ഒരു താപസനെന്നപോല്‍

ഒരു താപസനെന്നപോല്‍    

ഒരിക്കലും നിലക്കാത്ത 

ഒരു നദീപ്രവാഹം പോലെയാണ് 

എന്റെ മനസ്സ് എന്ന് എനിക്ക് 

ഇപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് 

അതില്‍ കവിത മാത്രമേയുള്ളൂ 
. 
സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ , ചിരിക്കുമ്പോള്‍ , 

പരിഭാവിക്കുമ്പോള്‍ , ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോള്‍പ്പോലും 

ഞാന്‍ അതില്‍ കവിത ചേര്‍ക്കുന്നു . 

വരണ്ട ഊഷരഭൂമിയിലൂടെയാണ് 

എന്റെ യാത്രയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും 

ഞാന്‍ അതിലോക്കെയുപരി കവിതയെ സ്നേഹിച്ചു 

സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടെയിരിക്കുന്നു . 

ഇത് ഒരപൂര്‍വ കാഴ്ച ,

എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലുള്ള 

കവിതയെ തേടി എന്റെ പ്രയാണം 

തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു . 

ഒരു പക്ഷെ ഈ ചലനങ്ങള്‍ 

യുഗ യുഗാന്തരങ്ങലായി തുടരുകയാകുമോ 

ഒരു താപസനെ പോലെ