കണ്ണീരിന്റെ വിത്ത്

കണ്ണീരിന്റെ വിത്ത്

കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയ തുള്ളി

താഴേക്ക് പതിച്ച നേരം,

ആരും കാണാത്തൊരു നിമിഷം

ഭൂമിയുടെ ഹൃദയം തുറന്നു.

പറയാനാകാതെ പോയതെല്ലാം

നിശ്ശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു,

തകർന്നുപോയ പ്രതീക്ഷകൾ

അടരുകളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്നു.

കാലത്തിന്റെ ചൂടേറ്റിട്ടും

ആ നനവ് മാഞ്ഞുപോയില്ല,

ഇരുളിനടിയിൽ പതുക്കെ

ഒരു പുതുജീവൻ ഉണർന്നു.

ഒടുവിൽ, ഒരു പുലരിയിൽ

വരണ്ട കൊമ്പിൽ പച്ചപ്പുണർന്നു,

ഒരിക്കൽ തളർന്നുപോയ ഹൃദയം

വീണ്ടും ആകാശം നോക്കി.

അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്—

നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും

ജന്മം നൽകാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന്;

താഴേക്ക് വീണ ഓരോ തുള്ളിയും

മുകളിലേക്ക് ഉയരാനുള്ള

ഒരു സ്വപ്നം വളർത്തിയിരുന്നെന്ന്.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

25-09-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)