കാലം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം

കാലം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം

പാതയിലൊരു പൊടിക്കണമായ്

പിറന്നുവീണ മനുഷ്യാ,

പാറപോലെ വളർന്നുവെന്ന്

പറയുന്നതെന്തിനാ?

കൈകളിൽ കൊട്ടാരമുണ്ട്,

കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യതയും;

ചുറ്റുമെത്ര മനുഷ്യരുണ്ട്,

ഹൃദയത്തിൽ ആരുണ്ട്?

വിത്തു വിതച്ച മണ്ണിനോട്

മരം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ—

“എന്റെ തണൽ ആർക്കു വേണം?”

എന്ന് ഒരിക്കലും?

പുഴയൊഴുകും വഴിയിലൂടെ

കല്ലുകൾ പലതുണ്ട്;

തടസ്സങ്ങളെ തഴുകിപ്പോയി

കടലിലേക്ക് പോകുന്നു.

നമ്മളോ വഴിമറന്നിട്ട്

വഴിയെയാണു കുറ്റം പറയുന്നത്;

വെളിച്ചമുണ്ടായിട്ടും

ഇരുട്ടിനെ തേടുന്നു.

അമ്മയുടെ കൈ മറന്നിട്ട്

ലോകം തേടി പോകുന്നു;

ഒടുവിൽ തിരികെ വരുമ്പോൾ

വാതിൽ മാത്രം കാത്തിരിക്കും.

കാലം പതുക്കെ ചോദിക്കും—

“എന്താണ് നീ നേടിയതെന്ന്?”

സ്വർണ്ണമോ, വീടോ, പേരോ

അതിനു മറുപടിയാകുമോ?

ഒരു ഹൃദയം തൊട്ടുവെങ്കിൽ,

ഒരു കണ്ണുനീർ തുടച്ചുവെങ്കിൽ,

ഒരു വഴിയിൽ വെളിച്ചമായെങ്കിൽ—

അത്രയും മതി മനുഷ്യാ...

നീ ജീവിച്ചതിന്.

രചന: ജീ ആർ കവിയൂർ

25 -09-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)