ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ

ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ
ഈശ്വരാ, ഈ ലോകത്തിലെ
ആൾക്കൂട്ടങ്ങളൊക്കെ മടുത്തുപോയിരിക്കുന്നു;
സ്വന്തം മനസ്സുതന്നെ
തളർന്നുപോയെങ്കിൽ പിന്നെ,
എന്തിനീ കൂട്ടായ്മകൾ?
എന്തിനീ ആഘോഷങ്ങൾ?
ഉള്ളിൽ വെളിച്ചമില്ലെങ്കിൽ
ജനക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലും
എന്ത് ആനന്ദമാണ് ലഭിക്കുക?

പല മുഖങ്ങൾ ചുറ്റുമുണ്ടെങ്കിലും
പരിചിതരാരുമില്ല;
കൂടെ നടക്കാൻ പലരുണ്ടെങ്കിലും
കൂടെ നിൽക്കാൻ ആരുമില്ല.
ചിരിയുടെ മറവിൽ പോലും
നൊമ്പരങ്ങൾ ഒളിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,
തേടിയതെല്ലാം അകലെയായി
തനിച്ചാകുന്നു ഓരോ നിമിഷവും.

പുഞ്ചിരികൾ ചുറ്റുമുണ്ടെങ്കിലും
പങ്കുവയ്ക്കാൻ ആരുമില്ല;
വാക്കുകൾ ഒരുപാടുണ്ടെങ്കിലും
പറയാനെല്ലാം മൗനമായി.
അടുത്തിരുന്നവരൊക്കെയും
അകന്നുപോയൊരു നാളിൽ,
ഭഗവാനേ, നിൻ സാന്നിധ്യം മാത്രം
എനിക്കൊരു തണലാകുന്നു.

വിശ്വം മുഴുവൻ വിട്ടുപോയാലും
നിൻ കരങ്ങൾ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ,
ഏകാന്തത പോലും പിന്നെ
എന്തിനൊരു ഭാരമാകണം?
ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ വിട്ടകന്നാലും
നിൻ അരികിൽ വന്നിരിക്കാം;
ഭൂവിൽ കിട്ടാത്ത സമാധാനം
നിൻ സന്നിധിയിൽ കണ്ടെത്താം.

ജീ ആർ കവിയൂർ 
02 10 2026
( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

Comments

Popular posts from this blog

മൗനം പൂക്കും താഴ് വരയിൽ

“ സുപ്രഭാതം “

വിവാഹ വാർഷിക കവിത