Friday, October 7, 2016

തനിയെ


തനിയെ
ഞാനുമെന്‍ സ്വപ്നങ്ങളും മരുവുന്നു നിനക്കായ്
ഞാനാരു നീയാരെന്നറിയാതെയങ്ങ്
ഞാവല്‍പ്പഴങ്ങള്‍ പോലെ ഞാന്നുകിടന്നങ്ങു
ഞെട്ടിയുണരുമ്പോഴേക്കും ഞെട്ടറ്റു പോകുന്നല്ലോ

ഞെരിഞ്ഞമരുമെത്ര നൊമ്പര വീഥികള്‍
നാമറിയാതെ നമ്മള്‍ തന്‍ സ്നേഹം
നിലാവായി മാറട്ടെ നിറയട്ടെ നിഴലായി പടരട്ടെ
നന്മയായി പൂക്കട്ടെ വസന്തം എന്നും വിരുന്നു വന്നീടട്ടെ

പ്രണയമേ നീ ഉറങ്ങുക നാളെ വിരഹം നിന്നെ
വന്നുയുണര്‍ത്തും വരെക്കുമായ് നല്‍കട്ടെ ഞാനോരു
നറുമുത്തം നിനക്കായെങ്കിലുമത് അവള്‍ക്കായ് തീരട്ടെ
ഒന്നുമില്ല ശാശ്വതമെന്നറിയുന്നുയേറെ നടന്നതിനപ്പുറം ..!!

ജീ ആര്‍ കവിയൂര്‍
07-10- 2016

1 comment:

Cv Thankappan said...

നല്ല വരികള്‍
ആശംസകള്‍