Thursday, March 29, 2012

അവനെയും കാത്ത്‌

അവനെയും കാത്ത്‌ 







നിന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു നില്‍ക്കുമവന്‍ 
നിനക്കായി ഉള്ള സാമ്രാജ്യവും മഹലും 
തീര്‍ത്ത്‌ വന്നണയുകയില്ലേ   നാളെ 
വേപതു പൂണ്ടു ദിനങ്ങളെ എണ്ണും 
   
കണ്ണും കാതും അവനായി മാറ്റി വച്ചൊരു 
കാവ്യമെഴുതി കാത്തിരുന്നു 
വിലാസമില്ലാ എന്ന് പറയുമി
വിലാസിനിയാര്‍ന്നവള്‍ തന്‍ 
വിരല്‍ തുമ്പിലിനിയും
വിരിയട്ടെ ഒരായിരം വരികള്‍ നിന്നെ കുറിച്ചു 

നുരഞ്ഞു പതയും  നീര്‍ ചുഴിയില്‍ പെടുമ്പോഴും 
നുണയല്ല ഞാന്‍ നിന്നെ മാത്രം ഓര്‍ത്ത്‌ കൊണ്ടിരുന്നു 
നുകം ആഴ്ന്നു ഇറങ്ങിയ ചാലുകളില്‍ വിരിയും ഒരു 
നുള്ള് നെല്‍ക്കതിരായി മാറുമ്പോഴും 
നിന്‍ സാമീപ്യമറിഞ്ഞു കവിതേ 
 

1 comment:

ajith said...

ഒരായിരം കവിതകള്‍ പിറക്കട്ടെ..!!