ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

നിന്റെ മിഴികളിലെ ലോകം മൈലാഞ്ചി മൊഞ്ചുള്ള മാനം കണ്ടു മനസ്സൊന്നു മയിൽ പേടയായി മാറിയല്ലോ മനോഹര നൃത്തം ചുറ്റി] നിൻ മിഴികളിൽ കണ്ടൊരു ലോകം കാണുവാൻ കൊതിയോടെ ഹൃദയം മൂളുന്നു ലാ ലല ലല ആ ആഹ ഹ ഓ ഓഹ ഹോ ആ ആഹഹ ചിരി നിറഞ്ഞ നിൻ മിഴുകളും ചാരുതയാർന്ന മുല്ലപ്പൂ നറുമണവും നിലാവുള്ള രാത്രിയുടെ കുളിരിൽ നിന്നോർമ്മകളിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ] നിൻ മിഴികളിൽ കണ്ടൊരു ലോകം കാണുവാൻ കൊതിയോടെ ഹൃദയം മൂളുന്നു ഹൃദയം പാടുന്നു മൗന സംഗീതം വെളിച്ചം തിരയിളക്കി നിഴൽ പരത്തി പ്രണയത്തിന്റെ പുതുയാത്ര തുടങ്ങി നിശാവേളയിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൺ ചിമ്മി നിൻ മിഴികളിൽ കണ്ടൊരു ലോകം കാണുവാൻ കൊതിയോടെ ഹൃദയം മൂളുന്നു രാവുറങ്ങി നിഴൽ മയങ്ങി രവിയുടെ പുഞ്ചിരി വീണു തിളങ്ങി കാതോർത്തു കൺ മിഴിച്ചു കാത്തിരുന്നു പദചലനങ്ങളുടെ കിലുക്കത്തിനായ് നിൻ മിഴികളിൽ കണ്ടൊരു ലോകം കാണുവാൻ കൊതിയോടെ ഹൃദയം മൂളുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  27 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 സ്വയം സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം സ്വതന്ത്രമാകും. എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാകാൻ തളർന്ന ദിനങ്ങൾ പിന്നിലായി. മനസിനെ ബദ്ധമാക്കിയ അംഗീകാര ദാഹം ഉരുകിപ്പോയി. ഇനി ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടായി, എന്റെ വഴിക്ക് ഞാൻ വെളിച്ചമായി. ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ കൂടെയുണ്ടാകും, മറ്റുള്ളവർ കാറ്റുപോലെ കടന്നുപോകും. സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്ന ആത്മാവ് എപ്പോഴും ഏറ്റവും ശക്തം ജീ ആർ കവിയൂർ  27 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കാലത്തിൻ്റെ ഒരു പോക്കേ കാലത്തിൻ്റെ ഒരു പോക്കേ… ശിലായുഗം മുതൽ ഇന്നോളം… മാറിയതെന്ത് മനുഷ്യനിൽ? മാറാതെ നിൽക്കുന്നത് എന്താവും? കല്ലു ഉരുട്ടിയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന് കൃത്രിമബുദ്ധിയിലേക്കൊഴുകി നീങ്ങി, ശിലയിലെ കയ്യൊപ്പിൽ നിന്ന് വിരൽത്തുമ്പിലെ ലോകം തുറന്നു. കാളവണ്ടിയുടെ മണിച്ചിലമ്പിൽ നിന്ന് ആകാശനൗകയുടെ മിന്നൽവേഗം, മന്ദഗതിയിൽ നടന്ന കാലം ഇന്ന് മിന്നൽ പോലെ പായുന്നു. അന്തർദൃശ്യജാലക വല — ഇന്റർനെറ്റ്, അതേ… അങ്ങിനെയും വിളിക്കാം, അകലെ ഉള്ളവരെ അടുപ്പിച്ചാലും അടുത്തവരെ അകറ്റും ചിലപ്പോൾ. ഉപകാരവും ഉപദ്രവവും ചേർന്ന് മനസ്സിൻ്റെ കണ്ണാടി പോലെ, ഒരു വിരൽതുമ്പിൽ ലോകം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ നിന്നത് എവിടെയോ? ചന്ദ്രനിലെത്തി പതാക നട്ടു, നക്ഷത്രങ്ങൾ എണ്ണി പഠിച്ചു, സ്വഹൃദയത്തിലെ സമാധാനം ഇന്നും തേടി നടക്കുന്നു… കാലത്തിൻ്റെ ഒരു പോക്കേ… മനുഷ്യൻ തേടുന്ന ഒരു നോക്കേ… ജീ ആർ കവിയൂർ  27 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 പിന്നെയും ആ രാത്രി ഓർമ്മ വന്നു ( ഗസൽ) കുളിരുള്ള കാറ്റിലായ് നിന്റെ മൊഴികൾ ഓർമ്മ വന്നു നിലാവു തൊട്ടപ്പോൾ പഴയൊരു സമ്മാനം ഓർമ്മ വന്നു മൗനങ്ങളിൽ പോലും നിന്റെ രാഗങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നു വീണ മീട്ടും ഹൃദയത്തിലൊരു മഴവില്ല് ഓർമ്മ വന്നു തനിച്ചായ വീഥികളിൽ നടന്നു നീങ്ങവേ ഓർമ്മ വന്നു അന്ന് നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നു മറഞ്ഞ സായാഹ്നത്തിൻ സുഗന്ധം വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു നനഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ആ രാത്രികൾ ഓരോന്നും ഓർമ്മ വന്നു ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കും തെരുവും മങ്ങിയ ചന്ദ്രനും ഓർമ്മ വന്നു നിന്റെയാ ആദ്യ ചിരി തൻ മാന്ത്രികത ഓർമ്മ വന്നു 'ജി ആർ' തൻ മനസ്സിപ്പോഴും സമ്മതിക്കില്ല, എങ്കിലും ഓർമ്മ വന്നു സംഗീതം പൊഴിയുമ്പോൾ ആ രാത്രി വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു ജി ആർ കവിയൂർ 26-02-2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 സൂക്ഷിച്ചു നീ സംസാരിക്കൂ (ഗസൽ) മഞ്ഞുറഞ്ഞൊരു കാലമിവിടെ, നിന്നു നീ സംസാരിക്കൂ നെഞ്ചുരുകും നേർത്ത നൂലിൻ, നോവു കണ്ടു സംസാരിക്കൂ മിഴിയിലീ പുകമറയെന്തേ, നോക്കി നീ സംസാരിക്കൂ തകർന്ന കിനാവിൻ തേങ്ങലറിയാൻ, അറിഞ്ഞു നീ സംസാരിക്കൂ വാക്കിലൊളിച്ചൊരു കനൽ കാണാൻ, പഴുത്തു നീ സംസാരിക്കൂ ചുണ്ടിലെ നേർത്തൊരാ ചിരിയിൽ, തങ്ങി നീ സംസാരിക്കൂ ബന്ധങ്ങൾ തൻ ചില്ലുനൂൽ, മുറുകെ പിടിച്ചു സംസാരിക്കൂ തകർന്നാലൊരിക്കലും ഒട്ടില്ലെന്നറിയാൻ, പേടിച്ചു നീ സംസാരിക്കൂ പ്രിയേ നിൻ ഓർമ്മകൾ ഉണരാൻ, ചൂടു പകർന്നു സംസാരിക്കൂ വിചിത്രമീ ലോകഗതിയിൽ, മാറി നീ സംസാരിക്കൂ സത്യത്തെ സ്നേഹത്താൽ പൊതിഞ്ഞ്, അലിഞ്ഞു നീ സംസാരിക്കൂ മഞ്ഞുറഞ്ഞൊരു കാലമിവിടെ, ചേർന്നു നീ സംസാരിക്കൂ 'ജി ആർ' തൻ ഹൃദയം കണ്ണാടി, സൂക്ഷിച്ചു നീ സംസാരിക്കൂ മൗനത്തിൻ അർത്ഥം തേടി, അറിഞ്ഞു നീ സംസാരിക്കൂ ജി ആർ കവിയൂർ 26-02-2026 (കാനഡ,ടൊറന്റോ)

 ഓർമ്മയുടെ ചായക്കപ്പ് (ഗസൽ). ജനാലയ്ക്കൽ ഇരുന്നീ ലോകം കാണുന്നു ഞാൻ മെല്ലെ, ഓർമ്മതൻ താളുകൾ ഓരോന്നായ് മറിയുന്നു മെല്ലെ. തൂലിക തൻ ശേഷിപ്പുകൾ മാത്രം തുണയായ് ഈ വേളയിൽ, ഹൃദയത്തിലോ സങ്കടക്കടൽ തിരയടിക്കുന്നു മെല്ലെ. ഒരു കോപ്പ ചായയിലാണെന്റെ ലോകം വിരിയുന്നത്, പ്രഭാതകിരണങ്ങൾ മഞ്ഞിൽ പുണരുന്നു മെല്ലെ. കാലം ഈ നിമിഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽപ്പൂ നിശ്ചലം, എന്റെ ചിന്തകൾ എന്നിലായ് അലിഞ്ഞുചേരുന്നു മെല്ലെ. കഠിനയത്നം കനിവായ് മാറും പുലരി വരും നിശ്ചയം, ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കൂ സ്വപ്നം പൂവിടും മെല്ലെ. വരികളിലായ് സ്വർണ്ണനിറം ചാലിക്കുന്നു ജി ആർ, മധുരമായീ ഗസൽ ലോകമെങ്ങും പടരുന്നു മെല്ലെ. ജീ ആർ കവിയൂർ  24 02 2026 ( കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ജീവിതമെന്ന തുന്നൽ മെല്ലെ നടക്കാം നമുക്കീ പാതയിൽ,   ഓരോ ചുവടിലും ശ്വാസം നിറച്ചു കൊണ്ട്.   മുന്നോട്ടുള്ള നടത്തം ജീവിതമല്ലേ,   ചെറുതെങ്കിലും അത് നിർത്താതിരിക്കാം. ഒരൊറ്റ ചങ്ങാതി കൂട്ടിനുണ്ടെങ്കിൽ,   ഒറ്റപ്പെടലിൻ ഭാരമില്ലാതാകും.   ഒരു നേർത്ത സ്വരം, ഒരു കേൾക്കൽ മാത്രം,   ആശ്വാസമേകാൻ അത് പോരേ നമ്മൾക്ക്? ഇന്നലെയെ കുറിച്ചോർത്തു പരിഭവിക്കേണ്ട,   കഴിഞ്ഞതൊക്കെയും കഴിഞ്ഞു പോയി.   ഇന്നിൻ വെളിച്ചം നുകർന്നു കൊണ്ട് നമുക്ക്,   ഈ നിമിഷത്തെ സ്നേഹിച്ചു നീങ്ങാം. കൈയ്യിലുള്ളത് ചെറുതെങ്കിലും നൽകാം,   ഒരു പുഞ്ചിരിയോ, നല്ല വാക്കോ എന്തുമാകാം.   കൊടുക്കുന്തോറും ഭാരം കുറയുന്ന ഒന്നല്ലേ,   നമ്മളെ കോർത്തിണക്കും സ്നേഹച്ചരടുകൾ. വിശ്രമം പാപമല്ലെന്ന് ഓർക്കാം നമുക്ക്,   തളർന്ന മെയ്യ് ആവശ്യപ്പെടും സാന്ത്വനം.   കുറ്റബോധമില്ലാതെ ഒന്ന് മയങ്ങാം,   തിരികെ വരാനുള്ള കരുത്ത് നേടാം. പുലരിയെ നോക്കി നന്ദി ചൊല്ലാം നമുക്ക്,   പുതിയൊരു ദിനം തന്ന പ്രപഞ്ചത്തോട്.   സ...