ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

ഈശ്വരൻ കൂടെയുണ്ടല്ലോ ദുഃഖിക്കരുതേ, മാലോകർ കൂടെയില്ലെന്ന്, സന്തോഷിക്കൂ, ജഗനാഥൻ കൂടെയുണ്ടെന്ന്, തളരരുതേ, തുണയായ് അവനുണ്ടല്ലോ, തനിച്ചല്ല നീ, ഈശ്വരൻ കൂടെയുണ്ടല്ലോ. കണ്ണുനീരിൽ കനിവായി അവൻ വരും, കാൽവഴിയിൽ വെളിച്ചമായി അവൻ നിൽക്കും, വീണുപോയാൽ കൈകളാൽ താങ്ങിടും, വേദനകളിൽ സാന്ത്വനമായ് മാറിടും. ആരും കാണാത്ത നിൻ കണ്ണുനീരറിയും, ആരും കേൾക്കാത്ത നിൻ നൊമ്പരമറിയും, മൗനത്തിൽ നീ വിളിക്കാതെ കേൾക്കും, മനസ്സിനുള്ളിൽ മധുരമായി നിറയും. ലോകം മുഴുവൻ നിന്നെ മറന്നാലും, ലോകനാഥൻ നിന്നെ മറക്കുകയില്ല, കൈകൾ വിട്ടുപോയാലും മനുഷ്യർ, കരം നീട്ടി ഈശ്വരൻ കൂടെയുണ്ടാകും.   ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഹൃദയ വാതായനങ്ങൾ ഹൃദയ വാതായനങ്ങൾ വേഗം തുറന്നിടരുതേ... ചിലർ വന്നു മുട്ടിവിളിക്കും, അകത്തേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തും, ഒപ്പുനൽകി ഓടിയകലും— കേവലം ബാലരെപ്പോലെ. വാക്കുകൾ മധുരമായിരിക്കും, നോട്ടങ്ങൾ സ്നേഹമായിരിക്കും, പിന്നെയൊരു നാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ വഴിയകന്നുപോകും... ഹൃദയത്തിൻ പടിവാതിൽ തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരുവട്ടം ചിന്തിക്കണം; വന്നവന്റെ കാൽപ്പാടുകളല്ല, പോകുമ്പോൾ ശേഷിക്കുന്ന മുദ്രകളാണ് നോക്കേണ്ടത്. എല്ലാവർക്കും നൽകേണ്ടതല്ല ഹൃദയത്തിന്റെ താക്കോൽ; ചിലർ തുറന്നുവന്നാൽ തിരികെ പോകുമ്പോൾ വാതിൽ മാത്രം അടയുകയല്ല— ഒരു ഹൃദയം കൂടിയാണ് എന്നെന്നേക്കുമായി അടയുന്നത്. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഈശ്വരൻ കൂടെയുണ്ട് നീ എന്താണ് കരുതിയത്, ഇനി നിനക്ക് ചിരിക്കേണ്ടതില്ലെന്നാണോ? നീ എവിടെയൊക്കെ കരഞ്ഞുവോ, അവിടെയൊക്കെയും നിന്നോടൊപ്പം ഈശ്വരനുണ്ടെന്നറിയുക. കണ്ണുനീരായ് വീണ നിമിഷങ്ങളൊക്കെയും കരുണയായി മാറുമെന്നറിയുക, തളർന്നുപോയ നിൻ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ താങ്ങായി അവൻ കൂടെയുണ്ടാകും. ഇരുളിലായിപ്പോയ വഴികളിലൊക്കെയും വെളിച്ചമായി അവൻ വരും, നീ തനിച്ചെന്ന് തോന്നുന്ന നേരങ്ങളിൽ നിഴലായി അരികിൽ നിൽക്കും. കഴിഞ്ഞുപോയ വേദനകളൊക്കെയും കാലം മായ്ച്ചുകളയുമൊരു നാൾ, മിഴിനീരിൻ നനവു മാറിയിടത്ത് പുഞ്ചിരിപ്പൂക്കൾ വിരിയും നാൾ. അതുവരെ നീ തളരരുത്, പ്രതീക്ഷ കൈവിടരുത്, നീ നടന്ന ഓരോ വഴിയിലും ഈശ്വരൻ കൂടെയുണ്ടെന്നറിയുക. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ജീവിതത്തിൽ മിച്ചമായി കിട്ടും എനിക്കും എൻ ഭാഗത്തെ സന്തോഷവും സങ്കടങ്ങളും, ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്നെത്തും ജീവിതത്തിൻ വഴിയിലെ നിഴലായി. ചിലതൊക്കെ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കും, ചിലതൊക്കെ കൈവിട്ടുപോകും, കിട്ടിയതിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഓർമ്മയായ് നിൽക്കും. കാലം തരുന്നതെന്തായാലും പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കാം, വിധിയെന്നെഴുതിയ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടുതന്നെ നടന്നുപോകാം. ഒടുവിൽ തിരിച്ചറിയും നമ്മൾ, നമ്മുടേതായി ഒന്നുമില്ലെന്ന്, വന്നതെല്ലാം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മിച്ചമായി. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ജീവിതത്തിൽ മിച്ചമായി കിട്ടും എനിക്കും എൻ ഭാഗത്തെ സന്തോഷവും സങ്കടങ്ങളും, ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്നെത്തും ജീവിതത്തിൻ വഴിയിലെ നിഴലായി. ചിലതൊക്കെ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കും, ചിലതൊക്കെ കൈവിട്ടുപോകും, കിട്ടിയതിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഓർമ്മയായ് നിൽക്കും. കാലം തരുന്നതെന്തായാലും പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കാം, വിധിയെന്നെഴുതിയ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടുതന്നെ നടന്നുപോകാം. ഒടുവിൽ തിരിച്ചറിയും നമ്മൾ, നമ്മുടേതായി ഒന്നുമില്ലെന്ന്, വന്നതെല്ലാം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മിച്ചമായി. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

