സ്നേഹത്തിന് അനാഥത്വം

സ്നേഹത്തിന് അനാഥത്വം

നമ്മുടെ സമൂഹം

വിദ്വേഷങ്ങളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ

ലാളിച്ചു വളർത്തുന്നു;

എന്നാൽ സ്നേഹത്തെ

അനാഥരെപ്പോലെ

വഴിയരികിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകൾക്ക്

വെള്ളവും വളവും നൽകുമ്പോൾ,

സ്നേഹത്തിന്റെ തൈകൾ

വെയിലിൽ വാടിപ്പോകുന്നു.

പകയുടെ വാക്കുകൾക്ക്

കാതുകൾ ഏറെയുണ്ട്,

കരുണയുടെ നിലവിളികൾക്ക്

കേൾക്കാൻ ആരുമില്ല.

മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന്

അകറ്റുന്ന മതിലുകൾ

നാം ഉയർത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു;

പക്ഷേ ഒരു ഹൃദയത്തെ

മറ്റൊരു ഹൃദയത്തോട് ചേർക്കാൻ

ഒരു കൈ നീട്ടാൻ മടിക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ ചോദിക്കേണ്ടി വരും—

നാം വളർത്തിയത്

മനുഷ്യരെയോ,

അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പരം

വെറുക്കുന്ന നിഴലുകളെയോ?

സ്നേഹത്തിന് ഒരു വീട്

നാം പണിയുന്ന ദിവസം,

അന്നായിരിക്കും

ഈ സമൂഹം

യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യനാകുന്നത്.

ജീ ആർ കവിയൂർ

04-10-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)