Tuesday, November 27, 2012

നിന്നെയും കാത്തു


നിന്നെയും  കാത്തു 

കഥയോന്നറിയാതെ കദനങ്ങളേറെ  
വിരിയിച്ചു നൊമ്പര പൂവുകള്‍ ചുണ്ടിലേറെ
ഒന്നിലേക്ക് ഒന്നിലേക്ക് ആനയിക്കാനായി
ഒരുപാടു കിനാക്കളുടെ മുത്തു പൊഴിയിച്ചു
കണ്ണിണമെല്ലെ തുറക്കുമ്പോഴെക്കുമായി
അകലേക്കുപോയി മറയുന്നു വര്‍ണ്ണവിരാജികള്‍  
ഓര്‍ത്ത്‌ എടുത്തു കൊരുക്കുവാന്‍ കഴിയാതെ
കാല്‍പ്പാടുകളെ പിന്തുടര്‍ന്നു നടക്കാന്‍
കഴിയാതെ വഴുതി വീഴുന്നു ,
വന്നു നീ ഒരു കൈ സഹായം നല്‍ക്കു-
മെന്നേറെ കൊതിപ്പിച്ചു  മനസ്സിലെരി തീ
തെളിയിച്ചു കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു
എന്തെ നീ അണയാത്തത്  

3 comments:

ajith said...

എന്തു താമസം.??

Cv Thankappan said...

വരും വരാതിരിക്കില്ല!
ആശംസകള്‍

Anu Raj said...

വരും..വരാതിരിക്കില്ല...വരാതിരിക്കാനാവില്ല