ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

ശബരിപദം - ഗാനം [പല്ലവി] വന്ദേ രാഘവ ഭക്ത ശിരോമണി വത്സല ശബരി തൻ പാദയുഗം! [അനുപല്ലവി] കനിവിൻ മധുരം കനികളിൽ നിറച്ചവൾ  കമലലോചനനെ മനസ്സിൽ നിനച്ചവൾ! [ശ്ലോകം 1] കാനനവാസമുറപ്പിച്ച ഭക്തയാം  വേടപ്പെണ്ണാരാ ധന്യ ചരിതയാം മതംഗമാമുനി തൻ പ്രിയശിഷ്യയായ് തപസ്സുചെയ്തു വനത്തിലഹോ സദാ. [പല്ലവി] വന്ദേ രാഘവ ഭക്ത ശിരോമണി വത്സല ശബരി തൻ പാദയുഗം! [അനുപല്ലവി] കനിവിൻ മധുരം കനികളിൽ നിറച്ചവൾ  കമലലോചനനെ മനസ്സിൽ നിനച്ചവൾ! [ശ്ലോകം 2] ശ്രീരാമദേവനെ ദർശിക്കുവാൻ കൊതി- ച്ചാരാധനയോടെ കാത്തിരുന്നാദരാൽ ഫലമൂലങ്ങളും പൂക്കളും നിത്യവും ശേഖരിച്ചുവെച്ചാ യോഗിനി സാദരം. [പല്ലവി] വന്ദേ രാഘവ ഭക്ത ശിരോമണി വത്സല ശബരി തൻ പാദയുഗം! [അനുപല്ലവി] കനിവിൻ മധുരം കനികളിൽ നിറച്ചവൾ  കമലലോചനനെ മനസ്സിൽ നിനച്ചവൾ! [ശ്ലോകം 3] അരികിലെത്തി ജഗന്നാഥനേകിയോ- രമൃതതുല്യമാം കനികൾ ഹൃദ്യമായ് രുചിച്ചറിഞ്ഞു നല്കിയോരൻപിനെ പരമപുരുഷൻ സ്വീകരിച്ചു മോദമായ്. [പല്ലവി] വന്ദേ രാഘവ ഭക്ത ശിരോമണി വത്സല ശബരി തൻ പാദയുഗം! [അനുപല്ലവി] കനിവിൻ മധുരം കനികളിൽ നിറച്ചവൾ  കമലലോചനനെ മനസ്സിൽ നിനച്ചവൾ! [ശ്ലോകം 4] വിവേചനമില്ലാതെ നൽകണം ഭോജനം വിശുദ്ധിയോടെ വിളമ്പണം സാദരം ഈശന്നു ...

നീളുന്ന നിഴൽപ്പാത സന്ധ്യയുടെ മങ്ങൽ വെളിച്ചത്തിൽ,   നിഴലുകൾ നീളുകയായിരുന്നു.   ശൂന്യമായ വഴിയരികിൽ,   മൗനം പതിഞ്ഞുനിന്നു.   കാറ്റിന്റെ മൃദു ചലനത്തിൽ,   ഓർമ്മകൾ ഒഴുകിയെത്തി.   പറയാതെ മറഞ്ഞ വാക്കുകൾ,   ഹൃദയത്തിൽ തങ്ങി നിന്നു.   ദൂരെയൊരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം,   പുലരിയുടെ സൂചനയായി.   നീളുന്ന നിഴൽപ്പാതയിൽ,   പ്രതീക്ഷ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  26 05 2026 (കവിയൂർ, തിരുവല്ല)

ഇരുളിന്റെ ചുരുളുകൾ രാത്രിയുടെ ആഴമുള്ള മൗനത്തിൽ,   ഇരുളിന്റെ ചുരുളുകൾ വിരിഞ്ഞു.   നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ദൂരവെളിച്ചം,   വഴികളെ സ്പർശിച്ചുനിന്നു.   കാറ്റിന്റെ മൃദു ശബ്ദത്തിൽ,   മറഞ്ഞ കഥകൾ ഉണർന്നു.   നിഴലുകളുടെ നീണ്ട യാത്രയിൽ,   ഓർമ്മകൾ ചലിച്ചുപോയി.   പുലരിയുടെ നേരിയ തെളിച്ചം,   ഇരുളിനെ മെല്ലെ നീക്കി.   ചുരുളുകൾ അഴിഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ,   പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും ജനിച്ചു. ജീ ആർ കവിയൂർ  26 05 2026 (കവിയൂർ, തിരുവല്ല)