പിതൃസ്നേഹത്തിൻ വില പിതാവിൻ്റെ ജീവിതം പുത്രനായി ഒഴിഞ്ഞുവച്ചു, പുത്രൻ കുറിച്ചുവച്ചു— പത്നിയാണ് എല്ലാമെന്ന്... സ്വന്തം മോഹങ്ങൾ മാറ്റിവച്ച് അവൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകേകി, വിയർപ്പുതുള്ളികൾ കൊണ്ടെഴുതി ഒരു നാളെയുടെ നല്ല കഥ... കൈപിടിച്ചുനടത്തിയ നാളുകൾ ഓർമ്മകളിൽ മാഞ്ഞുപോയി, വാർദ്ധക്യത്തിൻ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു നിഴൽ തനിച്ചായി... വിശപ്പിലും വേദനയിലും പുഞ്ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചവൻ, ഇന്നവൻ്റെ സ്നേഹത്തണലിൽ വരണ്ടുപോയൊരു കസേര മാത്രം... തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മറന്നുപോയ ആ കരുതലിൻ്റെ വില, തിരികെ നൽകാൻ കൊതിക്കുമ്പോൾ കാലം വാതിൽ അടച്ചിരിക്കും... അവസാന ശ്വാസത്തിലും പരാതിയൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല, തന്നെ മറന്നവൻ സുഖമായാൽ അതാണ് പിതാവിൻ്റെ സ്വർഗം... ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

മാറുന്ന മനുഷ്യർ പറഞ്ഞുകേട്ടിരുന്നു പലരിൽനിന്നും സമയവും കാലവും മാറുന്നുണ്ടെന്ന്, എന്നാൽ ഇപ്പോഴിതാ കാലം പറയുന്നു മനുഷ്യരും മാറുന്നുണ്ടെന്ന്. മുഖം നിറയെ പുഞ്ചിരിയുമായി മനസ്സിൽ കല്ലുമായ് ചിലർ വരുന്നു, വാക്കുകളിൽ തേൻ പുരട്ടിയവർ വേദനയുടെ മുള്ളുകൾ തരുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്നവർ വഴിയരികിൽ നമ്മെ മറന്നുപോകും, ആവശ്യം തീർന്ന നിമിഷം മുതൽ അപരിചിതരായി അകലും. കൂടെ നടന്ന വഴികളൊക്കെയും ഓർമ്മകളായി മാത്രം ശേഷിക്കും, ഒപ്പം നിന്ന കൈകൾ പോലും ഒടുവിൽ കൈവിട്ടുപോകും. കാലം പഠിപ്പിച്ച പാഠമിതാണ് ആരെയും അധികം ആശ്രയിക്കരുത്, നമ്മുടേതെന്ന് കരുതിയതെല്ലാം എന്നും നമ്മുടേതായിരിക്കില്ല. മാറുന്ന ലോകത്തിൻ വഴികളിൽ മാറാതെ നിൽക്കട്ടെ മനസ്സൊന്ന്, മറ്റുള്ളവർ മാറിയാലും നമ്മൾ മനുഷ്യരായി തുടരുക മാത്രം. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

മറുകരയിലെ കാത്തിരിപ്പ് എങ്ങിനെ ഞാൻ പിൻതുടരും നിൻ ശവമഞ്ചത്തിന് പിന്നാലെ, ഞാനും നേരത്തേ എത്തിയല്ലോ മറുകരയിലെ തീരത്തേക്ക്... മണ്ണിൽ നിന്നുയർന്നൊരു ദേഹം മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ കാത്തുവെച്ച സ്നേഹം മാഞ്ഞുപോകുമോ കാലത്തിൽ... നീ യാത്രയാകുന്ന നിമിഷം ഞാനിവിടെ കാത്തിരിക്കാം, ജന്മങ്ങൾ മാറിയാലും നമ്മൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമല്ലോ... കണ്ണുനീർ വീഴാത്ത ദേശത്ത് കാത്തിരിപ്പിനും അന്ത്യമില്ല, നിശ്ശബ്ദമായ ആ ലോകത്തിൽ നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് അവസാനമില്ല... ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

പൂമരച്ചില്ലയ്ക്ക് കീഴെ കാറ്റടിക്കും പൂമരച്ചില്ലയ്ക്ക് കീഴെ കാത്തിരിക്കും പെണ്ണൊരുത്തിക്ക് കാവൽ തണൽവിരിച്ചു നിന്നു പൂമരം മെല്ലെ ചാഞ്ഞുനിന്നു... മഞ്ഞണിഞ്ഞൊരു പുലർകാലത്തിൽ മൗനം വന്നു തൊട്ടുണർത്തി, പൂവിതളിലെ മഞ്ഞുതുള്ളിപോൽ പുഞ്ചിരിയൊന്നു മാഞ്ഞുപോയി... കിളിയൊച്ചകൾ അകന്നുപോകും സന്ധ്യയുടെ നേർത്ത നേരത്ത്, അറിയാതെ മിഴികൾ തേടിയെത്തും ആരുടെയോ വരവിനായി... നിലാവലിഞ്ഞൊരു രാത്രിയിൽ നിശാഗന്ധി പൂത്തുലഞ്ഞു, പറയാനുണ്ടായ വാക്കുകളെല്ലാം കാറ്റിലലിഞ്ഞു പോയി... ഒരു നാളിൽ ആ വഴിയിലൂടെ അവൻ കടന്നുപോയ നേരം, പൂമരച്ചില്ല പൂക്കൾ പൊഴിച്ചു പഴയൊരു സ്വപ്നം പോലെ... ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

തിരുച്ചെന്തൂർ മുരുകാ തിരുച്ചെന്തൂർ മുരുകാ വേലായുധ മുരുകാ തിരുനടയിൽ ശരണം ശരണം ശരണം മുരുകാ കടൽക്കരയിൽ വാഴും കരുണാമയ മുരുകാ കൈയിൽ വേലേന്തും കന്ദനേ ശരണം മുരുകാ ശരവണയിൽ പിറന്ന ഷൺമുഖ മുരുകാ മയിൽമേൽ വന്നിടും മുരുകാ ശരണം മുരുകാ ദുഃഖമെല്ലാം നീക്കി സന്തോഷം നൽകണേ കഷ്ടതകൾ അകറ്റി കാവലായ് നിൽക്കണേ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാത്തിടും കരുണയുള്ള മുരുകാ എല്ലാവർക്കും തുണയായ് അരുളേണമേ മുരുകാ തിരുച്ചെന്തൂർ മുരുകാ വേലായുധ മുരുകാ തിരുവടിയിൽ ശരണം ശരണം ശരണം മുരുകാ ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

അമ്മിണിവാവയും മുത്തശ്ശിയും മുത്തശ്ശിത്തണലിൽ വളർന്ന കുഞ്ഞിന് മുത്തുകളാകും ഓരോ വാക്കും, കൈപിടിച്ചെന്നെ നടത്തും നേരം കണ്ണിലെ സ്നേഹം കഥകൾ ചൊല്ലും. താരാട്ടുപാട്ടിൻ ഈണമൊഴുകും, താലോലിച്ചമ്മൂമ്മ നെറുകയിൽ ചുംബിക്കും, കുഞ്ഞിൻ പുഞ്ചിരി പൂവായ് വിരിയുമ്പോൾ മുത്തശ്ശിയുള്ളിൽ വസന്തം നിറയും. കാലം മാറിയാലും സ്നേഹം മാറില്ല, കുഞ്ഞുമനസ്സിലെ ഓർമ്മകൾ മായില്ല, അമ്മൂമ്മ നൽകിയ സ്നേഹത്തണലിൽ ആയിരം ജന്മവും പൂത്തുലയും. അമ്മിണിവാവ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ അമ്മൂമ്മയ്ക്കെന്തിനൂന്നുവടി? അമ്മക്ക് അമ്മിഞ്ഞ പാലില്ലെങ്കിൽ അരുമയോടെ പൈപാലൂട്ടും മുത്തശ്ശി. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

നരച്ച ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രം അന്ന് നിൻ മിഴികളിൽ എന്തൊരു നക്ഷത്രത്തിളക്കമായിരുന്നു... ഇന്നുമെൻ നരച്ച ആകാശമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്നു നീയൊരു ആശ്വാസമായി... തണൽ തേടുന്നു ഈ സായന്തനങ്ങളിൽ, വിറയാർന്ന കാൽപ്പെരുമാറ്റങ്ങൾക്ക് കാതോർത്തിരിപ്പും കോലായിലായി, കാലങ്ങളുടെ നഷ്ടദിനങ്ങളുടെ കണക്കുമായി... കടന്നുപോയ വഴികളിലെവിടെയോ കാൽപ്പാടുകൾ മാഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, മനസ്സിന്റെ മുറ്റത്തിന്നും മായാതെ നമ്മൾ നടന്ന വഴികൾ കിടപ്പുണ്ട്... പഴയൊരു പാട്ടിന്റെ ഈരടിപോലെ ഓർമ്മകൾ വന്നു തലോടുമ്പോൾ, പറയാതെ പോയ വാക്കുകളെല്ലാം നിശ്വാസമായി ചുണ്ടിൽ തങ്ങുന്നു... ഒന്നും തിരികെ വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്, ഒരു നിഴലെങ്കിലും കടന്നുപോകുമെന്ന വെറുതെയൊരു പ്രതീക്ഷയുമായി... നരച്ചുപോയ ഈ സായാഹ്നത്തിലും നീ തന്നെയെൻ നിലാവിൻ വെളിച്ചം, അവസാന ശ്വാസം വരെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കും നമ്മൾ പകർന്ന സ്നേഹത്തിൻ ഓർമ്മകൾ... ജീ ആർ കവിയൂർ  01 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

അഹങ്കരിക്കരുത് മനുഷ്യാ അഹങ്കരിക്കരുത് മനുഷ്യാ, നിന്നെപ്പോലെ എത്രയോ പേർ, മണ്ണിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ മണ്ണിലേക്കുതന്നെ ലയിച്ചുപോയി... ഇന്നീ ഭൂമിയിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കും നാളെയൊരു ഓർമ്മയായ് മാറാം, കൈയിൽ കിട്ടിയതൊന്നും നിത്യമായ് കൂടെ കൊണ്ടുപോകുവാനാവില്ല... ധനവും പദവിയും പ്രശസ്തിയുമെല്ലാം കാലത്തിന്റെ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോകും, കൂടെ വരുമൊരു നിഴൽപോലും അവസാനയാത്രയിൽ തനിച്ചാകും... പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ഭൂമിയുണ്ടെങ്കിലും പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കാലമില്ല, വന്ന വഴിയൊക്കെയും മറന്നുപോകും, പോകും വഴിയൊന്നും തിരിച്ചുവരില്ല... അതിനാൽ മനുഷ്യാ, അഹങ്കരിക്കാതെ സ്നേഹത്തിൻ വിത്തുകൾ വിതച്ചിടൂ, നീ പോയാലും നിൻ നന്മകൾ മാത്രം ഈ മണ്ണിൽ പൂവായ് വിരിഞ്ഞിടട്ടെ... മണ്ണിൽ നിന്നുവന്നു മണ്ണിലേക്കുപോകും മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ സത്യമിതാണ്, സ്നേഹത്തോടെ ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം കാലം മായ്ക്കാത്ത ഓർമ്മയാകും... അഹങ്കരിക്കരുത് മനുഷ്യാ, ജീവിതം വെറും യാത്രയല്ലേ... നിനക്കു ലഭിച്ച ഈ കൊച്ചുനാളുകൾ നന്മ ചെയ്തു തീർക്കുവാനുള്ളതല്ലേ... ജീ ആർ കവിയൂർ  01 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

