കനവുകൾ മാഞ്ഞ വഴി

കനവുകൾ മാഞ്ഞ വഴി

കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നൊരു യാത്രാമൊഴിയാൽ,

കരിഞ്ഞൊരാ കാട്ടുതീപോൽ നെഞ്ചിൽ നീറി,

കനവുകൾ മാഞ്ഞൊരു പെരുവഴിയോരത്ത്,

കാലത്തിൻ സാക്ഷിയായ് ഞാൻ മാത്രം നിന്നു.

തീനാളംപോലെരിഞ്ഞ പ്രണയത്തിൻ,

തിരിനാളം കെട്ടണഞ്ഞ നിമിഷം,

തിരികെ വരാത്തൊരു വഴിതേടി എൻ-

മിഴികൾ മാത്രമൊരു പുഴപോലൊഴുകി.

ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ-

ക്കണയാത്ത ദീപമായ് ചേരാം,

അകലെയകന്നു പോയെന്നാലും ഈ

ഹൃദയത്തിൻ തുടിപ്പിലായ് നീ മായാതെ നിൽക്കും.

മുറുക്കിപ്പിടിച്ച കൈകളിലും

മണൽപോൽ വഴുതിപ്പോയി,

മിച്ചമായത് ശൂന്യത മാത്രം,

നൊമ്പരമായി നീണ്ടൊരു ഓർമ്മയും.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

26-09-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)