നിദ്രയുടെ കൊമ്പത്തെ കോകിലം ( കവിത )

സ്വപ്നത്തിൽ ഞാനൊരു ആനയായി,

മരം വെട്ടും ഇരുകാലിക്ക് നേരെ-

യൊന്നു കൊമ്പുകുലുക്കി,

കോടാലിക്കൈ കണ്ട് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു.

സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...

പെട്ടെന്നു അറിയാതെ കണ്ണു തുറന്നു.

വീണ്ടും സാഹസം തുടരാൻ ശ്രമിക്കവെ,

ഉറക്കത്തിൻ്റെ ഏതോ വളവിൽ വച്ച്-

ഒരു മരമായി പുനർജനിച്ചു.

ഇനി ആ നിഴലിൻ്റെ കുളിരിൽ അവനുറങ്ങട്ടെ,

പതിക്കുന്ന മഴുവെൻ്റെ കറയായി മാറട്ടെ.

നോവിനെ പൂവാക്കി മാറ്റുന്ന നിതാന്ത-

വിശ്രമത്തിൻ്റെ ശാന്തത പടരവെ,

അറിയാതെ കൂർക്കം വലി സംഗീത പൊരുളായി മാറുമ്പോൾ...

നിദ്രയുടെ കൊമ്പത്തിരുന്നു ഒരു

കോകിലം മധുരമായി കൂകി തുടങ്ങി.

ആ പാട്ടിലലിഞ്ഞു ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നു,

മുന്നിൽ മരമില്ല, മഴുവായി നിൽക്കും ഇരുകാലിയുമില്ല.

അരികിൽ പഴയൊരു ശീലുമായ്

പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ഒരു വിളി മാത്രം-

"ഹേ മനുഷ്യ... ചായ തിളപ്പിച്ചോ?"

എന്ന ചോദ്യം കത്തിയേക്കാൾ മൂർച്ചയുള്ള കവിതയായി.

ധ്രുവ ഭ്രമങ്ങളുടെ ആഘാത* ചതുപ്പിൽ നിന്നും

ഞാൻ പിച്ചവെച്ചു അടുക്കളയിലേക്ക്...

ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തകകൾ കാവൽ നിൽക്കും-

പല്ലുതേപ്പിൻ 'ഗേറ്റു'കൾ കടക്കാതെ തന്നെ,

രണ്ടു കഷ്ണം തവിട്ടു റൊട്ടിയും കൂട്ടി-

പഞ്ചസാരയില്ലാത്ത ജീവിതച്ചുവയുള്ള ചായയിൽ,

ഞാൻ പുതിയൊരധ്യായം കുടിച്ചു തീർക്കുന്നു.

പാൽ ഒഴിച്ച വെള്ളത്തിൽ പതഞ്ഞു പൊങ്ങിയ-

തേയിലക്കറുപ്പിന്റെ ആവിയിൽ

ഇപ്പോഴും ആനയുടെ ചിഹ്നംവിളിയും,

മരത്തിന്റെ മൗനവും പുകയുന്നുണ്ട്.

ജീ ആർ കവിയൂർ

15 04 2026

( തിരുവല്ല , കവിയൂർ)

---

*ധ്രുവ ഭ്രമങ്ങളുടെ ആഘാതം: Jet lag (വിമാനയാത്രയിലെ സമയവ്യത്യാസം മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന ശാരീരിക അസ്വസ്ഥത).

ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