കഴിഞ്ഞുപോയ കാലം നല്ല ദിനങ്ങൾ വരുമെന്ന് കരുതി കാത്തിരുന്നു, ഒടുവിൽ അറിഞ്ഞു, കഴിഞ്ഞുപോയ നേരങ്ങളായിരുന്നു നമ്മുടെ വിലയേറിയ കാലം... വരാനിരിക്കുന്ന പുലരിക്കായി ഇന്നിനെ നമ്മൾ മറന്നുപോയി, കൈവന്ന സുന്ദര നിമിഷങ്ങളെല്ലാം കാത്തിരിപ്പിൽ അലിഞ്ഞുപോയി... പൂക്കുമെന്ന് കരുതിയ വസന്തം മഴവില്ലായ് മാഞ്ഞുപോയി, പാടുമെന്ന് കൊതിച്ച മധുരഗീതം മൗനത്തിന്റെ താളമായ്... തിരികെ കിട്ടില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും തിരയുന്നു പഴയ വഴികളിൽ, ഒരിക്കൽ കൂടി തൊട്ടറിയാനായ് മറന്നുപോയ സ്നേഹസ്പർശം... പ്രതീക്ഷകളുടെ പിറകെ പാഞ്ഞപ്പോൾ പാതിവഴിയിൽ സന്ധ്യയായി, അറിയാതെ കൈവിട്ടുപോയത് അമൂല്യമായൊരു ജീവിതമായി... ഇനി കാത്തിരിക്കാതെ, കിട്ടുന്നതെല്ലാം ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാം, കടന്നുപോകും ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ജീവിതമെന്ന പാട്ടു പാടാം... ജീ ആർ കവിയൂർ  01 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ നാമം ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ നാമം ഒരു മാത്ര ചൊല്ലി വിളിക്കുമ്പോൾ, മിഴികളിൽ നിന്നൂറും കണ്ണീരിൽ പരമാനന്ദം നിറയുന്നുവോ... ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ നാമം എത്ര ചൊല്ലിയാലും മതി വരില്ല, ഹരേ കൃഷ്ണാ ഗുരുവായൂരപ്പാ, ഭഗവാനേ കാത്തുകൊള്ളണേ... കണ്ണാ എന്നു വിളിക്കുന്ന നേരം തൊണ്ടയിടറി വിറയ്ക്കുന്നുവോ, ഉള്ളിലൊളിക്കും ഭക്തിയൊഴുക്ക് കണ്ണീർപ്പുഴയായ് നിറയുന്നുവോ... കദളിപ്പഴമൊരു കൈയിൽ കിട്ടിയാൽ കണ്ണനു നൽകുവാൻ തോന്നുന്നുവോ, “എല്ലാമെൻ ഉണ്ണിക്കായ്” എന്നൊരു മോഹം നെഞ്ചിൽ വിരിയുന്നുവോ... ഗുരുവായൂരിൽ നിന്നങ്ങു മടങ്ങാൻ നേരം നെഞ്ചകം പിടയുന്നുവോ, വിട്ടുപിരിയുവാൻ വയ്യാതുള്ളം തേങ്ങിത്തേങ്ങി വിതുമ്പുന്നുവോ... ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ നാമം എത്ര ചൊല്ലിയാലും മതി വരില്ല, ഹരേ കൃഷ്ണാ ഗുരുവായൂരപ്പാ, ഭഗവാനേ കാത്തുകൊള്ളണേ... വാനിലുദിക്കും അമ്പിളി കാണുമ്പോൾ കണ്ണന്റെ മുഖമോർമ്മ വരുന്നുവോ, ചന്ദ്രികപോലൊരു പുഞ്ചിരിയോർത്ത് ചിന്തകളെല്ലാം നിറയുന്നുവോ... ഈയൊരു ഭാവം പരമാനന്ദം, പരമപുരുഷാർത്ഥമല്ലയോ, വേറൊരു പേരതിനില്ലല്ലോ— എൻ ഗുരുവായൂരപ്പാ കൃഷ്ണാ... ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ നാമം എത്ര ചൊല്ലിയാലും മതി വരില്ല, ഹരേ കൃഷ്ണാ ഗുരുവായൂരപ്പാ, ഭഗവാനേ ക...

തണൽമരങ്ങൾ വെള്ളിനരച്ചൊരു മുടിയുമായി, കണ്ണിലൊതുങ്ങാത്ത സ്നേഹവുമായി, കൈപിടിച്ചെ നമ്മെ നടത്തിയവർ, വീട്ടിലെ പുണ്യം നിറഞ്ഞവർ. ജീവിതപ്പാതയിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കി, നന്മകൾ മാത്രമവർ പകർന്നു നൽകി, വാർദ്ധക്യത്തിൻ സായാഹ്നവേളയിൽ, കാത്തിരിപ്പാണിന്നവരുടെ മിഴികളിൽ. ചെറുപുഞ്ചിരി നൽകാൻ മറക്കരുതേ, അല്പനേരം കൂടെയിരിക്കണമേ, ഒരു നല്ല വാക്കിൻ മധുരത്താലേ, മായ്ക്കാം അവരുടെ സങ്കടങ്ങളെ. പണ്ടവർ കാട്ടിയ തണലതുപോലെ, ഇന്നവർക്കൊരു തണലായിടാം, ഹൃദയത്തോടു ചേർത്തുപിടിക്കാം നാം, ഈ ദിനം നമ്മൾ ഒന്നായിടാം. ജീ ആർ കവിയൂർ  01 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ബാപ്പുവിൻ ഓർമ്മകൾ ശാന്തിതൻ ദൂതനായ് ഭൂമിയിൽ വന്നവൻ, സ്നേഹത്തിൻ വെളിച്ചമായ് നാടിനെ നയിച്ചവൻ, സത്യവും ധർമ്മവും ആയുധമാക്കിയവൻ, ബാപ്പുവിൻ ഓർമ്മകൾ പൂവിടും ദിനമിത്. അഹിംസതൻ വഴിയിലൂടെ ലോകത്തെ നയിച്ചവൻ, ത്യാഗത്തിൻ ജീവിതം പാഠമായ് പകർന്നവൻ, ലാളിത്യ ജീവിതത്തിൻ മാതൃക കാട്ടിയവൻ, മഹാത്മാവിൻ പാദങ്ങൾ വണങ്ങീടാം നാം. ഭേദങ്ങൾ മറന്നൊരുമയോടെ വാഴണം, സ്നേഹത്തിൻ ദീപങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ തെളിയണം, നന്മതൻ ചിന്തകൾ നാടെങ്ങും നിറയണം, ബാപ്പുവിൻ സ്വപ്നങ്ങൾ സത്യമായ് തീരണം. പോരാട്ട വീഥിയിൽ അണയാത്ത ജ്വാലയായ്, ഭാരത മണ്ണിൽ തിളങ്ങിയ സൂര്യനായ്, സത്യത്തിൻ പാതയിൽ ധീരനായ് നടന്നവൻ, സ്മരിക്കാം സദാ ആ പുണ്യ ജീവിതം. നേരിന്റെ വഴിയിലൂടെ മുന്നേറാം നാം, സ്നേഹത്തിൻ കൈകളാൽ കൈകോർക്കാം നാം, ബാപ്പുവിൻ സ്വപ്നങ്ങൾ നെഞ്ചേറ്റി നാം, ഭാരത നാടിനെ നന്മയാൽ തീർക്കാം നാം. ജീ ആർ കവിയൂർ  01 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

