പുല്ലിൻ പുഞ്ചിരി

പുല്ലിൻ പുഞ്ചിരി

പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ

പുല്ലിൻ തുമ്പുകൾ പുഞ്ചിരിച്ചു,

ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തൊരു നേരത്ത്

ഭൂമി പച്ചപ്പണിഞ്ഞുനിന്നു.

കാറ്റ് വന്നു തഴുകിയപ്പോൾ

അവ മെല്ലെ തലചായ്ച്ചു,

പാദങ്ങൾ തൊട്ടുപോയിട്ടും

പരാതിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

വെയിലിന്റെ കനൽ വീണപ്പോൾ

നിഴലില്ലാതെയും നിന്നു,

ഒരു തുള്ളി മഴ ലഭിച്ചപ്പോൾ

വീണ്ടും പുതുമയോടെ ഉണർന്നു.

അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്—

വലുതാകണമെന്നില്ല ജീവിക്കാൻ,

ചെറുതായി വളർന്നാലും മതി,

പുഞ്ചിരിക്കാൻ ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെങ്കിൽ.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

21-08-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)