Sunday, September 9, 2012

എന്റെ കവിത


എന്റെ കവിത 
തിങ്ങി വിങ്ങി വിതുമ്പുമെന്‍ മനസ്സിന്റെ 
നോവില്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്നു 
വിരലുകളുടെ ഇടയിലിരുന്നു വിരസമായി 
അലസമായി പെറ്റു കൂട്ടുമൊരു അക്ഷര കൂട്ടില്‍     
വിരിയുമൊരു  മൊട്ടാണ് പൂവാണ് തേനാണ് 
പൂമ്പൊടിയെറ്റു കയിപ്പാര്‍ന്ന കായാണ് 
നുകര്‍ന്നു രസങ്ങളെറെയെന്നു  പറയും ചിലര്‍ 
എന്നാലോ ചിലര്‍ക്കത് ചെന്നിനായകമാണല്ലോ
എന്തെ  അങ്ങിനെയാണോയെന്നു പറയട്ടെ 
ഇനിയും അത് കണ്ടു എഴുതിയ എന്നെ അവര്‍ 
പരിഹസിക്കുമോ ആവോ പറയു നീ , കവിതേ 

2 comments:

വിനോദ് said...

സന്ദേഹം ഒന്നും വേണ്ട, എന്തേ ഇപ്പോള്‍ അങ്ങനെ തോന്നാന്‍ ? ആശംസകള്‍ ....

Cv Thankappan said...

സൃഷ്ടികള്‍ പുറത്തുവരിക തന്നെ വേണം!
ആശംസകള്‍