തട്ടമിട്ട പെണ്ണേ തട്ടമിട്ട പെണ്ണേ, തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയില്ലേ എൻ തട്ടകത്തിലെ പൂമണം കവർന്നുകൊണ്ടുപോയില്ലേ കണ്ണുകൊണ്ടൊരു നോക്കി കാതിൽ കിന്നാരം ചൊല്ലി കാണാക്കിനാവിന്റെ വാതിൽ നീ തുറന്നില്ലേ... മന്ദാരപ്പൂ പോലെ നീ മിഴിയിൽ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ മാരിവിൽ നിറമുള്ളൊരു മോഹം പിറന്നില്ലേ ചന്ദനക്കാറ്റായി നീ അരികിൽ വന്നപ്പോൾ ചാരത്തിരുന്നെന്റെ ഹൃദയം പാടിയില്ലേ... നീയെന്റെ രാവിലെ നിലാവായി വന്നാൽ നീലക്കുയിൽ പോലെ ഞാൻ പാടാം പ്രിയേ നിന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരു ലോകം കണ്ടു ഞാൻ നിന്റെ നിഴലായി എന്നും കൂടെ വരാം... തട്ടമിട്ട പെണ്ണേ, തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയില്ലേ എൻ തട്ടകത്തിലെ പൂമണം കവർന്നുകൊണ്ടുപോയില്ലേ... പൂവിട്ട വഴിയിലൂടെ കൈകോർത്തു നടന്നാൽ പൂക്കാലം പോലും നമ്മെ നോക്കി ചിരിക്കും നീ ചൊല്ലും വാക്കുകൾ തേൻമഴയായാൽ നീളുന്ന രാവുകൾ സ്വപ്നമായി മാറും... നെഞ്ചിലെ വീണയിൽ നീയൊരു രാഗമായി നിശബ്ദ സ്നേഹത്തിന്റെ ഗാനം പകരൂ ജന്മങ്ങൾ മാറിയാലും മാറാത്ത മോഹമായി എൻ ജീവൻ മുഴുവൻ നീയെന്നുമിരിക്കൂ... തട്ടമിട്ട പെണ്ണേ, തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയില്ലേ എൻ തട്ടകത്തിലെ പൂമണം കവർന്നുകൊണ്ടുപോയില്ലേ കണ്ണുകൊണ്ടൊരു നോക്കി കാതിൽ കിന്നാരം ചൊല്ലി കാണാക്കിനാവിന്റെ വാതിൽ നീ തു...

വിജയൻ ചെറുവല്ലിയുടെ കവിതകൾ അവലോകനം : ജീ ആർ കവിയൂർ  01 ഭ്രാന്തൻ നിർമ്മിതി  മനുഷ്യൻ്റെ സങ്കീർണ്ണമായ മനസ്സിനെയും അവൻ പേറുന്ന തീവ്രമായ വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങളെയും അതിശക്തമായ ബിംബങ്ങളിലൂടെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന മനോഹരമായ കവിതയാണിത്. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തകരാവുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാറും അഗ്നിപർവ്വതവും പോലെ നെഞ്ചിലൊതുങ്ങുന്ന ആധികളും, ഇടതടവില്ലാതെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ പായുന്ന തീവണ്ടികൾ പോലെയുള്ള ചിന്താഭാരങ്ങളും ആധുനിക മനുഷ്യൻ്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും പിരിമുറുക്കങ്ങളെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഭയവും പ്രകൃതിഭാവങ്ങളും വേവലാതികളും ഒരേസമയം പേറുമ്പോഴും, പ്രാരാബ്ധങ്ങളുടെ ചക്രങ്ങളിൽ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങേണ്ടി വരുമ്പോഴും, വാനോളം ചിറകടിച്ചുയരാൻ കൊതിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാണ് മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെയും ഭാവനയുടെയും ഈ വൈരുധ്യങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ച് മനുഷ്യൻ എന്ന വിചിത്രവും അത്ഭുതകരവുമായ 'ഭ്രാന്തൻ നിർമ്മിതി'യെ കവി ഇവിടെ കാവ്യാത്മകമായി നിർവ്വചിക്കുന്നു. 2 ബാക്കിയാവുന്നത്...  മരണാനന്തരം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളും ഏകാന്തതയും എത്രമാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു എന്ന് ഹൃദയസ്പർശിയായി വരച്ചുകാട്ടുന്ന കവിതയാണിത്. മരണവീട്ട...

മുഖംമൂടി പുഞ്ചിരിയുടെ പിന്നിലൊളിപ്പിച്ച എത്രയോ നനവുകൾ കാണാതെ, ചുറ്റുമുള്ളവർ കടന്നുപോകുന്നു ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെന്ന് കരുതി. വാക്കുകളിൽ വെളിച്ചം വിതറി ഉള്ളിൽ ഇരുട്ടുമായി ചിലർ, സ്വന്തം വേദന മറച്ചുവെച്ച് മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസമാകുന്നു. തനിച്ചാകുന്ന രാത്രികളിലാണ് മനസ്സ് അതിന്റെ കഥ പറയുന്നത്, പകലിൽ ചിരിച്ച മുഖം രാത്രിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കരയുന്നു. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ തകർന്ന കഷണങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ച്, നാളെയെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ വീണ്ടും ഒരു പുഞ്ചിരി ധരിക്കുന്നു. നമ്മൾ കാണുന്നത് മുഖം മാത്രം, അതിനുള്ളിലെ യാത്രയല്ല; അതുകൊണ്ടാവാം ചില മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ജീവിതം പോലും പോരാതെ പോകുന്നത്. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 09 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

എന്തിന്? പല്ലവി എൻ മാനസവാടിയിലൊരു മലരായി നീ നിന്നു എന്നും വാടിക്കൊഴിയാത്ത സ്വപ്നമായി നിന്നു എന്തിനു നീയൊരു വണ്ടായി വന്നെൻ അരികിൽ എന്നും എൻ ഓർമ്മകളിൽ തേൻതൂകുവാൻ? ചരണം 1 പുലരിക്കാറ്റായി നീ വന്നൊരു നാളിൽ പൂവായ് വിരിഞ്ഞു എൻ ഹൃദയം മെല്ലെ മിഴികളിൽ നീ തീർത്ത മധുരക്കിനാവുകൾ മറക്കുവാനാകുമോ, പറയൂ നീയെന്നോട് സന്ധ്യകൾ മായുമ്പോൾ നിൻ ഓർമ്മ മാത്രം എൻ നെഞ്ചിൽ നിശ്ശബ്ദം പാട്ടായി മാറും പിരിയാൻ വിധിച്ചതെന്തിനായിരുന്നു പ്രണയത്തിൻ പൂവിതൾ തന്നതെന്തിന്? പല്ലവി എൻ മാനസവാടിയിലൊരു മലരായി നീ നിന്നു എന്നും വാടിക്കൊഴിയാത്ത സ്വപ്നമായി നിന്നു എന്തിനു നീയൊരു വണ്ടായി വന്നെൻ അരികിൽ എന്നും എൻ ഓർമ്മകളിൽ തേൻതൂകുവാൻ? ചരണം 2 മഴവില്ലിൻ നിറമായി വന്നെൻ ജീവിതത്തിൽ മറയാത്തൊരു ചിത്രമായി നീയിന്നും നിൽക്കും കാലങ്ങൾ മാറിയാലും ദൂരങ്ങൾ കൂടിയാലും കാത്തിരിക്കും എൻ മനമീ പൂവനിയിൽ ഒരു നാൾ നീ വീണ്ടും അരികിൽ വന്നാൽ പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച സ്നേഹം തരാം ഞാൻ എൻ മാനസവാടിയിൽ പൂക്കും മലരൊക്കെയും നിന്നോടു പറയുമെൻ പ്രണയകഥകൾ... അവസാന പല്ലവി എൻ മാനസവാടിയിലൊരു മലരായി നീ നിന്നു എന്നും വാടിക്കൊഴിയാത്ത സ്വപ്നമായി നിന്നു എന്തിനു നീയൊരു വണ്ടായി വന്നെൻ അ...

