ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയുക ദാരിദ്ര്യവും സമ്പത്തുമെല്ലാം വിധി തീർക്കും ജീവിതത്തിൽ, കണ്ടുമുട്ടും ഓരോരുത്തരെയും സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തിടണം. പണത്തിന്റെ തിളക്കമല്ല മനുഷ്യന്റെ മഹിമ അളക്കാൻ, കരുണയുള്ളൊരു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ അതുമതി ആദരമേകാൻ. പട്ടിണിയിലും നന്മ പൂക്കും, കുടിലിലും സന്തോഷം വിരിയും, പങ്കുവയ്ക്കും ചെറുസ്നേഹത്താൽ മറ്റൊരു ഹൃദയം പൂത്തുലയും. ഇന്നത്തെ സ്ഥാനം മാറിടാം, നാളെയുടെ കാലം മാറിടാം, അഹന്ത വെടിഞ്ഞു പരസ്പരം സഹജീവിയായി മുന്നേറാം. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 18 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

നിലാവിൻ നിഴലിൽ നിലാവിൻ നിഴലിൽ പല്ലവി നിലാവിൻ നിഴലിൽ ഇളംകാറ്റ് മൂളിയകന്നു, നിമ്നോന്നതങ്ങളിൽ കുളിർ പകർന്നു, നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റു മെല്ലെ മയങ്ങുന്നു, നിദ്ര മിഴികളിൽ സ്വപ്നം നിറച്ചുനിന്നു. ചരണം 1 പട്ടുമെത്തമേൽ ഒളിമിന്നി ഇന്ദുശോഭ, പതിയെ വരച്ചിട്ടു അനുരാഗചിത്രം, അരികിലെ മൗനത്തിൽ അറിയാത്ത ഭാവം, അറിയാതെ പടരുന്നു ലഹരാനുഭൂതി. ചരണം 2 ചാരിയ ജാലകത്തിൻ ചാരത്തിരുന്നപ്പോൾ, ചന്ദനഗന്ധമായ് തെന്നലണഞ്ഞു, വാക്കുകൾ മാഞ്ഞൊരു നിമിഷത്തിൽ പോലും, ശ്വാസനിശ്വാസത്തിൻ താളത്തിൽ ഹൃദയമിടിപ്പറിഞ്ഞു. ചരണം 3 മുടിയിഴ തഴുകിയ മന്ദമാരുതനിൽ, മൃദുലമാം പുളകങ്ങൾ പൂവിട്ടുണർന്നു, അരികിൽ ഒഴുകുന്ന നിശ്വാസതാളം, അർധരാത്രിയുടെ സംഗീതമായ് മാറി. ചരണം 4 വെൺമുകിൽ മറയ്ക്കുന്ന പൂർണചന്ദ്രനെപ്പോൽ, വികാരങ്ങൾ മൂടിയ സുന്ദരനിമിഷം, കാലവും മൗനവും കൈകോർത്തുറങ്ങവേ, കിനാവിന്റെ വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു. അവസാന ചരണം സ്വപ്നത്തിൽ പൂത്തൊരു രഹസ്യവസന്തം, സ്വർഗീയമാം സുഖമായ് ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു, സൂര്യകിരണങ്ങൾ കണ്ണിൽ വീണുണർത്തി, പുലരിവെളിച്ചത്തിൽ മെല്ലെ ഉണർന്നു. രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 17 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ജഗദംബികേ ശരണം സരസ്വതീദേവി ജ്ഞാനഗംഗയായ് കാളിദാസനിൽ കാവ്യമായ് വിരിഞ്ഞു വിദ്യയില്ലാത്തവനിലും ജ്ഞാനം പകർന്നു കവികുലഗുരുവിൻ പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു സരസ്വതിയായും ലക്ഷ്മിയായും ദുർഗ്ഗയായും വാഴും മൂകാംബികേ ശരണം ശരണം ശരണം അമ്മേ ശരണം മൂകാംബികേ ശരണം കനകധാരയായ് ലക്ഷ്മി വർഷിച്ചു ദാരിദ്ര്യദുഃഖങ്ങൾ മാറ്റിടാനായ് കാരുണ്യപൂർണ്ണയായ് വാഴുന്നൊരമ്മേ അനുഗ്രഹവർഷങ്ങൾ ചൊരിയേണമേ സരസ്വതിയായും ലക്ഷ്മിയായും ദുർഗ്ഗയായും വാഴും മൂകാംബികേ ശരണം ശരണം ശരണം അമ്മേ ശരണം മൂകാംബികേ ശരണം ജഡഭരതനെ കാത്ത ഭദ്രകാളി മഹാട്ടഹാസത്താൽ ദിക്കുകൾ നടുക്കി കാപാലികരെ നിഗ്രഹിച്ചമ്മേ ദിഗന്തമാകെ പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞവളേ സരസ്വതിയായും ലക്ഷ്മിയായും ദുർഗ്ഗയായും വാഴും മൂകാംബികേ ശരണം ശരണം ശരണം അമ്മേ ശരണം മൂകാംബികേ ശരണം ദുർഗ്ഗയായ് ചണ്ഡമുണ്ഡരെ വധിച്ചവൾ ചാമുണ്ഡിയായ് വാഴും ജഗദംബികേ വാത്സല്യത്താൽ എന്നെ കാത്തിടേണം ഭയമെല്ലാം നീക്കി അഭയം തരേണം സരസ്വതിയായും ലക്ഷ്മിയായും ദുർഗ്ഗയായും വാഴും മൂകാംബികേ ശരണം ശരണം ശരണം അമ്മേ ശരണം മൂകാംബികേ ശരണം വാരാഹി വൈഷ്ണവി ബ്രാഹ്മി കൗമാരി മാഹേശ്വരി ഇന്ദ്രാണി ചാമുണ്ഡി സപ്തമാതൃക്കളായ് വാഴുന്ന ദേവീ ആദിപരാശക്തിയേ, ശരണം നിനക്കേ സരസ്വതിയായും ലക്...

