Wednesday, February 3, 2016

പിരിയാതെ

പിരിയാതെ
മുഖമെന്നാകാശത്തു വെള്ള മേഘങ്ങള്‍
നീലജലാശയം പോലെയിരിക്കുന്നു കണ്ണുകള്‍
കിണറാഴമായി മാറുന്നു നിഴലായി മുന്നില്‍
മനസ്സ് ഉഴുതു മറിച്ചിട്ട് ഒന്നുമേ
മുളക്കാതെ തരിശായിരിക്കുന്നു
അക്ഷരങ്ങള്‍ വളക്കുറുള്ള ഇടം തേടി പോയി
മണലൂറ്റിയ തരിശായിരിക്കുന്നു
കള്ളി മുള്ളുകളിടം തേടിയ മരുഭൂമി
ഉടഞ്ഞ മണ്‍ചട്ടികള്‍ തലയോടുകള്‍
പകച്ചിരിക്കുന്ന കഴുകന്മാര്‍ ഇതാവുമോ
ഇനിവരും ദിനങ്ങളില്‍ പ്പെട്ടന്ന് ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു
സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ,, ..........
എവിടെ ഞാന്‍ എന്റെ മുഖമെവിടെ തപ്പിനോക്കി
ഹോ ..!! ഇല്ല ഒരിക്കലുമില്ല
അവള്‍ എന്നെ വിട്ടുപിരിയുകയില്ല
നിലാവായി , നക്ഷത്ര സഞ്ചങ്ങളായി
മഴമേഘമായി മഞ്ഞിന്‍ കണമായി
ഇളം വെയിലായി മഴവില്ലായി
കാലാകാലം പാടും അരുവിയായി
എന്റെ ചുറ്റും നൃത്തം വക്കും മയില്‍ പേടയായി
കൂവിവിളിക്കും കുയിലായി അവള്‍ കൂടെ കാണും
മൗനമായിയിരിക്കുമ്പോള്‍
അകലെനിന്നുമൊരു അമ്പലമണിയുടെ നാദമായി
പ്രകമ്പനം കൊള്ളും വാങ്കുവിളിയായി
ശാന്തമായി കടന്നകലും പ്രാത്ഥനയായി
എന്നുമവള്‍ കവിത എന്നെ വിട്ടു പിരിയാതെ
കൂടെയുണ്ടാവും നെടുവിര്‍പ്പിട്ടു എഴുനേറ്റു നടന്നു ...!!

No comments: