വേദനയുടെ വേദാന്തം

വേദനയുടെ വേദാന്തം

വേദനയുടെ വേദാന്തം അറിഞ്ഞവനെ  

ജീവിത സാഗരം കടക്കുവാനാകുകയുള്ളൂ;  

തിരകളിൽ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യം വായിച്ചവൻ  

തീരമെന്ന മോഹവും വെടിയുവാൻ പഠിക്കും.

നഷ്ടമെന്നൊന്നില്ല, നിഴലുകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ,  

നാം സ്വന്തമെന്നു ചേർത്തതെല്ലാം യാത്രികർ;  

വന്നതൊക്കെയും മടങ്ങുമെന്ന സത്യമറിഞ്ഞാൽ  

വിരഹവും പിന്നെ ഒരു വിരക്തിയായി മാറും.

വീഴ്ചകൾ വിധിയല്ല, വഴികാട്ടികളാകുന്നു,  

മുറിവുകൾ ആത്മാവിൻ മൗനഗ്രന്ഥങ്ങളാകുന്നു;  

കരഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്കേ കാണാനാകൂ പലപ്പോഴും  

അകത്തുണരുന്ന അനന്തതയുടെ വെളിച്ചം.

കാലം കവർന്നതൊന്നും കാലത്തോട് ചോദിക്കാതെ,  

കൈവിട്ട നിമിഷങ്ങളെ കാറ്റിനൊപ്പം വിടണം;  

ജനനമരണങ്ങൾക്കിടയിലെ ഈ ചെറുയാത്രയിൽ  

‘ഞാൻ’ എന്ന ഭ്രമം അലിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം തെളിയും.

തിരകൾ തകർത്താലും തോണി തകരേണ്ടതില്ല,  

കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നാലും ദിശ നഷ്ടമാകേണ്ടതില്ല;  

സ്വയം അതിജീവിച്ചൊരു നിശ്ശബ്ദ സാക്ഷിയായി  

ജീവിതസാഗരം താണ്ടുമ്പോൾ —  

തീരവും യാത്രയും ഒരേയൊരു സത്യമാകും.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

19-09-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)