ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

മഹാപുസ്തക കൂട്ടായ്മയിലെ നിയമസംഹിതകൾ കവിയുടെ കൈയിൽ വാക്കുകൾ പൂത്തുലയുമ്പോൾ, കാറ്റുപോൽ വരികൾ പാഞ്ഞുവരുമ്പോൾ, ഒരു ദിനത്തിൽ ഒന്നേ പാടാവൂ എന്ന നിയമത്തിൻ ചങ്ങലയിൽ കവിതയെന്തിന്? പുലരിയോടൊപ്പം പിറക്കുന്ന വരികൾ, സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ വീണ്ടും ജനിക്കും; മൂന്നും നാലും കവിതകൾ പിറന്നാലും അവയ്ക്കെല്ലാം വേദിയുണ്ടാകേണ്ടേ? ഏതു കൂട്ടായ്മയിൽ ഇന്നെഴുതിയെന്നോ, ഏതു വാതിലിൽ ഇന്നലെ മുട്ടിയെന്നോ, ഓർമ്മയുടെ പുസ്തകം തിരഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ കവിയുടെ സമയം പാഴാകുന്നതെന്തിന്? “ഇന്ന് പോസ്റ്റ് ചെയ്തു” എന്നൊരു മുന്നറിയിപ്പ് സ്വയം തെളിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു! നിയമം വഴികാട്ടിയാകട്ടെ, മതിലാകരുതേ, സൃഷ്ടിയുടെ ചിറകുകൾ മുറിക്കരുതേ. അംഗീകരിക്കുമോ, നിരസിക്കുമോ എന്നത് അധികാരത്തിൻ കൈകളിൽ തന്നെയിരിക്കട്ടെ; എന്നാലും കവിയുടെ ഒഴുകുന്ന നദിയെ ഒരു ചെറിയ തടയണയിൽ പൂട്ടരുതേ. ലോകം മുഴുവൻ കവിത കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് അതിരുകൾ വരയ്ക്കുന്നതെന്തിന്? കവിയുടെ വളർച്ച തടയാതെ, കവിതയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുക— അതാണ് കൂട്ടായ്മയുടെ മഹത്വം. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

മനസ്സിന്റെ രഹസ്യഭൂപടം വരകളില്ലാത്തൊരു ഭൂപടമുണ്ട് എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ, വഴിതെറ്റിയ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും വീടറിയുന്നൊരു ലോകമവിടെ. പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ ചിലത് മറഞ്ഞുകിടക്കും താഴ്വരകളിൽ, തൊടാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെ നദികൾ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകുന്നു ഉള്ളിൽ. ഓർമ്മകളുടെ കുന്നിൻചെരുവിൽ പഴയൊരു കാലം കാത്തിരിപ്പുണ്ട്, കാലടികൾ പതിയാത്ത വഴികളിലൂടെ അറിയാത്ത നാളുകൾ വിളിക്കുന്നു. ആരും വായിക്കാത്ത ആ ഭൂപടം ഞാൻ തന്നെയും പൂർണ്ണമറിയുന്നില്ല; ഓരോ പ്രഭാതവും തുറക്കുമ്പോൾ പുതിയൊരു വഴി മനസ്സ് വരയ്ക്കുന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

തിരികെ വരാത്ത കാൽപ്പാട് മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു മാഞ്ഞുപോകാത്തൊരു കാൽപ്പാട്, വാതിൽപ്പടിയിൽ കാത്തുനിന്നു തിരികെയെത്തുമെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ. സന്ധ്യകൾ പലതും കടന്നുപോയി, വഴിയോരങ്ങൾ മൗനം പൂണ്ടു; കാറ്റിൽ കേട്ട ഓരോ ചുവടും ഹൃദയം നിന്റെതെന്ന് കരുതി. മഴവന്നു പാത കഴുകിയെങ്കിലും ആ അടയാളം മാഞ്ഞില്ല ഉള്ളിൽ; കാലം കടന്നുപോയിട്ടും ഓർമ്മയ്ക്ക് പ്രായമൊന്നുമില്ല. ഒടുവിൽ മനസ്സിലായി — നീ തിരികെ വരാത്ത ദൂരത്താണെന്ന്; എങ്കിലും ആ കാൽപ്പാടിനരികിൽ എന്റെ കാത്തിരിപ്പ് ഇന്നുമുണ്ട്. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