നിലാവിൻ നൊമ്പരം നിലാവ് നിഴൽ പരത്തി നിന്നോർമ്മകൾ ഉണർത്തി നിദ്ര എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു നീറും നോവ് മെല്ലെ പടർത്തി നിശയുടെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു നിറമിഴികൾ തുളുമ്പിയപ്പോൾ നൊമ്പരക്കാറ്റ് വീശിയെത്തി നെഞ്ചകം വിങ്ങി വിതുമ്പി കാറ്റിൽ കേട്ടൊരു സ്വരമായ് കാലം മായ്ക്കാത്തൊരു രാഗം കാണാക്കനവിൻ തീരങ്ങളിൽ കണ്ണീരുതിർക്കും സ്മൃതികൾ പെയ്തൊഴിയാത്തൊരു മഴയായ് പഴയ വേദന പടർന്നപ്പോൾ പാതിവഴിയിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ പ്രണയപ്പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞു പുലരി വന്നു പുഞ്ചിരിച്ചാലും പൂനിലാവിൻ ശോഭ തെളിഞ്ഞാലും പൊള്ളുന്നൊരു ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ പഴയ മുറിവുകൾ ഉണരുന്നു... രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 17 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

നിഴൽഛായാപഥം നീയെന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയും നിശാന്തകാരത്തിൻ പിടിയിൽ, നോവിൻ തീ കൊളുത്തിയപോലെ നിഴലിനൊപ്പം നടന്നു നീങ്ങുന്നു... നിശ്ശബ്ദമാം നിശയുടെ നെഞ്ചിൽ നിറയുന്നു നിഴൽഛായാപഥം, നീറുന്നൊരെൻ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നീട്ടുന്നു നോവിൻ വല, ആരറിവൂ? നിന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും നിറയുന്നു നീയാകെ പ്രകാശമായി, നിദ്രയകന്ന നയനങ്ങളിൽ നനഞ്ഞു നിവരുന്നു ഓർമ്മച്ചുരുൾ. നാളുകൾ നീങ്ങും വഴികളിലും നീറലായ് നീയുണ്ട് അരികത്ത്, നഷ്ടങ്ങളുടെ നെരിപ്പോടിലും നിന്നോർമ്മയുടെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ! നീളമേറിയ സ്വപ്നമായിരുന്നോ? നൊമ്പരമോ സത്യമായിരുന്നോ? നേർത്തൊരു കാറ്റായ് വന്ന നീ നെഞ്ചിലെ തീയായ് മാറിയതെന്തേ? നീ തന്ന വാക്കുകൾ ഇന്നും നിശ്വാസമായ് മാറുന്നു, നീ നടന്ന വഴികളിലെല്ലാം നിഴലായ് മനസ്സ് അലയുന്നു! നീയില്ലാത്ത നേരങ്ങളൊക്കെയും നീളുന്നൊരു രാത്രിയാകുന്നു, നീയെന്ന രണ്ടക്ഷരം പോലും നിറയാത്ത ശൂന്യതയാകുന്നു! എങ്കിലും നീയറിയുകില്ലേ എൻ ഉള്ളിലെ ഈ വ്യഥ? നീ മറന്നൊരു ബന്ധത്തിൻ പേരിൽ ഞാൻ മറക്കുന്നു എന്നെത്തന്നെ... രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 17 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

തുണ മറന്ന മനുഷ്യൻ അന്ധനായൊരാൾക്കു കാഴ്ച കിട്ടിയാൽ കൈയിലെ വടിയെ വലിച്ചെറിയാം പക്ഷേ, തുണയായ് കൂടെ നടന്നതിനെ പാഴെന്നു കാണുന്നതല്ലേ വേദന... ഇരുളിന്റെ വഴിയിൽ തുണയായ് നിന്നു ഇടറാതെ നടത്തിയത് ആ വടിയല്ലേ കാഴ്ച കിട്ടിയ നിമിഷം മറന്നുപോയാൽ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിൻ വിലയെന്തല്ലേ... ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ചേർത്തുപിടിക്കും ആപത്തു വന്നാൽ കൈതാങ്ങു തേടും ആവശ്യം തീർന്നാൽ അകന്നുപോകും അന്നത്തെ നന്മകളെല്ലാം മറന്നുപോകും... തുണച്ചവരെയെന്നും ഓർത്തുവെക്കണം തളരുന്ന നേരത്തു ചേർത്തുനിർത്തണം നന്മ ചെയ്തവരെ മറക്കരുതാരും നന്ദിയുള്ള മനസ്സാണ് മനുഷ്യധർമ്മം... രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ 17 10 2026 ( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)