സ്നേഹത്തിന്റെ നിധി

സ്നേഹത്തിന്റെ നിധി

പുതിയ ദുഃഖത്തിൻ കാരണം തേടി ഞാൻ അലഞ്ഞിടുന്നു,

പഴയ മുറിവുകളുമായ് മനുഷ്യർ മുന്നിൽ വരുന്നു.

കൊള്ളയടിക്കാനാരുമില്ല ഈ വഴിയരികിൽ,

സ്നേഹത്തിൻ നിധിയുമായ് ഞാൻ മാത്രം യാത്രികൻ.

കൈകളിൽ ഒന്നുമില്ല, ഉള്ളമാകെ നിറവാണ്,

പങ്കിട്ട സ്നേഹമൊന്നും തിരികെയെത്താതിരിക്കുന്നു.

കരുണയുടെ വാതിൽ തുറന്നിട്ടും കാറ്റുമാത്രം കടക്കുന്നു,

വിശ്വാസത്തിൻ ദീപം കാത്ത് രാത്രിയെന്നെ പരീക്ഷിക്കുന്നു.

കണ്ണീരിൻ ഭാഷ ഞാൻ മിഴികളിൽ വായിച്ചറിഞ്ഞു,

ചിരിയുടെ മറവിലെ നോവുകൾ തൊട്ടറിഞ്ഞു.

തകർന്ന ഹൃദയങ്ങൾ ചേർക്കുവാൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ,

എൻ ഹൃദയത്തിലും ചില മുറിവുകൾ പിറന്നു.

എങ്കിലും സ്നേഹമെന്നത് തീരാത്തൊരു സമ്പത്താണ്,

കൊടുത്തുതോറും പെരുകുന്ന അപൂർവ നിധിയാണ്.

ലോകം ശൂന്യമെന്ന് വിളിച്ചാലും ഞാൻ പുഞ്ചിരിക്കും—

നിറഞ്ഞൊരു ഹൃദയത്തിന് മറ്റെന്തു നിധി വേണം?

ജീ ആർ കവിയൂർ

05-10-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)