ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

 നിലാവിലെ ഹൃദയം നിശബ്ദ രാവാലായി നിലാവിൻ്റെ സ്നേഹ നിഴൽ തിരഞ്ഞു  കാറ്റിലെ മൃദുലത ശീതളതമായി സ്പർശിക്കുന്നു.   താരകളുടെ കാന്തിയിൽ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു,   ഹൃദയാകാശത്ത് മൗനം വിരിഞ്ഞു. പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇലകളിൽ വീഴുന്നു,   പ്രണയത്തിന്റെ താളത്തിൽ ശബ്ദം കാണുന്നില്ല.   ചന്ദ്രനിന്റെ മായാ പ്രകാശം പാതയിലേക്ക് നിഴൽ വീശുന്നു,   മനസ്സിൽ ആകാംക്ഷകൾ ലളിതമായി ഉയരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞ ഒരു കാഴ്ച പുഞ്ചിരിക്കുന്നു,   നക്ഷത്രങ്ങൾ കൺ ചിമ്മി പുഞ്ചിരിതൂകി.   അറിയാതെ ഹൃദയത്തിൽ അനുരാഗം കൂടു കൂട്ടി,   അന്തരാത്മാവിനെ പ്രകാശ പൂരിതമാക്കി ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ചെമ്പകവെളിച്ചം കോമളമാർന്ന കുസുമങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ മിനുങ്ങുന്നു, സൗമ്യമായ കാറ്റിൽ സുഗന്ധം വിരിയുന്നു. ഇലകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ തെളിച്ചത്തിന്റെ കാറ്റ്, നിസ്സഹായമായ പ്രകൃതിയുടെ ശാന്തി പാടുന്നു. പൂവിൻറെ മൃദുലതയിൽ കണ്ണുകൾ കഥപറയുന്നു, നിമിഷങ്ങൾ സന്ധ്യയുടെ ലാസ്യം സ്വീകാര്യിക്കുന്നു. പച്ചമരങ്ങളുടെ തണലാർന്ന തീരത്ത് മൃദുവായി ഇരിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ മിഴിവിൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. വെള്ളിമഞ്ഞിൻ്റെ മായാ സ്പർശം പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, പ്രകൃതിയുടെ ഗാനം നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകുന്നു. ജീവിതത്തിലെ രഹസ്യങ്ങൾ മൗനത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു, ചെമ്പകവെളിച്ചം ഹൃദയത്തെ പ്രകാശമാനമാക്കുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 മനസ്സമ്മതം തണുത്ത ശാന്തിയിലൊരു കിനാവ് വിരിയുന്നു, ഹൃദയം പാടിവെച്ച സത്യത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകളിൽ വീണൊരു മധുരം തിളങ്ങുന്നു, ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദ സ്മിതം പുണരുന്നു. നിറങ്ങൾ ചേരുന്ന വഴി തിരിച്ചറിയുന്നു, മൌനത്തിന്റെ കൈവിരലിൽ അനുഭവങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു. പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂടിൽ നിമിഷങ്ങൾ ഒഴുകുന്നു, സ്വപ്നങ്ങളുടെ താളത്തിൽ ജീവിതം പാടുന്നു. ഏകാന്തമായ ഒരു പ്രണയം വളരുന്നു, ഹൃദയത്തിലേക്ക് കയറിയ ശബ്ദമില്ലാതെ. മനസ്സ് സമ്മതിച്ച് കൈകൊണ്ട് പിടിക്കുന്നു, പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് ഒരുപാട് ശാന്തി നിറയ്ക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഒരു മാത്രം കണ്ടുമുട്ടൽ (ഗസൽ) രാത്രിയുടെ മരുഭൂമിയിൽ, നിശബ്ദത ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ, വഴി മറന്നു പോയി തുടങ്ങി ദു:ഖത്തിന്റെ തണുത്ത വഴികളിൽ, പ്രതീക്ഷകൾ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി ചെറു തുമ്പികൾ വലിയ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങി ഉയരങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവർ ശബ്ദത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞു പോയി താഴെയുള്ള സംവാദങ്ങൾ, ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതായിപ്പോയി തുടങ്ങി ഉറുമ്പും ആനയും പറയുന്ന കഥ, സത്യത്തിൽ അനുഭവം പോലെ ചെറിയ കുത്തലുകൾ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയവാകുന്നു തുടങ്ങി നിശബ്ദതയിൽ മറഞ്ഞ പാഠങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പറയാത്ത അനുഭവങ്ങൾ ആത്മാവിലേക്ക് മറയുന്നു തുടങ്ങി ജി ആർ, ഒരു മാത്രം കണ്ടുമുട്ടലിൽ മനസ്സിലായി നിശബ്ദതയുടെ മുറിവ്, ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതായാണ്  ജീ ആർ കവിയൂർ  09 03 2026 (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

