Friday, October 7, 2016

ജന്മജന്മ ദുഃഖം

 ജന്മജന്മ ദുഃഖം

ഓങ്കാര നാദം കേട്ടുണരുന്നൊരു
ഓമല്‍ പൊന്‍കതിരോളികളെ
ഒരിക്കലും വാടാത്ത നിന്‍ പുഞ്ചിരി
പൂവുകളെന്‍ മനം കുളിരണിയിച്ചു

ഓരായിരം കനവുകള്‍ നിറയിച്ചു
ഓര്‍മ്മകളില്‍ മായാതെ നില്‍പ്പു
ഓടിയകലും വര്‍ണ്ണമാര്‍ന്ന സന്ധ്യകളും
മറക്കാനാവാത്ത രാവുകളുമതില്‍

നീലനിലാവിന്റെ ചോട്ടിലായൊരു
നീര്‍മാതളം പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍പ്പു
നിശയുടെ കുളിര്‍ക്കാറ്റിലായ് നിന്‍
മിഴികളാകെ നക്ഷത്രം പോലങ്ങു തിളങ്ങി

ഉരിയാടി തീരും  മുന്നേയെന്തെ അകറ്റിടുന്നു
കോമരം തുള്ളുമി കാലത്തിന്‍ കോലായില്‍
നിന്നുമകലത്തിലെവിടെയോ വിസ്മൃതിയില്‍
ജന്മജന്മാന്ത ദുഖമിതു തുടരുന്നു നിനക്കായ് ..!!

1 comment:

Cv Thankappan said...

നല്ല കവിത
ആശംസകള്‍