ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

ചക്രവാളത്തിന്റെ ക്ഷണം അകലെയെങ്ങോ ആകാശവും കടലും ഒന്നാകുന്നൊരു മായാമുനമ്പിൽ, സന്ധ്യയുടെ സ്വർണ്ണനിറം ചാർത്തി ചക്രവാളം എന്നെ വിളിക്കുന്നു. പോകാനാവാത്ത ദൂരങ്ങളിലേക്ക് പറക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന മനസ്സിനോട്, “വരൂ…” എന്നു മൃദുവായി പറഞ്ഞ് തിരമാലകൾ വഴികാട്ടികളാകുന്നു. അസ്തമയസൂര്യന്റെ ചുവപ്പിൽ പുതിയൊരു സ്വപ്നം വിരിയുമ്പോൾ, ഇന്നലെയുടെ പാതകൾ പിന്നിലാക്കി നാളെയെ തേടാൻ ഹൃദയം ഒരുങ്ങുന്നു. ചക്രവാളം പറഞ്ഞു— “എന്നെ തൊടാൻ നീ വരേണ്ടതില്ല, എന്നിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ നിന്റെ ഉള്ളിലെ അതിരുകൾ മറികടന്നാൽ മതി.” അങ്ങനെ ദൂരെയൊരു വെളിച്ചമായി ചക്രവാളം എന്നും വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു— അവസാനമെന്നു തോന്നുന്നിടത്തുനിന്നാണ് പുതിയൊരു യാത്ര തുടങ്ങുന്നതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്… രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 21-08-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

മലയുടെ ശ്വാസം മേഘങ്ങൾ തൊട്ടുണർത്തുന്ന മലഞ്ചെരുവിൽ, മഞ്ഞിൻ വിരലുകൾ പതുക്കെ തഴുകുമ്പോൾ, കാറ്റിന്റെ താളത്തിൽ ഇലകൾ പാടുന്നു— മലയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ശ്വാസം പോലെ. പാറകളുടെ നിശ്ശബ്ദ ഹൃദയത്തിൽ, അരുവികൾ പിറവിയെടുക്കുന്നു; താഴ്വരകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഓരോ തുള്ളിയിലും മലയുടെ ജീവൻ പകരുന്നു. മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റിയിടങ്ങളിൽ മൗനം മാത്രം വളരുമ്പോൾ, വേരുകൾ തേടിയിറങ്ങുന്ന മണ്ണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പഴയ വേദന തെളിയുന്നു. മല പറഞ്ഞു— “എന്റെ ശ്വാസം കാറ്റിൽ മാത്രമല്ല, നിന്റെ ശ്വാസത്തിലും ഉണ്ടെന്ന് ഓർക്കുക; എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചാൽ നാളെയും ഭൂമി ശ്വസിക്കും.” അതിനാൽ മലയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു മരം നട്ടുപിടിപ്പിക്കാം— അത് വളരുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലും ഒരു പച്ചശ്വാസം പിറക്കട്ടെ. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 21-08-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ശൂന്യമായ കൂട് പഴയ മരക്കൊമ്പിലൊരു കൂട് മാത്രം തൂങ്ങിയിരുന്നു, പാടിപ്പറന്നിരുന്ന പ്രഭാതങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കാറ്റിൽ മാത്രം കേട്ടു. ഒരിക്കൽ ചിറകടികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ ചെറിയ ഇടം, ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നെങ്കിലും ഓർമ്മകൾ അവിടെ ഉറങ്ങിയില്ല. കുഞ്ഞുങ്ങൾ പറന്നുപോയ വഴിയിൽ ആകാശം വിശാലമായിരുന്നു, അമ്മപ്പക്ഷിയുടെ കാത്തിരിപ്പിൽ സ്നേഹം മാത്രം ചെറുതായില്ല. ഒഴിഞ്ഞുകിടന്ന കൂട് പറഞ്ഞത്— പിരിയൽ ശൂന്യതയല്ല, പറന്നുപോകാൻ പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹമാണ് ഒടുവിൽ ഏറ്റവും വലിയ കൂട്. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 21-08-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