പെയ്തിറങ്ങാത്ത മഴ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൂടിയെങ്കിലും,   പെയ്ത്ത് ഭൂമിയിലിറങ്ങിയില്ല.   കാത്തുനിന്ന വരണ്ട മണ്ണിൽ,   നിശ്ശബ്ദം മാത്രം വീണിരുന്നു.   കാറ്റിന്റെ മങ്ങിച്ച ചലനത്തിൽ,   അറിയാത്ത വേദന നിറഞ്ഞു.   പറയാതെ നിന്ന വാക്കുകൾ,   മനസ്സിൽ തിരമാലയായി.   പെയ്യാതെ കടന്നുപോയ മഴപോലെ,   ചില സ്വപ്നങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി.   എന്നിരുന്നാലും പ്രതീക്ഷയുടെ വിത്ത്,   ഹൃദയത്തിൽ ജീവനോടെ നിന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  26 05 2026 (കവിയൂർ, തിരുവല്ല)

 ജീവിത സായന്തനം കൂടുവിട്ടോടിയ പക്ഷികൾക്കായി നാം   കൂടു ചമച്ചു വിളക്കു വെച്ചു,   അവർ തൻ ചിരികളിൽ നമ്മൾ മയങ്ങി,   അറിയാതെ പ്രായം കടന്നുപോയി.   മണ്ണിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കി നേടിയതൊക്കെയും   മക്കൾക്കായി നൽകി നാം നിർവൃതിയോടെ,   ഇന്നിതാ വാർദ്ധക്യ ദേഹവുമായ് നമ്മൾ   ഉമ്മറപ്പടിയിൽ തനിച്ചിരിപ്പൂ.   നഗരത്തിരക്കിലെ പുതിയൊരു ലോകത്തിൽ   നമ്മെ മറന്നു സുഖിക്കുമവർ,   പഴയൊരു വാക്കിൻ മധുരവുമില്ലിപ്പോൾ   അന്യരായെന്നപോൽ മാറി നിൽപൂ.   വേണ്ടിരുന്നില്ലീ വലിയൊരു സമ്പാദ്യം,   വേണ്ടിരുന്നതു വെറുമൊരു സാന്ത്വനം;   സ്നേഹമില്ലാത്തിടം ശൂന്യമാണെന്നിതാ   കാലം പഠിപ്പിച്ച പാഠമല്ലോ.   ഇനിയുള്ള യാത്രയിൽ നമ്മൾ മാത്രമാണീ   വഴിയിൽ തുണയായ് നടന്നിടേണ്ടത്,   ആത്മബലം കൈവിടാതെ മുന്നോട്ട്   ആവോളമീ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാം.   മക്കൾ തൻ ലോകം അവർക്കു നൽകീടുക,   നമ്മുടെ ലോകം നമുക്കുമാകാം;   "മക്കളെ കണ്ടും മാമ്പൂവ് കണ്ടും ...

 ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ ദേശങ്ങൾ താണ്ടിപ്പറന്നുപോകും, പക്ഷികളേ നിങ്ങൾ തൻ യാത്രയേറെ. മണ്ണിൽ മനുഷ്യൻ അലയുംപോലെ, വിണ്ണിൽ നിങ്ങൾ തൻ ജീവനമാർഗ്ഗം. കോണൊത്ത അണിയിലൊരായിരം പക്ഷികൾ, അതിരുകളില്ലാത്ത ദൂരങ്ങളിൽ. നായകൻ മുന്നിൽ വഴിനടത്തവേ, ക്ഷീണമറിയാതെ പറന്നിടുന്നു. മുന്നിലിരിക്കും പക്ഷിക്ക് ക്ഷീണമെങ്കിൽ, പിന്നിലുള്ളോൻ വന്നു സ്ഥാനം നേടും. പരസ്പരം താങ്ങായി മാറിയല്ലോ, വിസ്മയക്കാഴ്ചയായ് മാറിടുന്നു. പല നദികളും മലനിരകളും താണ്ടി, പുത്തൻ സംസ്കാരങ്ങളും കണ്ടിറങ്ങി. അവർ കണ്ട കാഴ്ചകൾ തൻ അറിവുകൾ, നമ്മുടെ മനസ്സിലും നിറയുന്നു. ഈ പ്രകൃതി ഒരു തുറന്ന പാഠപുസ്തകം, മാറുന്ന വാനിലെ മായാജാലം. കാഴ്ചകൾ മനസ്സിൽ വിസ്മയമരുളി, ഉണർത്തുന്നു എന്നും പുത്തൻ ആനന്ദം! ജീ ആർ കവിയൂർ  24 05 2026 (കവിയൂർ, തിരുവല്ല)