Wednesday, January 4, 2012

മനമാരറിഞ്ഞു

മനമാരറിഞ്ഞു

പടര്‍ന്നു കയറുന്ന  തണുപ്പും 
ഇളം വെയിലിന്‍ തലോടലിന്‍ സുഖം 
മെല്ലെ കാര്‍ന്നു തിന്നും 
അകറ്റിയാല്‍ അകലാന്‍ വൈമനസ്സ്യം  
കാട്ടുന്ന ശപ്പനാം പ്രതലിന്‍ വിശപ്പും
കത്തി പടരുന്ന മേലാപ്പ് 
ഉഷ്ണം പകരുന്ന വിയര്‍പ്പ് 
ഊളിയിട്ടു കടന്നു പോയ കാറ്റ് 
മദ്ധ്യാന്ന നേരത്ത് 
ചിന്തകളുടെ  മൂടാപ്പ് 
എട്ടു ദിക്കിലുമൊട്ടാകെ  
ശബ്ദമോടെ തട്ടി വീണു തകരും മൊന്തയിലെ
തിളക്കമാര്‍ന്നു ചിതറും തുള്ളികളൊക്കെ 
പുണ്യാഹം കണക്കെ കൈകുമ്പിളില്‍  നിറച്ചു രസിച്ചു     
ഈറനണിഞ്ഞ സന്ധ്യയിലെ  ചെമ്മാനത്തിനു ഒപ്പം 
നാണത്താല്‍ തലകുമ്പിട്ടു    മടങ്ങുന്നവനു പിന്‍പേ 
ഇരുള്‍ പരക്കും മേഘം മാനത്തു പരിഹാസ ചിരിയാല്‍ 
ശാപ മേറ്റു വാങ്ങിയ കളങ്കത്താല്‍  
ഒളിച്ചു കളിക്കുന്നവനെ നോക്കി 
കരി നിഴലുകളെ തന്നിലേക്കു അടുപ്പിക്കാതെ 
കാത്തിരിക്കുന്ന വരുടെ മനമാരു മറിയാതെ പോകുന്നുവല്ലോ          

2 comments:

keraladasanunni said...

ശബ്ദമോടെ തട്ടി വീണു തകരും മൊന്തയിലെ
തിളക്കമാര്‍ന്നു ചിതറും തുള്ളികളൊക്കെ പുണ്യാഹം
കണക്കെ കൈകുമ്പിളില്‍ നിറച്ചു രസിച്ചു

ഈ വരികളുടെ ഭംഗി പറയാനാവില്ല, അത്ര മനോഹരം.

വി.എ || V.A said...

ആരുടേയും മനം പരസ്പരമറിയാതെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ...! ‘അവനവൻ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം അപരനു സുഖത്തിനായി ഭവിക്കണമെന്ന ചിന്ത ഏവരിലും ഉണ്ടാകണമെന്നേ പറയാനുള്ളൂ, എങ്കിൽ മാനുഷരെല്ലാം എത്ര സംതൃപ്തർ, എത്ര ധനവാന്മാർ....