ശാന്തിതീരത്തേക്കൊരു യാത്ര

പിരിഞ്ഞുപോകുമീ വഴിത്താരകളിൽ,

സത്തിനെ അറിഞ്ഞ്, ആസക്തികൾ മറന്ന്,

ശരണാഗതിയുടെ പൊരുൾ തേടി,

ശരത്കാലങ്ങൾ പലതും താണ്ടി,

കാലത്തിൻ കാൽപ്പാടുകൾക്കൊപ്പം

നിശ്ശബ്ദമാകുമീ യാത്ര.

വന്നതെല്ലാം വഴിയാത്രയിലെ

വിരുന്നുകാരെന്നറിഞ്ഞിടുമ്പോൾ,

സ്വപ്നങ്ങൾ മേഘങ്ങളായി

വിദൂരതയിൽ അലിഞ്ഞുപോകും.

ബന്ധങ്ങളുടെ നൂലിഴകൾ

കാലം പതിയെ അഴിച്ചിടുമ്പോൾ,

മൗനത്തിൻ ആഴങ്ങളിൽ

അകമൊരു സത്യം തെളിയും.

മോഹങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുവീണാൽ

മനസ്സിന് ഭാരം കുറയും,

‘എന്റേത്’ എന്ന ഭാവം മാഞ്ഞാൽ

അനന്തതയുടെ വാതിൽ തുറക്കും.

സുഖദുഃഖങ്ങൾ മാറിമാറി

നിഴലുകളായി കടന്നുപോകും;

നിശ്ചലമായ സാക്ഷിയായി

ബോധം മാത്രം ശേഷിക്കും.

ഒടുവിലെന്നറിയുന്ന നിമിഷം

മറ്റൊരു പാത തെളിഞ്ഞുവരും;

ശൂന്യതയുടെ മറവിലും

പൂർണ്ണതയുടെ പൊരുൾ നിറയും.

തന്നിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ

താനെന്ന ഭാവവും അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ,

ജനനമരണങ്ങൾക്കപ്പുറമൊരു

ശാന്തിതീരം ദൃശ്യമാകും.

അവിടെ നേടുവാനൊന്നുമില്ല,

നഷ്ടപ്പെടുവാനും ഒന്നുമില്ല;

ശേഷിക്കുന്നത് ശുദ്ധബോധം—

അതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ സാരം.

രചന

ജീ ആർ കവിയൂർ

08-10-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