മായയുടെ കയറും കർമ്മത്തിന്റെ വഴിയും
മായയുടെ കയറും കർമ്മത്തിന്റെ വഴിയും മായയുടെ മിഴികളിൽ മനുഷ്യൻ മയങ്ങുന്നു, കാണുന്നതെല്ലാം സ്വന്തമെന്ന് കരുതി നടന്നു പോകുന്നു. പൊന്നിന്റെ തിളക്കത്തിൽ പാതകൾ മറക്കുന്നു, നാളെയെന്തെന്നറിയാതെ ഇന്നിനെ തേടി ഓടുന്നു. കിട്ടിയതിൽ മോഹം, പോയതിൽ ദുഃഖം, ‘എന്റേത്’ എന്ന ചിന്തയിൽ കെട്ടുന്നു കുരുക്കുകൾ. കർമ്മത്തിന്റെ കൈകളാൽ വിത്തുകൾ വിതയ്ക്കുന്നു, കാലത്തിന്റെ മണ്ണിൽ അവ ഫലമായി മടങ്ങുന്നു. നന്മ വിതച്ചിടുമ്പോൾ പൂവായി വിരിയുന്നു, തിന്മ വിതച്ച മണ്ണിൽ മുൾച്ചെടി വളരുന്നു. കിട്ടാത്തതിനെ തേടി കൈവശമുള്ളത് മറക്കുന്നു, കടന്നുപോകും നിമിഷങ്ങൾ കാറ്റുപോലെ പറക്കുന്നു. ആഗ്രഹത്തിന്റെ നൂലിഴ ഹൃദയത്തെ ബന്ധിക്കുന്നു, അറിവില്ലായ്മയുടെ തിരശ്ശീല കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു. ജനനമെന്ന വാതിൽ തുറന്ന് യാത്ര വീണ്ടും തുടങ്ങും, ചെയ്തതിന്റെ നിഴൽപോലെ ഫലവും കൂടെ വരും. ബന്ധങ്ങളെ തള്ളേണ്ടതില്ല, ബന്ധനത്തെ തിരിച്ചറിയണം; ലോകത്തെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല, മോഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കണം. ചെയ്തതിനെ ഭയക്കാതെ ചിന്തകളെ ശുദ്ധമാക്കണം; അഹങ്കാരത്തിന്റെ തിരമാല അടങ്ങുമ്പോൾ ശാന്തിയാകും. അകത്തെ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞാൽ അറിവിന്റെ വാതിൽ തുറക്കും, പുറത്തെ ലോകം മാറാതെ കാണുന്ന കണ...