നീ വരുമോ പല്ലവി നിലാവിൻ പൂവേ, നീ വരുമോ നിറമാർന്ന രാവായ് നീ വരുമോ മിഴികളിൽ മിന്നും താരമായി മനസ്സിന്റെ കൂട്ടായ് നീ വരുമോ ചരണം 1 മന്ദമാം കാറ്റിൽ വന്നെത്തും മധുരമാം ഗന്ധം പോലേ മൗനമാം വീണയിൽ മീട്ടുന്ന മനോഹര ഗീതം പോലേ എൻ വഴിയിലൊരു പൂവായി എൻ നെഞ്ചിലൊരു തണലായി എന്നെന്നും കൂടെ നിൽക്കുവാൻ എൻ പ്രാണനായി നീ വരുമോ പല്ലവി നിലാവിൻ പൂവേ, നീ വരുമോ നിറമാർന്ന രാവായ് നീ വരുമോ മിഴികളിൽ മിന്നും താരമായി മനസ്സിന്റെ കൂട്ടായ് നീ വരുമോ ചരണം 2 പുലരിയിലെ പൊൻകിരണം പോലെ പുഞ്ചിരിയോടെ നീ വരണം പൂവിതളിൽ മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ പ്രണയമായി നീ പെയ്യണം തനിച്ചുപോയൊരു സന്ധ്യയിൽ തഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റായി തളർന്നുപോകും എൻ ഹൃദയത്തിൽ താങ്ങായി നീയുണ്ടാകണം പല്ലവി നിലാവിൻ പൂവേ, നീ വരുമോ നിറമാർന്ന രാവായ് നീ വരുമോ മിഴികളിൽ മിന്നും താരമായി മനസ്സിന്റെ കൂട്ടായ് നീ വരുമോ ചരണം 3 ദൂരെയൊരു തീരം കാണുമ്പോൾ തോണിയായി നീ വരണം തീരാത്ത എൻ കാത്തിരിപ്പിൽ തേൻമഴയായി നീ പെയ്യണം കാലം പലതും മാറിയാലും കൈകൾ കൈകളിൽ ചേർത്തിടണം ജീവിതവഴിയിലെ അവസാന നാൾ വരെയും നീ കൂടെയുണ്ടാകണം അവസാന പല്ലവി നിലാവിൻ പൂവേ, നീ വരുമോ എൻ ജീവിതഗാനമായ് വരുമോ മിഴികളിൽ മായാത്ത സ്വപ്നമായി എൻ ഹൃദയത്തിൽ ...

മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ യാത്രികൻ ദൂരങ്ങൾ തേടി നടന്ന കാലം പാദങ്ങളിൽ പൊടിയായി വീണു, അറിയാത്ത നഗരങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും അപരിചിതനായി ഞാൻ നിന്നു. കാണാത്തൊരു വാതിൽ തേടി ഉള്ളിൽ ആരോ നടന്നു, നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഇടവഴികളിൽ പഴയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉണർന്നു. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട മുഖത്തിന് പിന്നിലൊരു മുഖം കൂടി, ലോകം കേൾക്കാത്ത സ്വരത്തിൽ അത് എന്നോടു സംസാരിച്ചു. പുറത്തേക്കുള്ള പാതകൾ തീർന്നപ്പോൾ അകത്തേക്കൊരു വഴി തെളിഞ്ഞു, അവിടെ എത്തിനിന്ന നിമിഷം യാത്രികൻ എന്നിൽ ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ മനസ്സിലായി— ലോകം ചുറ്റിയ സഞ്ചാരത്തേക്കാൾ സ്വയം കണ്ടെത്തിയൊരു ചുവടാണ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ദൂരം. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 30 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഒറ്റമരത്തിന്റെ തണൽ വഴിയരികിൽ ഒറ്റയ്ക്കൊരു മരം, വെയിലിനെ മുഴുവൻ ഏറ്റുവാങ്ങി, കടന്നുപോകുന്ന യാത്രക്കാർക്കായി ശീതളമായൊരു ഇടം വിരിച്ചു. അതിന്റെ ചില്ലകളിൽ കിളികൾ താൽക്കാലിക കൂടുകൾ തീർത്തു, പറന്നുപോയ ശേഷവും അവിടെ ചിറകുകളുടെ ചലനം ശേഷിച്ചു. തളർന്നൊരു പഥികൻ വന്നാൽ ചോദിക്കാതെ ചേർത്തുനിർത്തും, പേരോ നാടോ അറിയാതെയും ഇലകൾ സാന്ത്വനം പകരും. മഴക്കാലത്ത് തുള്ളികൾ ചുമന്ന്, വേനലിൽ ചൂട് സഹിച്ച്, സ്വന്തം ക്ഷീണം പറയാതെയൊരു ജീവിതം അത് തണലായി നൽകി. ഒടുവിൽ മനസ്സിലായി— ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കുന്നതല്ല ഏകാന്തത; സ്വന്തം ചൂട് മറന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് ശീതളതയാകുമ്പോഴാണ് ജീവിതം ഒരു തണലാകുന്നത്. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 30 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

