Friday, April 8, 2011

പ്രണയവും ഓര്‍മ്മയായ്

പ്രണയവും ഓര്‍മ്മയായ്




കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ പ്രസാദവുമായ്


കണ്ണടച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു


അമ്പലപ്പടിയിറങ്ങവേ നെറ്റിക്കും പിന്നെ


അമ്മയെ മറക്കാതെ ഇരിക്കുവാന്‍


തുണ്ട കുഴിയിലുമായ് ചന്ദനവും പുരട്ടി


തിരുകി കാതിന്‍ പുറകില്‍ തുളസി പുഷ്പവും


പിന്നില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കുമാ കിളി


കൊഞ്ചലിനു കാതോര്‍ക്കവേ


മൗന മെന്ന പക്ഷി ചിറകു വിടര്‍ത്തി


പറക്കും പോലെയായ് കേള്‍ക്കായി


പാദ സ്വരത്തിന്‍ കിലുക്കവും


പാവാടയുടെ പരിഭവ മാര്‍ന്ന ശബ്ദവും


അറിയാതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോളതാ


കണ്ണുകള്‍ തമ്മിളിടയവേ മിടിക്കുന്ന


നെഞ്ചിലെ ഇടക്ക ധീര സമീതെ യമുനാതീരേയെന്ന


പദത്തിനോപ്പം താളം തല്ലി


പറയുവാന്‍ ഏറെ കരുതിയ


വാക്കുകളറിയാതെ എങ്ങോ


മുള്ളുകളായ് കുത്തി മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു


കൈ വിട്ട് പൂവിട്ടു പറന്നുയകലും


ചിത്ര ശലഭം കണക്കെ മറഞ്ഞുയകന്നു


പോയ അവളിന്നും മനസ്സില്‍


ഒറ്റകമ്പി നാദമായ്


ഒറ്റ തിരിയിട്ട നിലവിളക്കിന്‍ തിരി പോല്‍


എരിഞ്ഞു കൊണ്ട് കരും തിരിയായ് കെട്ടയണഞ്ഞു


എങ്കിലും ഓര്‍ക്കാത്ത നാളിതു വരെയുമില്ല


എന്‍ പ്രണയ തടാകത്തിലെ


ആദ്യമായ് വിരിഞ്ഞ പൂവേ


പറയാന്‍ മറന്നവ ഇനിയെന്‍


വരികളിലുടെ ഓര്‍ക്കട്ടെ നിനക്കായ്

1 comment:

മഞ്ഞുതുള്ളി (priyadharsini) said...

പ്രണയകവിത നന്നായിട്ടുണ്ട്... അമ്പലങ്ങളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ് ഇവയെല്ലാം..പ്രണയിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം അമ്പലങ്ങളില്‍ വരുന്നവരാണ് മിക്ക ചെറുപ്പക്കാരും...കൊള്ളാം..latteast