മറഞ്ഞുപോകുന്ന മുഖങ്ങൾ

മറഞ്ഞുപോകുന്ന മുഖങ്ങൾ

ചിലർ വരുന്നു ജീവിതത്തിൽ  

സ്നേഹം പകരുവാനല്ല,  

ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന്  

വിശ്വാസം കാത്തുവെക്കുവാനല്ല,  

മറിച്ച് ഒരു സത്യം പഠിപ്പിക്കാൻ—  

എല്ലാ അടുപ്പവും  

അവസാനം വരെ നിലനിൽക്കില്ലെന്ന്...

ചില ബന്ധങ്ങൾ പൂക്കുന്നത്  

വസന്തം പോലെ ക്ഷണികമായി,  

പിന്നെ കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത്  

ഓർമ്മകളുടെ മുറ്റത്തേക്ക്...

നിഴലായി കൂടെ നടന്നവർ  

വെയിലിൽ മറഞ്ഞുപോകും,  

വാക്കുകളിൽ തേൻ നിറച്ചവർ  

വേദനയിൽ മൗനമാകും...

കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ  

മുഖങ്ങൾ പലതും തെളിയും,  

മുഖംമൂടികൾ ഓരോന്നായി  

മണ്ണിൽ വീണുടയും...

അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും—  

കൂടെ നടന്നതുകൊണ്ടല്ല  

ആരെയും ഹൃദയത്തിൽ ചേർക്കേണ്ടത്;  

കൂടെ നിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ  

കാണിക്കുന്ന കരുതലാണ്  

ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അളവ്...

ആരെങ്കിലും അകന്നുപോയാൽ  

പിറകെ നോക്കി നിൽക്കേണ്ട;  

ചില യാത്രകൾ അവസാനിക്കുന്നത്  

നഷ്ടമായി തോന്നിയാലും,  

അവശേഷിക്കുന്നത്  

ജീവിതം നൽകിയ തിരിച്ചറിവാണ്...

ഒടുവിൽ മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിയും—  

തന്റേതെന്ന് കരുതിയതൊന്നും  

എന്നും കൈവശമിരിക്കില്ലെന്ന്;  

വഴിയരികിലെത്തുന്നവർ  

ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മകളാകും,  

വേദനയായി കടന്നുപോകുന്നവർ  

പിന്നീടൊരു തിരിച്ചറിവാകും...

അവസാനം ശേഷിക്കുന്നത്  

ബന്ധങ്ങളല്ല,  

അവ പകർന്ന പാഠങ്ങളാണ്;  

കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളാണ്  

മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ പക്വതയുള്ളവനാക്കുന്നത്...

ജീ ആർ കവിയൂർ 

04 10 2026

( തിരുവല്ല, കവിയൂർ)