സീതായനം

 സീതായനം

രാമന്റെ യാത്രയായ് നാമറിഞ്ഞു,

രാമായണക്കഥ പാടിവന്നു;

എന്നാൽ ധരണിയിൽ സീതയല്ലേ,

സഹനത്തിൻ ദീപമായ് ജ്വലിച്ചുനിന്നു?

മാപ്പിളപ്പാട്ടിന്റെ ഈണങ്ങളിൽ,

'സീതാബീവി' എന്ന പേരുമായി;

അന്യദേശങ്ങളിൽ പോലും നമ്മൾ,

ദേവിയുടെ കഥകൾ കേട്ടുപോയി.

കാട്ടിലെ നോവുകൾ സീതയറിഞ്ഞു,

നാട്ടിലെ നോവുകൾ മറ്റുള്ളവരും;

ഭരതന്റെ പത്നിയാം മാണ്ഡവിയും,

ത്യാഗത്തിൻ കണ്ണീരണിഞ്ഞു നാളും.

ഊർമ്മിള തൻ നിശബ്ദമാം വിലാപം,

ശ്രുതകീർത്തി തൻ മൗനനൊമ്പരവും;

കഥകളിൽ ആരും പറയാതെ പോയീ,

ആ അന്തപ്പുരത്തിലെ സങ്കടവും.

മായാസീതയായ് അഗ്നി കാത്തു,

രാവണൻ തൊടാതെ കാത്തുനിന്നു;

പാതിവൃത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാലെ,

ലങ്കാധിപൻ പോലും തോറ്റുനിന്നു.

സ്വാഭിമാനത്തോടെ വാണ ദേവി,

ഭൂമി തൻ പുത്രിയായ് മണ്ണിൽ പുല്കൂ;

രാമന്റെ അയനമല്ലിത് തോഴാ,

സീത തൻ സഹനത്തിൻ കാവ്യമല്ലേ?

ജീ ആർ കവിയൂർ 

16 06 2026

( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)