ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

നമ്മൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? വലിയ വീടുകൾ പണിതുയർത്തി ചെറിയ മനസ്സുകളിൽ ജീവിക്കുന്നു, ചുറ്റും മനുഷ്യരുണ്ടെങ്കിലും ഒറ്റപ്പെടലിൽ കഴിയുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ വൃദ്ധരാകുമ്പോൾ മക്കൾക്ക് സമയം കുറയുന്നു, അവർ നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ വില തിരക്കിനിടയിൽ മറന്നുപോകുന്നു. ഒരേ വീട്ടിൽ കഴിയുമ്പോഴും മനസ്സുകൾ അകലുന്നു, ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന് ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ലോകത്താണ്. പണം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം കുറയുന്നതെന്തേ? സൗകര്യങ്ങൾ വർധിക്കുമ്പോൾ സമാധാനം അകലുന്നതെന്തേ? മരങ്ങൾ വെട്ടി വീടുകൾ പണിയുന്നു, പുഴകളെ മാലിന്യത്തിലാഴ്ത്തുന്നു, പിന്നെ മഴ വരാത്തപ്പോൾ ആകാശത്തോട് പരാതി പറയുന്നു. നമുക്ക് വേണ്ടത് എന്താണ്— കൂടുതൽ സമ്പത്തോ, അതോ കുറച്ചെങ്കിലും മനുഷ്യത്ത്വമോ? ഒരു ദിവസം എല്ലാം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ കൂടെ വരുന്നത് വീടുകളല്ല, സമ്പത്തുമല്ല, നമ്മൾ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വച്ചുപോയ സ്നേഹം മാത്രം. നാം എത്ര ദൂരം നടന്നുവെന്ന് കാലം തന്നെ പറഞ്ഞുകൊള്ളും; എന്നാൽ ഈ യാത്രയിൽ മനുഷ്യനായി എത്രമാത്രം മാറിയെന്ന് ഓരോരുത്തരും തിരിച്ചറിയണം. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ) 

നഷ്ടത്തിനപ്പുറം പിരിഞ്ഞുപോയ വഴിയിലും നിന്റെ കാൽപ്പാടുണ്ടായിരുന്നു കാലം മായ്ച്ചുകളയാൻ നോക്കിയിട്ടും മനസ്സ് സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു അരികിലില്ലെന്ന സത്യം അകലെയൊരു വേദനയായി പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ പിന്നെയും കാതിൽ മുഴങ്ങി കാണാതിരുന്ന നാളുകൾ കൂടുതൽ അടുത്താക്കി തൊടാനാകാത്ത സാന്നിധ്യം തണലായി കൂടെയിരുന്നു നഷ്ടം ചിലപ്പോൾ നൽകുന്നത് നിലനിൽക്കുന്നൊരു സ്നേഹമാണ് മറന്നുവെന്ന് കരുതിയാലും മനസ്സ് നിന്നെ തേടുന്നു രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ) 

മിഴികളുടെ ഭാഷ ഒരു ചെറുനോട്ടത്തിൽ സ്നേഹം നിറയുമ്പോൾ വാക്കുകൾ വഴിമാറി നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു മിഴികൾ പറയുന്ന കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അറിയാതെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു അരികിലില്ലെങ്കിലും അരികിലുണ്ടെന്ന തോന്നലൊരു കുളിർകാറ്റായി തഴുകുന്നു പറയാതെ പറയുന്ന സ്നേഹവാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു ഒരു നോട്ടം മതിയാകും ചിലപ്പോൾ ആയിരം വാക്കുകൾ പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഒരു പുഞ്ചിരി മതിയാകും ചിലപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനേക്കാൾ വാക്കുകൾ തോറ്റുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ സ്നേഹം പൂർണ്ണമായൊരു ഭാഷയാകുന്നു വർണ്ണിക്കാനാവാത്ത ആ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിലെ മധുരമായി മാറുന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ) 

കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ മൗനം ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞാലും കാത്തിരിപ്പു മായില്ല മറവിത്തിരകൾക്കപ്പുറം നീയുണ്ടെന്നറിയാം തുറന്നിട്ട കവാടത്തിലൂടെ കാറ്റായി വരുമോ നിന്റെ വരവിനായി മനസ്സിവിടെ കാത്തിരിക്കും പാതകൾ പലതും നിന്നിലേക്കു നീളുന്നു നിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ തേടി കണ്ണുകൾ അലയുന്നു പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയാകുന്നു പിരിയാത്ത ബന്ധമായി അവയെന്നിൽ നിറയുന്നു രാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദത നിന്റെ പേരുചൊല്ലുന്നു നിലാവിൻ വെളിച്ചം നിനക്കായ് വഴിതെളിക്കുന്നു ദൂരങ്ങൾ മാഞ്ഞൊരു നിമിഷം വന്നുചേരുമ്പോൾ വീണ്ടും പൂക്കും കാത്തിരിപ്പിന്റെ വസന്തം മറവിയുടെ തിരകൾ പതിയെ ശാന്തമാകുമ്പോൾ ഓർമ്മയുടെ തീരം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുവരും നീ വരുമെന്നൊരു പ്രതീക്ഷ മാത്രം മതി ഈ ജന്മം മുഴുവൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ. .രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ) 

വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥം പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചൊരു സത്യം ഹൃദയത്തിൽ മൗനമായി കിടക്കും കാലം അതിനെ തൊടുമ്പോൾ പതിയെ അതിന് ജീവൻ വരും ചില വാക്കുകൾ കേൾക്കാനല്ല ഹൃദയം തൊടാനാണ് പിറക്കുന്നത് നേരം കടന്നുപോകുമ്പോഴാണ് അവയുടെ വില നാം അറിയുന്നത് അകലം ചിലതെല്ലാം പഠിപ്പിക്കും നഷ്ടം പലതും തിരിച്ചറിയിക്കും കണ്ണുകൾ പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പറഞ്ഞുതരും വൈകിയെത്തുന്ന തിരിച്ചറിവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ് മനസ്സിൽ തങ്ങി നിന്നതെല്ലാം ഒരുനാൾ അർത്ഥമായി മാറും രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ) 

പുലരിയുടെ കാത്തിരിപ്പ് നിലാവിൻ നൂലിഴ തൂകുന്ന വഴിയിലൂടെ മനസ്സ് പോകുന്നു പറയാതെ വച്ചൊരു മോഹം പുലരിയിലും കൂടെ വരുന്നു കാറ്റിന്റെ ചിറകിലേറി പൂക്കൾ പതിയെ ചിരിക്കുന്നു ഉള്ളിൽ കാത്തൊരു പ്രതീക്ഷ പുതുവെളിച്ചമായി വിരിയുന്നു അകലെയെങ്ങോ കേൾക്കുന്ന കിളിപ്പാട്ടിൽ സ്നേഹം നിറയുന്നു തളരാതെ കാത്തിരുന്നൊരു സ്വപ്നം വീണ്ടും ഉണരുന്നു നാളെയുടെ നീലാകാശം പുതിയൊരു കഥ പറയുമ്പോൾ മനസ്സിലെ മങ്ങിയ വഴികളിൽ വെളിച്ചം പതിയെ നിറയുന്നു രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 24 -09-2026 (തിരുവല്ല, കവിയൂർ)