ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

ഏകം സ്വരാഷ്ട്രം ഏകം സ്വരാഷ്ട്രം, ഏവം മഹത്തരം, ഏകുക ബലിദാനം, എൻ അമ്മ ഭാരതത്തിനായി! എഴുന്നേൽക്കൂ വീരരേ, എൻ മണ്ണിനായ് മുന്നേറൂ, ഏകതയുടെ കൊടിയേന്തി, എൻ ഭാരതം കാത്തിടൂ! എത്ര മലകൾ താണ്ടിയും, ഏക സ്വപ്നം അഖണ്ഡ സ്വരാജ്യം, എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരില്ല, ഐക്യമിതു സ്വന്തം രാജ്യത്തിനായി! എല്ലാ ഹൃദയവും ഒന്നാകട്ടെ, ഏക സ്വരത്തിൽ ഗർജ്ജിക്കട്ടെ, എൻ നാടിൻ മഹത്വം ഉയരട്ടെ, ഐക്യ ഭാരതം ജയിക്കട്ടെ! ഏകം സ്വരാഷ്ട്രം, ഏവം മഹത്തരം, ഏകുക ബലിദാനം, എൻ അമ്മ ഭാരതത്തിനായി! ഏഴു കടലും കടന്നെത്തിയ, ഏക ഭാരത സ്വപ്നവുമായ്, എല്ലാ അതിരും കാത്തിടാം, എൻ മാതൃഭൂമിക്കായ്! ഏതു കാറ്റും വന്നാലും, ഏതു കൊടുങ്കാറ്റായാലും, എൻ പതാക ഉയർന്നിടട്ടെ, എൻ ഭാരതം ജയിച്ചിടട്ടെ! എഴുന്നേൽക്കൂ ഭാരതമേ, ഏകതയിൽ ശക്തിയേറേ, എൻ മണ്ണിൻ മഹിമ പാടാം, എൻ നാടിൻ നാമം വാഴ്ത്താം! ഏക മനസ്സായ്, ഏക ശബ്ദമായ്, ഏക ലക്ഷ്യമായ് മുന്നേറാം, എൻ അമ്മ ഭാരതത്തിനായ്, ജീവനും നൽകാൻ തയ്യാറാകാം! ഏകം സ്വരാഷ്ട്രം! ഏവം മഹത്തരം! ഏകുക ബലിദാനം! എൻ അമ്മ ഭാരതത്തിനായി! എഴുന്നേൽക്കൂ വീരരേ! എൻ മണ്ണിനായ് മുന്നേറൂ! ഏകതയുടെ കൊടിയേന്തി! എൻ ഭാരതം കാത്തിടൂ! ഐക്യ ഭാരതം! അഖണ്ഡ ഭാരതം! വന്ദേ മാതരം! ജയ്...

മറന്നുപോയ മണിനാദം പഴയ ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് ഒരു മണി നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു, കാലത്തിന്റെ വിരലടയാളങ്ങൾ അതിന്റെ മേൽ പടർന്നിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അതിൻ നാദത്തിൽ പ്രഭാതങ്ങൾ ഉണർന്നിരുന്നു, വഴിയറിയാതെ വന്നവർ പോലും ആ ശബ്ദത്തിൽ ദിശ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും ആരും അതിനെ ഓർത്തില്ല, എങ്കിലും കാറ്റിന്റെ വിരലുകൾ ഒരുനാൾ അതിനെ മെല്ലെ തൊട്ടു. പെട്ടെന്ന് ഉയർന്ന മണിനാദത്തിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഓർമ്മകൾ ഉണർന്നു, മറന്നുപോയതല്ലായിരുന്നു അത്— കാലം കാത്തുവച്ചൊരു വിളിയായിരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  11 08 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വിത്ത് മണ്ണിനടിയിൽ മറഞ്ഞിരുന്നൊരു ചെറിയ വിത്ത് സ്വപ്നം കണ്ടു, ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിനേക്കാൾ അകത്തുള്ള വെളിച്ചം വിശ്വസിച്ചു. ബന്ധനങ്ങളുടെ കല്ലുകൾക്കിടയിലും വേരുകൾ വഴിതേടിയിറങ്ങി, മുകളിലേക്ക് തുറന്ന ആകാശം അതിന്റെ സ്വപ്നത്തിന് വിളിയായി. ഒരു തുള്ളി മഴ തൊട്ടപ്പോൾ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ജീവൻ ഉണർന്നു, തളിരിന്റെ ആദ്യ പച്ചയിൽ പ്രഭാതം സ്വാതന്ത്ര്യം എഴുതി. അപ്പോൾ മണ്ണ് പറഞ്ഞതുപോലെ— സ്വാതന്ത്ര്യം സമ്മാനമായി കിട്ടുന്നതല്ല, സ്വയം പൊട്ടിച്ചെഴുന്നേൽക്കുന്ന ഒരു വിത്തിന്റെ ധൈര്യമാണ്. ജീ ആർ കവിയൂർ  11 08 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

