Posts

പൂക്കളുടെ മൃദുല സുഗന്ധം

പൂക്കളുടെ മൃദുല സുഗന്ധം കോമളമാർന്ന കുസുമം പ്രണയത്താൽ വിരിയുന്നു,   മൃദുവായ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ വീശുന്നു.   ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച്,   പ്രകൃതി തന്റെ സംഗീതം പാടുന്നു. മത്ത ഭ്രമരങ്ങൾ അണയുന്നു, ചുംബന കമ്പനവുമായി,   പുതിയ സൃഷ്ടി പിറക്കുന്ന തിരമാലയാക്കി.   ഒരു ദിനം പൂവായി വിരിയുകയും,   ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് മണ്ണിൽ വീണു നിലകൊള്ളുന്നു,   ഭൂമിയുമായി ചേർന്ന് വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.   പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദമായി അതിന്റെ നിയമം പാലിക്കുന്നു,   പ്രകൃതിയും പ്രണയിനിയും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന്   സൃഷ്ടിയുടെ ലഹരാനുഭൂതി തുടരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കരിയിലകളുടെ സംഗീതം

കരിയിലകളുടെ സംഗീതം കാറ്റിന്റെ വീശലിൽ കരിയിലകൾ കരയുന്നു,   പച്ച ഇലകൾ അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.   ഓരോ വീഴ്ചയും പുതിയ പ്രണയം പിറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദമായ ഭൂമിയുടെ സ്നേഹഗാനം പാടുന്നു. മണ്ണിൽ തളർന്ന് തുളസിപ്പൂവ് പോലെ,   ഓരോ ഇലയും ദിവ്യാനുരാഗത്താൽ അലയുന്നു.   മഴയുടെ തുള്ളികൾ സ്പർശിക്കുന്നു,   കാലത്തിന്റെ താളത്തിൽ സംഗീതം ഒഴുകുന്നു. വീണ ഇലകൾ ഒരുചിത്രശലഭമായി പറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദ ഭംഗിയോടെ ചിറകുകളിലേർന്നു.   ഇന്നലെ വീണ ഇലകൾ ഇന്ന് മർമ്മരം നടത്തുന്നു,   നാളെയെല്ലാം വീഴേണ്ടത് പ്രകൃതി നിയമം. ജീ ആർ കവിയൂർ 02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ

കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മഞ്ഞിന്റെ മണം, പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം,   പഴയ ഓർമ്മകൾ വീശുന്ന കാറ്റിൽ.   നേരം കൊണ്ടുപോയ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യം,   മുഴുവൻ ഹൃദയം ദൂരെ തള്ളുന്നു അനിലന്റെ ക്രൂരത. വലിയ ഇലകൾ തിരിഞ്ഞു വൃത്തം വരയ്ക്കുന്നു,   മിന്നലിന്റെ വൈദ്യുതി സ്പന്ദനം വീശുന്നു.   പ്രണയവും പ്രകൃതിയും ചേര്‍ന്ന് മുറുകുന്നു,   ശബ്ദമില്ലാതെ ഈ കാറ്റ് കഥ പറയുന്നു. ഒരു നിമിഷം പാഞ്ഞുപോകുന്നു,   പെട്ടെന്നൊരു ദു:ഖം മൃദുവായി പതിക്കുന്നു.   കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രം ശ്വാസം വിടുന്നു,   മനസ്സിലെ മുഴുവൻ നിറങ്ങൾ ചലിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കം

പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കം പുലരിയുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ ഉതിരുമ്പോൾ, ഇരുട്ട് പതിയെ പിന്മാറുന്നു. ആകാശം പുതുമയോടെ വിരിയുന്നു, നിറങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ചേരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിറകടി ഉയർന്നു, ദിനത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ചൂടില്ലാത്ത വെളിച്ചം, മുഖത്ത് മൃദുവായി വീഴുന്നു. രാത്രിയുടെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞു, മനം ഉണർന്നു നിൽക്കുന്നു. പുതിയൊരു സമയം വന്നടുത്തു, പ്രകാശം മാത്രം മുന്നിൽ തെളിയുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

മിഴിമുദ്ര

മിഴിമുദ്ര ഒരു നോക്ക് വഴിയിൽ തങ്ങി, പറയാതെ പറഞ്ഞൊരു കഥ. വാക്കുകൾ എത്താത്തിടത്ത്, കണ്ണുകൾ അർത്ഥം വിതറുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോയാലും, ആ ദൃശ്യം മാറുന്നില്ല. വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും ഇടയിൽ, ഒരു അടയാളം പതിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോഴും, ഓർമ്മ പിന്നോട്ടു വിളിക്കുന്നു. മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞ ആ മുദ്ര, മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 ( കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

തറവാടിലെ ഹൃദയം

തറവാടിലെ ഹൃദയം മണ്ണിന്റെ മണം മതിലുകളിൽ തങ്ങുന്നു, കാലം മറന്ന പടികൾ ശബ്ദമില്ലാതെ. തുറന്ന വാതിലുകൾ പറഞ്ഞ കഥകൾ, കാറ്റിനൊപ്പം ഇപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നു. പഴയ ചിരികൾ കോണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ചൂളയിലെ ചൂട് ഓർമ്മയായി. നിഴലുകൾ നീളുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നു. തലമുറകൾ വിട്ടുപോയിട്ടും, ബന്ധങ്ങൾ ഇവിടെ മങ്ങുന്നില്ല. തറവാടിന്റെ ഹൃദയം, ഇന്നും ശ്വാസം വിട്ടുനൽകുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

പുഴവിരലുകൾ

പുഴവിരലുകൾ മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ നീണ്ട കൈകൾ, വെള്ളം വരച്ച വഴികൾ. മണൽതീരത്ത് പതിഞ്ഞ ചലനം, നിശ്ശബ്ദതയെ ഉണർത്തുന്നു. ഓളങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നു, ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷയിൽ. ചൂടേറ്റ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ, തണുപ്പ് വഴിയെടുക്കുന്നു. താഴേക്ക് വളഞ്ഞ പാതകൾ, ദൂരം അറിയാതെ നീളുന്നു. പുഴ നീട്ടുന്ന വിരലുകൾ, ഭൂമിയെ മൃദുവായി തൊടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)