Saturday, May 11, 2013

എന്തേ അറിഞ്ഞില്ല



എന്തേ അറിഞ്ഞില്ല

ഒരു പൂവ് ചോദിച്ചപ്പോള്‍
നീ എന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കി
നിനക്ക് ഞാന്‍ എന്റെ പൂന്തോട്ടം തന്നെ
തരാന്‍ ഒരുക്കമായിരുന്നു

ഒരു തണല്‍ തേടി നീ നിന്നപ്പോള്‍
ഞാന്‍ എന്‍ ശിഖരം നിന്നിലേക്ക്‌ ചായിച്ചു
എന്നിട്ടും നിന്റെ മുഖത്തുന്നിന്നും
മനസ്സിന്‍ തീ ജ്വാലയുടെ ചൂടറിഞ്ഞു

പൊള്ളുന്ന നിന്‍ പാദങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍
പച്ച പരവതാനിയായി മാറി
എന്നിട്ടും നിന്റെ നയനങ്ങളില്‍
നിന്നും ഒരു അലിവു കണ്ടില്ല

ഞാന്‍ ഒരു കുളിര്‍ കാറ്റായി
തഴുകാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോള്‍
നീ ഒരു വന്‍ കൊടും കാറ്റായി
മാറി മറഞ്ഞില്ലേ

ഒരു മുത്തം ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍
മൂവന്തി ചോപ്പ് കാട്ടി നീ
ചക്രവാളത്തെ നോക്കി എന്‍
ഹൃദയത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു നടന്നില്ലേ

ഞാന്‍ ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു
എന്തെ നിന്നില്‍ എനിക്കായി പൊഴിക്കാന്‍
ഒരു തുള്ളി സ്നേഹത്തിന്‍
തേന്‍ മഴ ഇല്ലാതെ പോയത്

8 comments:

ajith said...

അറിയാതെ...

സൗഗന്ധികം said...

ഞാന്‍ ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു
എന്തെ നിന്നില്‍ എനിക്കായി പൊഴിക്കാന്‍
ഒരു തുള്ളി സ്നേഹത്തിന്‍
തേന്‍ മഴ ഇല്ലാതെ പോയത്

Cv Thankappan said...

സ്നേഹം മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു!
ആശംസകള്‍

Mini Mohanan said...

ആത്മദുഃഖം നന്നായി പ്രതിഫലിക്കുന്ന കവിത.. ചെറിയ വാക്കുകൾക്കു വലിയ ആഴം ...
അഭിനന്ദനങ്ങൾ

ജോസെലെറ്റ്‌ എം ജോസഫ്‌ said...

അല്പം പൊള്ളുന്ന റൊമാന്റിക് ആയല്ലോ.

kanakkoor said...

ഈ എഴുത്ത് ഉഗ്രൻ ....

tomskonumadam said...

കവിയൂർ മാഷേ കവിത നന്നായിരിക്കുന്നു
ഇന്നിന്റെ നഷ്ടങ്ങളാണ് നാം പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്ന തിരസ്കാരങ്ങൾ

Byju Narayan said...

നഷ്ടപെട്ട പ്രണയം വെറും ഓർമയായ് നിക്കട്ടെ ആ ഓര്മ പ്രണയമാം കവിതയായ് കൂടെ ഉള്ളടത്തോളം
കവിക്കും പ്രണയത്തിനും കവിതക്കും ആശംസകൾ