ഗുരുസംഹിതയുടെ നിഴലുകൾ

ഗുരുപീഠങ്ങളിൽ തീർത്ത തടവറകൾ,

സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായ് തീർത്ത വിധിവിലക്കുകൾ;

ഓർമ്മകളിൽ പോലും മായാതെ നിൽക്കും

അർഹത കവർന്നൊരു ശാപവാക്കുകൾ.

അറിയാതെ മൂടിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി,

അറിവിൻ വഴികളിൽ കെട്ടിയ വേലികൾ;

ഗുരുദക്ഷിണയെന്ന പേരിൽ വീണ്ടും

വിരൽ മുറിച്ചെടുക്കും വിധിന്യായങ്ങൾ.

ചോദ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ പതറി നിന്നവർ,

ഉത്തരം തേടി മൗനമായവർ;

അധികാരഗർവ്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ

വേദവചനങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായോ?

അറിവിൻ പ്രകാശമാകേണ്ട പീഠങ്ങൾ,

അഹങ്കാരഭാരത്തിൽ തകർന്നുവീഴും;

ശിഷ്യൻ വളരേണ്ട ഗുരുസന്നിധിയിൽ

നിഴലായ് ചില ദാസ്യചരിത്രങ്ങൾ പിറക്കും.

ഗുരുവിൻ ഹിതം മാത്രം നിയമമാകുമ്പോൾ,

ശിഷ്യൻ്റെ സ്വപ്നം എവിടെ വിരിയും?

അറിവിനു മുന്നിൽ വാതിലടച്ചാൽ

അനീതിയുടെ ഇരുട്ട് എങ്ങനെ മാറും?

ചരിത്രത്തിൻ ഏടുകൾ തുറന്നുനോക്കുമ്പോൾ

മുറിവുകൾ ഇന്നും ചോരപൊടിക്കും;

ഏകലവ്യന്റെ മുറിഞ്ഞ വിരൽ ചോദിക്കും—

“അറിവിനും അർഹതയ്ക്കും വിലയുണ്ടോ?”

ഗുരുവെന്ന നാമം പ്രകാശമാകട്ടെ,

ശിഷ്യഹൃദയത്തിൽ ദീപമായ് ജ്വലിക്കട്ടെ;

അധികാരമല്ല, അറിവിൻ കരുണ

ഗുരുസംഹിതയുടെ സത്യമായ് മാറട്ടെ.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

26-08-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