പൂട്ടിയിട്ട പുഞ്ചിരി

ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി കാത്തുവെച്ചിട്ടും,

മിഴികളിൽ മാഞ്ഞിട്ടില്ല ചില മഴകൾ;

ചിരിയുടെ പിന്നിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ

ചിതറിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാകും.

ലോകത്തിനു മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ,

ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടാരും കാണാറില്ല;

ഒരു വാക്കിനായി കാത്തിരുന്ന ഹൃദയം

പറയാതെ പലതും വിഴുങ്ങിക്കളയും.

കാലം പഠിപ്പിച്ച മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ

വേദനകൾ പതിയെ ശീലമായിത്തീരും;

പൂട്ടിയിട്ട പുഞ്ചിരിയുടെ താക്കോൽ തേടി

സ്വന്തം ഹൃദയം തന്നെയാകും ഒടുവിൽ എത്തുക.

അന്ന് ആ ചിരിക്ക് മുഖംമൂടിയുണ്ടാകില്ല,

കണ്ണീരിനും മറയ്ക്കാൻ കാരണമുണ്ടാകില്ല;

സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞൊരു നിമിഷം മതി—

വീണ്ടും വിരിയാൻ മറന്ന പുഞ്ചിരിക്ക്.

ജീ ആർ കവിയൂർ

05-10-2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)

ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