നിറം മാറുന്ന കാലം

നിറം മാറുന്ന കാലം
അറിയാമോ, ഇലകളും മനുഷ്യരും നിറം മാറുമ്പോഴൊക്കെ,
വീണുപോയതെല്ലാം ഒടുവിൽ ഈ മണ്ണിൽ തന്നെയല്ലോ.
കാലം മാറുമ്പോൾ മുഖങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും മാറിയേക്കാം,
മാറാത്തൊരു സത്യമുണ്ട് — പ്രപഞ്ചനിയമമല്ലോ.

പച്ചപ്പിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഇലകൾ പൊഴിയും,
പുതിയൊരു വസന്തത്തിനായി ശാഖകൾ കാത്തിരിക്കും.
ജീവിതവഴിയിൽ നഷ്ടങ്ങൾ വന്നുചേരുമ്പോഴും,
പ്രതീക്ഷയുടെ വിത്തുകൾ ഉള്ളിൽ മുളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

നിഴലായി നിന്നവർ വഴിയിൽ മറഞ്ഞുപോകാം,
നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ മാഞ്ഞുപോകാം.
എന്നാലും ഹൃദയത്തിൽ തെളിഞ്ഞൊരു സ്നേഹനാളം,
കാലം കടന്നാലും കെടാതെ കാത്തുനിൽക്കും.

കരുതിയതെല്ലാം സ്വന്തമാകണമെന്നില്ല,
വിട്ടുപോയതെല്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടമല്ല.
ജീവിതം പകരുന്ന പാഠങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ച്,
മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നതാണ് മനുഷ്യന്റെ യാത്ര.

രചന
ജീ ആർ കവിയൂർ
07-10-2026
തിരുവല്ല, കവിയൂർ

Comments

Popular posts from this blog

മൗനം പൂക്കും താഴ് വരയിൽ

“ സുപ്രഭാതം “

വിവാഹ വാർഷിക കവിത