സത്യത്തിലേക്കുള്ള ചെറിയ വഴി വലിയ വഴികളൊക്കെയും എന്നെ ദൂരങ്ങളിലേക്കെടുത്തു, ചെറിയൊരു ഇടവഴി മാത്രം എന്റെ ഉള്ളിലേക്കെത്തിച്ചു. പൊൻമിനുക്കുള്ള കാഴ്ചകളിൽ പലതും സത്യമെന്നു തോന്നി, കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ മുഖം മാത്രം സാക്ഷിയായി. അന്യരുടെ കൈയടിക്കായി ഞാൻ പല മുഖങ്ങൾ ധരിച്ചു, ഒറ്റയ്ക്കായ നിമിഷത്തിൽ അവയെല്ലാം അഴിഞ്ഞുവീണു. കാൽപ്പാടില്ലാത്തൊരു പാതയിൽ ഒരു വെളിച്ചം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു, അതിനെ പിന്തുടർന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്നിലേക്കെത്തി. അവസാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞു— ദൂരം കുറയ്ക്കുന്നതല്ല യാത്ര, അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് സത്യത്തിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഒരു ചുവടാണ് ഏറ്റവും ചെറിയ വഴി. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 30 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

കാലം മായ്ക്കാത്ത അടയാളം കാലം കടന്നുപോയ വഴിയിൽ പാദമുദ്രകൾ മാഞ്ഞുപോയി, പക്ഷേ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞത് മഴയ്ക്കുപോലും മായിക്കാനായില്ല. വർഷങ്ങൾ നിറം കവർന്നിട്ടും ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞുതന്നെയുണ്ട്, പഴയൊരു പാട്ടിന്റെ ഈണത്തിൽ ഒരു കാലം വീണ്ടും ഉണരുന്നു. കാറ്റിൽ പറന്നുപോയ കത്തുകൾ വിലാസം മറന്നുപോയെങ്കിലും, അവയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂട് വിരലുകളിൽ ഇന്നും തങ്ങിനിൽക്കും. ജീവിതം വഴിമാറിയപ്പോഴും ആ സ്പർശം മാറിയില്ല; ദൂരം നീണ്ടുപോയിട്ടും ബന്ധത്തിന്റെ നൂൽ പൊട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ മനസ്സിലായി— കാലം ശരീരത്തെ മാറ്റിയാലും, സത്യമായി തൊട്ടൊരു നിമിഷത്തെ ഒരു യുഗത്തിനും മായ്ക്കാനാവില്ല. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 30 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

പൊടിപിടിച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ മുറി തുറക്കാതെ കിടന്നൊരു വാതിലിനുള്ളിൽ വെയിൽ പോലും കയറാതെ നിന്നു, ജനൽപ്പാളിയിലെ നേർത്ത വിടവിലൂടെ ഒരു കിരണം മാത്രം എത്തിനിന്നു. ചുമരോട് ചേർന്ന പഴയ അലമാരയിൽ താളുകൾ മഞ്ഞനിറം പൂണ്ടിരുന്നു, തൊടാതെ കിടന്ന ആഗ്രഹങ്ങളിൽ കാലത്തിന്റെ വിരലടയാളമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ആകാശം വരച്ചിരുന്ന ചിത്രപ്പലക താഴെ വീണുകിടന്നു, പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ യാത്രയുടെ ഒരു ഭൂപടം മടക്കിവെച്ചിരുന്നു. പൊടിയുടെ നേർത്ത പാളിക്കടിയിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി മിന്നിനിന്നു, അത് കണ്ട നിമിഷം മനസ്സിലായി— മരിച്ചത് സ്വപ്നമല്ല, അതിനെ വിളിച്ചുണർത്തിയ ശബ്ദം മാത്രം. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 30 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഭയപ്പെടരുത് വഴിയറിയാതെ നീ തനിച്ചാകുമ്പോൾ, വേദനയോടെ മിഴി നിറയുമ്പോൾ, കൈപിടിക്കുവാൻ ആരുമില്ലെന്നാൽ, കൂടെ നടക്കും യേശുവുണ്ടല്ലോ… ഭയപ്പെടരുത്… ഭയപ്പെടരുത്… യേശുവുണ്ടെങ്കിൽ ഭയപ്പെടരുത്, കാറ്റും കടലും കലങ്ങിയാലും, കർത്താവിൻ കൈയിൽ നീയുണ്ടല്ലോ… ഇരുളിൻ താഴ്വര മുന്നിൽ വന്നാലും, ഇടറിപ്പോകും പാതകൾ കണ്ടാലും, “ഭയപ്പെടേണ്ട” എന്നൊരു വാക്കുമായി, നാഥൻ നിൻ അരികിൽ നിൽക്കുന്നില്ലേ… ഭയപ്പെടരുത്… ഭയപ്പെടരുത്… യേശുവുണ്ടെങ്കിൽ ഭയപ്പെടരുത്, കണ്ണീരിൻ തുള്ളി വീണിടുമ്പോഴും, കർത്താവിൻ മാറിൽ നീയുണ്ടല്ലോ… നാളെയെക്കുറിച്ച് നീ ഭയപ്പെടേണ്ട, നാളെയും നാഥന്റെ കൈകളിലല്ലോ, തകർന്ന ഹൃദയം ചേർത്തുപിടിക്കും, തളർന്ന കാലിൽ ബലം പകരും… ഭയപ്പെടരുത്… ഭയപ്പെടരുത്… നിന്റെ കൂടെയുണ്ട് യേശുനാഥൻ, തീയിൽ കൂടിയും നീ നടന്നാലും, കൈവിടുകയില്ല കർത്താവൊരുനാളും… ലോകം മുഴുവൻ നിന്നെ മറന്നാലും, യേശുവിൻ സ്നേഹം നിന്നെ മറക്കില്ല, ജീവിതപാതയിൽ കണ്ണുയർത്തിനോക്കൂ, ക്രൂശിൻ നിഴലിൽ ഭയപ്പെടരുത്… ഭയപ്പെടരുത്… ഭയപ്പെടരുത്… യേശുവുണ്ടെങ്കിൽ ഭയപ്പെടരുത്… യേശുവുണ്ടെങ്കിൽ… ഒരിക്കലും… ഭയപ്പെടരുത്… രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 29 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഒറ്റക്കിരുന്നു ഒറ്റക്കിരുന്നു പാടിയ പാട്ടിലൊക്കെ   ഓർമ്മയുടെ മിഴിത്തുമ്പിൽ നീ മാത്രമായിരുന്നു,   മൗനത്തിന്റെ വീണയിൽ മീട്ടിയ താരമായി   മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞൊരു സ്നേഹമായിരുന്നു. നിലാവിന്റെ നിഴലിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ   നിറയുന്നു ഇന്നും പഴയൊരു നൊമ്പരം,   കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ തഴുകിയെത്തുമ്പോൾ   കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു പരിചിത ഗാനം. വഴിയരികിൽ കാത്തുനിന്ന സന്ധ്യകളൊക്കെയും   മാഞ്ഞുപോയ കാലത്തിൻ ചിത്രങ്ങളായി,   വരാതിരുന്ന കാലടിപ്പാടുകൾ തേടി   വഴിതെറ്റിയൊരു കാറ്റായ് ഹൃദയം അലഞ്ഞു. ഇന്നും ഞാൻ പാടുന്ന ഓരോ വരിയിലും   ഇടറുന്ന സ്വരത്തിൽ പഴയൊരു തേങ്ങൽ,   കാലം മായ്ച്ചാലും മായാത്തതെന്തോ   കണ്ണിന്റെ കോണിൽ നനവായ് ശേഷിക്കുന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 29 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

