Monday, January 16, 2012

ഏകാന്തതയുടെ കൂട്ടുകാരി


ഏകാന്തതയുടെ കൂട്ടുകാരി 

പുഴയായി തഴുകി ഒഴുകിയ മേഘങ്ങളും 
കാറ്റു കാടു താണ്ടി    നറുമണമായി പുല്‍കി
ഉള്ളിലുളെളാരു    മോഹമെല്ലാം പൂവായി 
ശലഭങ്ങള്‍ കഥ പറഞ്ഞു മുത്തമിട്ടു 
പറന്ന് അകന്നപ്പോളെയെന്‍  
മനമറിയാതെ  നിന്നെ ഓര്‍ത്തുപോയി 
പുഞ്ചിരിയാലെ മുത്തു പൊഴിയുമാ 
കിന്നാര പുന്നാര മൊഴികളിന്നു 
കുറിച്ചിട്ടൊരു കവിതയായിന്നിതാ   
കൈവിരല്‍ തുമ്പിലുടെ ഉതിരുമ്പോള്‍  
അറിയാതെ രോമാഞ്ച മണിയുന്നു
ഞാനുമി പ്രപഞ്ച സത്യമെന്നോണം 
ജീവിതപ്പോരിനായി അകന്നു കഴിയുന്നു 
പകലും രാത്രിയും ഒക്കെ നിനക്കായി 
സമര്‍പ്പിച്ചു മുന്നേറുന്നു എന്‍
 ഏകാന്തതയുടെ  കൂട്ടുകാരീ .... ,കവിതേ .....

10 comments:

Nalina said...

nalla kavitha...

Anandavalli Chandran said...

mrudulamanoharam, kavitha.

ഞാന്‍ പുണ്യവാളന്‍ said...

പുഴയായി തഴുകി ഒഴുകിയാണ് ഈ കവിത വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത് ആശംസകള്‍ കവിയൂര്‍ ജി

kanakkoor said...

കവിതയോട് ഉള്ള താങ്കളുടെ പ്രണയം വെളിവാക്കുന്നു ജി.. ചിത്രം അതിലും മനോഹരം.

arkviews said...

Manoharam! Abhinandanangal!

Dr ARK Pillai

Echmukutty said...

സുന്ദരമീ വരികൾ......

ചിത്രവും കണ്ണു കുളിർപ്പിയ്ക്കുന്നു.

വി.എ || V.A said...

ഏകാന്തതയുടെ കൂട്ടുകാരിയെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാനെങ്ങനെയാവും? ചിത്രത്തിൽ കാണുന്ന തെളിഞ്ഞ വഴിയേ നടന്നാൽ ‘കവിത’യുടെ വീട്ടിലെത്താം, അല്ലേ?

khaadu.. said...

ആശംസകള്‍...

MyDreams said...

കവിതയെകാള്‍ കൂടുതല്‍ എന്നെ വശീകരിച്ചത് ഇതിലെ ചിത്രമാണ് സര്‍

MyDreams said...

കവിതയെകാള്‍ കൂടുതല്‍ എന്നെ വശീകരിച്ചത് ഇതിലെ ചിത്രമാണ് സര്‍