പുല്ലിൻ പുഞ്ചിരി പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ പുല്ലിൻ തുമ്പുകൾ പുഞ്ചിരിച്ചു, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തൊരു നേരത്ത് ഭൂമി പച്ചപ്പണിഞ്ഞുനിന്നു. കാറ്റ് വന്നു തഴുകിയപ്പോൾ അവ മെല്ലെ തലചായ്ച്ചു, പാദങ്ങൾ തൊട്ടുപോയിട്ടും പരാതിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. വെയിലിന്റെ കനൽ വീണപ്പോൾ നിഴലില്ലാതെയും നിന്നു, ഒരു തുള്ളി മഴ ലഭിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും പുതുമയോടെ ഉണർന്നു. അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്— വലുതാകണമെന്നില്ല ജീവിക്കാൻ, ചെറുതായി വളർന്നാലും മതി, പുഞ്ചിരിക്കാൻ ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെങ്കിൽ. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 21-08-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ഗുരുവായൂരപ്പാ... കനിഞ്ഞീടണേ പല്ലവി ഗുരുവായൂരപ്പാ കനിഞ്ഞീടണേ, കണ്ണീർ തുടച്ചു നീ കാത്തീടണേ; ഗുരുവായൂർ വാഴും എൻ കൃഷ്ണാ, അരികിൽ വന്നു നീ അനുഗ്രഹിക്കണേ. ചരണം 1 അറിവില്ലാതെൻ കരളിലെ ഭാരങ്ങൾ അറിയാതെയെന്നെ പുണരുന്ന കൃഷ്ണാ, ഗുരുവായൂർ വാഴും എൻ കണ്ണാ നീ കനിവോടെ എന്നെ കാത്തീടണേ. ചരണം 2 കുചേലൻ നൽകിയൊരു പിടിയരി പോലെ, അല്പമെന്നുള്ളതു കൈക്കൊള്ളണേ; എൻ കണ്ണിലെ സങ്കടം തീർത്തു നീ, അരികിൽ വന്നു നീ രക്ഷിക്കണേ. ചരണം 3 വേദനയേറെ മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലും, അതോർത്തു ഇനി വിഷമിക്കില്ല; ഗുരുവായൂരപ്പന് സങ്കടമാകുമ്പോൾ, അതുമാത്രം എനിക്കു സഹിക്കില്ല കണാ. ചരണം 4 ഗോപികമാർ അന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചതുപോലെ, എനിക്കും നിന്നെ എന്നും പ്രാർത്ഥിക്കണം; നിൻ പാദപങ്കജം ചേർത്തണച്ചീടുവാൻ, സദാകാലവും ഞാൻ വണങ്ങീടണം. ചരണം 5 എന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ നീയൊന്നു വന്നെൻ, കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ തുടച്ചീടണേ; അരികിൽ വന്നു നീ പുണർന്നെന്നെ, അഭയം നൽകി അനുഗ്രഹിക്കണേ. ചരണം 6 പ്രാണനിൽ തുളുമ്പുന്ന സ്നേഹത്തോടെ, ജന്മജന്മാന്തരം പാടീടാം ഞാൻ; ഗുരുവായൂർ മണ്ണിലെ ദിവ്യജ്യോതിയേ, കണാ കൃഷ്ണാ ശരണം ശരണം. സമാപനം ഗുരുവായൂരപ്പാ കനിഞ്ഞീടണേ, കണ്ണീർ തുടച്ചു നീ കാത്തീടണേ; എൻ ഹൃദയത്തിൽ വാഴ...

സ്നേഹത്തിൻ പ്രതിരൂപമേ സ്നേഹത്തിൻ പ്രതിരൂപമേ ത്യാഗത്തിൻ ദൈവരൂപമേ എന്നും എൻ പ്രാർഥനകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കണമേ പ്രിയനേ (അനുപല്ലവി) കണ്ണീരിൻ നനവുള്ള നേരങ്ങളിൽ കൈപിടിച്ചെന്നെ നടത്തണമേ തളരുന്ന എൻ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നിത്യശാന്തിയായ് വാഴണമേ ((ചരണം 1) ഇരുളേറും വഴികളിൽ ദീപമായ് നീ വരണമേ വേദനിക്കും എൻ മനസ്സിൽ സാന്ത്വനമായ് നിറയണമേ കുരിശേന്തിയ സ്നേഹമേ എൻ ഭാരങ്ങൾ ഏറ്റിടണമേ നിൻ തിരുമാറിൽ ചേർത്തണച്ച് എന്നെന്നും കാത്തിടണമേ (ചരണം 2) തെറ്റിപ്പോകും പാതകളിൽ വഴികാട്ടിയായ് വരണമേ വീണുപോകും വേളകളിൽ താങ്ങായി നീ നിൽക്കണമേ കരുണയുടെ ഉറവിടമേ കൃപയെന്നിൽ ചൊരിയണമേ നിൻ തിരുനാമം ചൊല്ലി ഞാൻ ജീവിതം മുന്നേറണമേ (ചരണം 3) പ്രഭാതത്തിൻ വെളിച്ചത്തിൽ നന്ദിയോടെ വാഴ്ത്തിടാം സന്ധ്യയാകും നേരത്തും നിൻ സന്നിധിയിൽ ചേർന്നിടാം ജന്മജന്മം എൻ നാഥനേ നിൻ സ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കാം അവസാന ശ്വാസം വരെയും “യേശുവേ” എന്ന് വിളിച്ചിടാം (അവസാന പല്ലവി) സ്നേഹത്തിൻ പ്രതിരൂപമേ ത്യാഗത്തിൻ ദൈവരൂപമേ എന്നും എൻ പ്രാർഥനകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കണമേ പ്രിയനേ എൻ ഹൃദയത്തിൽ വാഴണമേ... എൻ യേശുവേ... പ്രിയനേ... രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 20-08-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)