 ഏകാന്തതയുടെ നൊമ്പരം (ഗീതം) ഈ നൊമ്പരം ഇനി സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല,   ഏകാന്തത ഇത്രയും തീവ്രം —   ജീവിക്കാനേയും കഴിയാത്തത്ര. നിരവധി സ്വപ്നങ്ങൾക്കുശേഷം   ഞാൻ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു,   ഇനി ഒരു വാഗ്ദാനത്തിലും   വിശ്വാസം ശേഷിക്കുന്നില്ല. ഒത്തുചേരലുകളുടെ നടുവിലും   ഞാൻ ആശ്വാസം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു,   എന്നാൽ ഈ ഹൃദയവേദന   ആരോടും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. തൂലികയും കടലാസുമാണ് ഇനി എന്റെ ഏകാശ്രയം അതല്ലാതെ മറ്റൊരു   പിന്തുണയും എനിക്ക് ഇല്ല. എല്ലാ രാത്രിയും   ഓർമ്മകളിൽ ഞാൻ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു,   പ്രഭാതം വരെയും   എന്നെത്തന്നെ ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാതെ. ദുഃഖമാണ്   ജി.ആറിനെ ഏകാന്തഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്   എഴുതാൻ പഠിപ്പിച്ചത്,   അല്ലെങ്കിൽ ഈ അവസ്ഥയിൽ   ഒരു ഗീതം പോലും പിറക്കുമായിരുന്നില്ല. ജി.ആർ. കവിയൂർ 08-02-2026   (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

 തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാനാവില്ല ( കവിത) വിട്ടകന്നു പോയി ഞാനെൻ്റെ ഗ്രാമവും വിടാതെ സംസ്ക്കാരവും മാനവികതയും വിയർത്തൊലിച്ചു എങ്കിലും വിളക്കുവച്ചു  വാനത്തിനു നേരെയായ് സൂര്യനായിട്ട്  നിറകണ്ണുകളോടെ സമുദ്രം നിറച്ചു മിഴികളിൽ നനവാർന്നു വിറയാർന്ന ശിശിരം പെയ്യും നേരെ ഒന്നു കാണുവാനാവാതെ ആർക്കനെ  നാവുയർത്തി നട്ടെല്ല് വളക്കാതെ തിരിക്കണം നാട്ടിലേക്ക് ഉള്ളപ്പോൾ അറിഞ്ഞില്ല വിലയേറിയ ഉള്ളൂ പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെ ഉഴറുമീ വേളയിൽ മറക്കാതെ കണ്ട് ഉള്ളൊന്നു ഞെട്ടി കണ്ണാടി കണ്ടപ്പോൾ മണ്ണിൻ മണം മറന്നില്ല നിശ്വാസങ്ങൾ ഭാഷയുടെ താളം മാറിയില്ല നാവിൽ കാലം പഠിപ്പിച്ച നഗരപാഠങ്ങൾ കാൽക്കീഴെ വെച്ചുവെച്ച് വരവായി അമ്മയുടെ കൈവിരലിൽ ഇപ്പോഴും മണ്ണിൻ ചൂട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു വാക്കുകളില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥനപോലെ വീട്ടുവാതിൽ തുറന്നുതന്നെ തിരിച്ചു പോകും എന്ന വാക്കല്ലിത് തിരിച്ചു വരാതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന സത്യം ഗ്രാമം വഴിയല്ല ഇവിടെ അസ്തിത്വം തന്നെയാണ് അത് ജീ ആർ കവിയൂർ  08 02 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)