കുയിലിന്റെ ഇടവേള കുയിലിന്റെ പാട്ടിനിടയിൽ ഒരു നിമിഷം മൗനം വീണു, കേൾക്കാത്തൊരു സംഗീതംപോലെ കാട് മുഴുവൻ കാത്തുനിന്നു. ഇലകൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു, കാറ്റും പതിയെ വഴിമാറി, വരാനിരിക്കുന്ന സ്വരത്തിനായി പുലരി പോലും ചെവിയോർത്തു. പാടാതിരുന്ന ആ നിമിഷം പാട്ടിനേക്കാൾ മധുരമായിരുന്നു, മൗനത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഒളിച്ച അടുത്ത സ്വരം പിറക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്— സംഗീതത്തിന് സ്വരം മാത്രം പോരാ, ഹൃദയത്തെ തൊടാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു ഇടവേളയും വേണം. ജീ ആർ കവിയൂർ  11 08 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

വിരലുകൾക്കിടയിലെ സമയം വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ വെള്ളംപോലെ സമയം ഒഴുകിപ്പോയി, പിടിച്ചുനിർത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഓർമ്മകൾ മാത്രം കൈയിൽ നിന്നു. ഒരു നിമിഷം പുഞ്ചിരിയായി, മറ്റൊന്ന് കണ്ണുനീരായി മാറി, കടന്നുപോയ കാലത്തിന്റെ ചുവടുകൾ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞുനിന്നു. തിരികെ വിളിക്കാനാവാത്തതെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി അകലെയായി, വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിന്നു. അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്— സമയം നമ്മെ വിട്ടുപോകുന്നതല്ല, ഓരോ നിമിഷവും നമ്മളിൽ ഒരു ജീവിതം തീർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജീ ആർ കവിയൂർ  11 08 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

കടലാസ് വഞ്ചി മഴവെള്ളച്ചാലിൽ മെല്ലെ കടലാസ് വഞ്ചി നീങ്ങിപ്പോയി, കരയിൽ നിന്നൊരു ബാലമനം ദൂരക്കാഴ്ചകൾ കണ്ടുനിന്നു. ചെറിയൊരു താളിൻ മടക്കത്തിൽ വലിയൊരു യാത്ര ഒളിച്ചിരുന്നു, തിരകളുടെ ഭാഷയറിയാതെ ഒഴുക്കിനെ വിശ്വസിച്ചുനീങ്ങി. കരകൾ പിന്നിലായപ്പോഴും തിരിച്ചുവരാൻ മനസ്സ് മടിച്ചില്ല, സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകില്ലെങ്കിലും സഞ്ചരിക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നനഞ്ഞു മാഞ്ഞുപോയാലും യാത്ര വെറുതെയായിരുന്നില്ല, തൊട്ടുപോയ ഓരോ തിരയിലും ഒരു സ്വപ്നം നിലനിന്നിരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  11 08 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)