Wednesday, January 4, 2017

മുഖമില്ലായിമ

മുഖമില്ലായിമ

രാവിൻ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നുമെല്ലെ
അങ്ങ് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നി തീരുവരേക്കും
മേഘതിരമാലകിളിലൂടെ നീന്തി
ജീവിച്ചു ഇരുളിന്റെ മനോഹാരിതയിൽ

ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറുവാൻ ശ്രമിച്ചു
ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടെത്തിച്ചോരു
അവനവൻ തുരുത്തിലൂടെ പ്രകൃതിയുടെ
നഗ്നസത്യങ്ങളറിഞ്ഞു പ്രപഞ്ചതന്‍മാത്രകളില്‍
മനസ്സിലാക്കി ജീവിത നാടകങ്ങള്‍കണ്ടു
ഓരോ നിമിഷ സഞ്ചാരങ്ങളില്‍ എന്നെയറിയുന്നു

എന്തിനു വിളിച്ചു കൂവണം അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത
വാക്കുകള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന പല്ലിന്‍ കോട്ടയിലെ
എല്ലില്ലാ മാസ്ലമൃതുല തന്തികള്‍ മീട്ടണം
ചിന്തിക്കുന്നത് ഒന്നും പ്രാവര്‍ത്തികം വേറൊന്നും
എങ്ങുമെത്താതെ നാം ഉഴലുന്നുവല്ലോ
അസത്യ പാതകളില്‍ എങ്കിലും അറിയുന്നുവല്ലോ
ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു
മൂളുന്നു മുഴക്കുന്നു ഞാനും എന്റെ എന്നും
സ്വാര്‍ത്ഥതയുടെ കാല്പനികത

നോക്കാമിനിയും ആത്മാവിന്‍
ഉള്ളിലെ പ്രതിബിംബങ്ങളെ
സത്യത്തിന്‍ ബീജങ്ങള്‍ അംഗുരിക്കുന്നത്
അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും മോഹങ്ങളുടെ
മായാ ബന്ധങ്ങളില്‍ പെട്ട് നട്ടം തിരിയുന്നു

കണ്ണുകള്‍ തുറക്കുക ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുക
പറയുന്നത് ചിന്തിക്കുന്നതും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതും
തമ്മില്‍ ഐക്യമുണ്ടാവട്ടെ വരൂ ഇനിനമുക്കു
തുടച്ചു നീക്കാം മുഖമില്ലാത്ത ജീവിതം ...

1 comment:

Cv Thankappan said...

നല്ല ചിന്തകള്‍
ആശംസകള്‍ സാര്‍