വേരുകളില്ലാത്ത വൃക്ഷം മണ്ണിന്റെ മാറിൽ ഇടമില്ലാതെ മരമൊന്ന് നിൽക്കുന്നു തനിയെ, കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ ചാഞ്ഞാടുമ്പോഴും കണ്ണുകളിൽ കാടിന്റെ ഓർമ്മ. വേരുകൾ തേടി താഴേക്കിറങ്ങിയ നിശ്ശബ്ദമായൊരു നീണ്ട നിഴൽ, തൊട്ട മണ്ണെല്ലാം അന്യമായപ്പോൾ തണലിനുപോലും വീടില്ലാതായി. പഴയൊരു പക്ഷി വന്നിരുന്നു, കൂടൊരുക്കാൻ കൊമ്പുകൾ തിരഞ്ഞു; ഇലകളിൽ ശേഷിച്ച പച്ചപ്പിനുള്ളിൽ പിറന്നകാലം മാത്രം പാടിനിന്നു. വേരുകളില്ലെങ്കിലും വൃക്ഷത്തിന് വാനിലേക്കുയരാൻ മോഹമുണ്ടായിരുന്നു; മണ്ണിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിൽ വേരുകളായി വളർന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

തുന്നിച്ചേർത്ത ആകാശം പൊട്ടിപ്പോയ നീലാകാശത്തിൻ കഷണങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്ത്, ഓർമ്മകളുടെ നൂലുകൊണ്ടാരോ മേഘങ്ങളെ തുന്നിച്ചേർത്തു. മുറിവേറ്റ സന്ധ്യയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുവപ്പിൻ പൊട്ട് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, മാഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും നക്ഷത്രങ്ങളായി മാറിനിന്നു. കാറ്റിന്റെ വിരലുകൾ തൊടുമ്പോൾ ചില തുന്നലുകൾ ഇളകിയെങ്കിലും, വീണുപോയ വെളിച്ചത്തുണ്ടുകൾ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു രാത്രി. പൂർണ്ണമല്ല ആകാശമെങ്കിലും അതിൽ സൗന്ദര്യം കുറയുന്നില്ല; പിളർന്ന ഹൃദയം ചേർത്തുവച്ചാൽ ജീവിതവും ആകാശമാകുന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ചാരനിറമുള്ള പ്രഭാതം ചാരനിറം പൂശിയ പുലരിയിൽ ചാരുതയില്ലാതുണർന്നൊരു നഗരം, മഞ്ഞുതുള്ളി നനഞ്ഞ വഴിയോരങ്ങളിൽ മൗനം മാത്രം കാവലിരുന്നു. കിളിക്കൊഞ്ചലുകൾ അകന്നുനിന്നു, കാറ്റിനും ക്ഷീണമെന്നോ തോന്നി; ഇന്നലെയുടെ നിഴലുകൾ ചുമന്നുകൊണ്ട് സൂര്യനും പതിയെ നടന്നു വന്നു. ജനലരികിൽ കാത്തിരുന്ന കണ്ണുകളിൽ പാതിവഴിയിൽ മാഞ്ഞൊരു സ്വപ്നം, എങ്കിലും ദൂരെയൊരു മേഘപ്പാളിക്കപ്പുറം വെളിച്ചത്തിന്റെ വിത്ത് മുളച്ചിരുന്നു. ചാരനിറം മായാത്ത ആകാശത്തിലും പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് നിറം കുറയുന്നില്ല; ഒരു പുതുദിനം വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ ജീവിതം വീണ്ടും പുഞ്ചിരിക്കും. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 09-09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)