അറിവ് ചിരിച്ചപ്പോൾ ചുറ്റും വന്നവർ, കരഞ്ഞപ്പോൾ അകന്നുപോയി, സന്തോഷത്തിൻ കൂട്ടുകാരെല്ലാം ദുഃഖത്തിൽ എവിടെയോ പോയി. കൂടെ നടന്ന പാതകളൊക്കെ കാലം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞുപോയി, പറഞ്ഞ വാക്കും നൽകിയ സ്നേഹവും ഓർമ്മയിൽ മാത്രം ബാക്കിയായ്. കൈവശമുള്ള കാലമത്രയും സ്വന്തമെന്നു കരുതരുത്, കൂടെ വന്ന ഓരോരുത്തരും ഒടുവിൽ കൂടെയുണ്ടാകില്ല. വെയിലിൽ കൂടെ നടന്ന നിഴൽ ഇരുളിൽ എവിടെയോ മറയും, വെളിച്ചമെത്തുന്ന നാളുകളിൽ വീണ്ടും അരികിൽ വന്നുചേരും. പണവും പേരും നേടിയാലും മനസ്സിന് സമാധാനം വേണം, ലോകം മുഴുവൻ സ്വന്തമാക്കിയാലും സ്വന്തമൊരു ഹൃദയം വേണം. വീണുപോയാൽ എഴുന്നേൽക്കാൻ സ്വന്തം കരുത്ത് പഠിക്കണം, തനിച്ചാകുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ സ്വയം കൂട്ടായി നിൽക്കണം. ചുറ്റുമുള്ളവർ മാറിപ്പോയാൽ ജീവിതം തീരുകയില്ല, നമ്മളിലുള്ള വെളിച്ചമുണ്ടെങ്കിൽ ഇരുട്ട് നമ്മെ തോൽപ്പിക്കില്ല. ചിരിയും കണ്ണീരും മാറിമാറി കാലം മുന്നിൽ ഒഴുകിപ്പോകും, കൂടെ വന്നതെല്ലാം വിട്ടുപോകും— അതാണ് ജീവിതം നൽകുന്ന അറിവ്. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 29 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

താരാട്ട് കുഞ്ഞിക്കിളിയുടെ താരാട്ട് കുഞ്ഞുമനസ്സിൽ പൂമഴയാട്ട് അമ്മച്ചിറകിൽ ചേർന്നുറങ്ങും പൊന്നുമോനേ കണ്ണടച്ചാട്ട് കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ ചിമ്മാട്ട് കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരിയാട്ട് അമ്മച്ചിറകിൽ ചൂടേറ്റു കുഞ്ഞുറങ്ങും മധുരനിദ്ര! കാറ്റിൻ താളത്തിൽ ആട്ടാട്ട് മരച്ചില്ലയിൽ മെല്ലെയാട്ട് തൂവൽക്കുടയിൽ ചൂടേറി കുഞ്ഞുമനസ്സിൽ കിനാവൂട്ട്! ചന്ദ്രനമ്മാവൻ വന്നാട്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ ചിരിച്ചാട്ട് രാവിൻ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങൂ കുഞ്ഞേ നീയെൻ പൊന്നോമനേ! പുലരിക്കിളികൾ പാടാട്ട് പൂക്കൾ പതിയെ ചിരിയാട്ട് അമ്മക്കിളി കൂടിനുള്ളിൽ കുഞ്ഞിനെ വീണ്ടും ഉണർത്താട്ട്! രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 29 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

കെട്ടഴിയുന്ന നിമിഷം മായയുടെ മേളത്തിൽ മോഹം നിറയുന്നു, കണ്ണിനു കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമെന്നു തോന്നുന്നു. പൊന്നിന്റെ തിളക്കത്തിൽ കാഴ്ച മങ്ങുന്നു, കൈവശമുള്ള നിധികൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു. നാളെയുടെ സ്വപ്നത്തിൽ ഇന്നിനെ മറക്കും, കൈവന്ന നിമിഷങ്ങൾ കാലത്തിൽ അകലും. വിത്തിട്ട ചിന്തകൾ മണ്ണിൽ പതിയും, കാലം കടന്നെത്തുമ്പോൾ ഫലമായ് വരും. നന്മയുടെ പൂക്കൾ സുഗന്ധം പകരും, തിന്മയുടെ മുള്ളുകൾ പാദത്തിൽ തറക്കും. പറഞ്ഞൊരു വാക്കിന്റെ മുറിവ് ശേഷിക്കും, നിശ്ശബ്ദമായ വേദന ഉള്ളിൽ വളരും. ആഗ്രഹനൂലുകൾ കുരുക്കായ് മുറുകും, അവകാശബോധങ്ങൾ ബന്ധമായ് തീരും. സ്നേഹിച്ചവർ അകലുമ്പോൾ വില തിരിച്ചറിയും, നൽകിയ കരുതലിന്റെ ചൂട് ഓർത്തറിയും. ലോകത്തിന്റെ തിരക്കിൽ ദൂരങ്ങൾ തേടും, ഹൃദയത്തിന്റെ ശബ്ദം പതിയെ മറക്കും. അറിവിന്റെ വെളിച്ചം ഉള്ളിൽ തെളിയും, അഹങ്കാരമേഘങ്ങൾ മെല്ലെ പിരിയും. ബന്ധങ്ങളെ വിട്ടല്ല ബന്ധനം മുറിക്കേണ്ടത്, മോഹത്തിന്റെ കെട്ടിൽ നിന്നാണ് ഉണരേണ്ടത്. ചെയ്തതിനെ ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് പോകരുത്, ചിന്തകളെ ശുദ്ധമാക്കി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുക. ‘ഞാൻ’ എന്ന തിരശ്ശീല താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, അകത്തെ നിശ്ശബ്ദം സത്യമായ് സംസാരിക്കും. ഒടുവിൽ തെളിയും ജീവിതസത്യം— പ...