ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

പൂക്കളുടെ മൃദുല സുഗന്ധം കോമളമാർന്ന കുസുമം പ്രണയത്താൽ വിരിയുന്നു,   മൃദുവായ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ വീശുന്നു.   ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച്,   പ്രകൃതി തന്റെ സംഗീതം പാടുന്നു. മത്ത ഭ്രമരങ്ങൾ അണയുന്നു, ചുംബന കമ്പനവുമായി,   പുതിയ സൃഷ്ടി പിറക്കുന്ന തിരമാലയാക്കി.   ഒരു ദിനം പൂവായി വിരിയുകയും,   ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് മണ്ണിൽ വീണു നിലകൊള്ളുന്നു,   ഭൂമിയുമായി ചേർന്ന് വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.   പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദമായി അതിന്റെ നിയമം പാലിക്കുന്നു,   പ്രകൃതിയും പ്രണയിനിയും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന്   സൃഷ്ടിയുടെ ലഹരാനുഭൂതി തുടരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കരിയിലകളുടെ സംഗീതം കാറ്റിന്റെ വീശലിൽ കരിയിലകൾ കരയുന്നു,   പച്ച ഇലകൾ അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.   ഓരോ വീഴ്ചയും പുതിയ പ്രണയം പിറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദമായ ഭൂമിയുടെ സ്നേഹഗാനം പാടുന്നു. മണ്ണിൽ തളർന്ന് തുളസിപ്പൂവ് പോലെ,   ഓരോ ഇലയും ദിവ്യാനുരാഗത്താൽ അലയുന്നു.   മഴയുടെ തുള്ളികൾ സ്പർശിക്കുന്നു,   കാലത്തിന്റെ താളത്തിൽ സംഗീതം ഒഴുകുന്നു. വീണ ഇലകൾ ഒരുചിത്രശലഭമായി പറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദ ഭംഗിയോടെ ചിറകുകളിലേർന്നു.   ഇന്നലെ വീണ ഇലകൾ ഇന്ന് മർമ്മരം നടത്തുന്നു,   നാളെയെല്ലാം വീഴേണ്ടത് പ്രകൃതി നിയമം. ജീ ആർ കവിയൂർ 02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മഞ്ഞിന്റെ മണം, പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം,   പഴയ ഓർമ്മകൾ വീശുന്ന കാറ്റിൽ.   നേരം കൊണ്ടുപോയ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യം,   മുഴുവൻ ഹൃദയം ദൂരെ തള്ളുന്നു അനിലന്റെ ക്രൂരത. വലിയ ഇലകൾ തിരിഞ്ഞു വൃത്തം വരയ്ക്കുന്നു,   മിന്നലിന്റെ വൈദ്യുതി സ്പന്ദനം വീശുന്നു.   പ്രണയവും പ്രകൃതിയും ചേര്‍ന്ന് മുറുകുന്നു,   ശബ്ദമില്ലാതെ ഈ കാറ്റ് കഥ പറയുന്നു. ഒരു നിമിഷം പാഞ്ഞുപോകുന്നു,   പെട്ടെന്നൊരു ദു:ഖം മൃദുവായി പതിക്കുന്നു.   കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രം ശ്വാസം വിടുന്നു,   മനസ്സിലെ മുഴുവൻ നിറങ്ങൾ ചലിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കം പുലരിയുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ ഉതിരുമ്പോൾ, ഇരുട്ട് പതിയെ പിന്മാറുന്നു. ആകാശം പുതുമയോടെ വിരിയുന്നു, നിറങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ചേരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിറകടി ഉയർന്നു, ദിനത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ചൂടില്ലാത്ത വെളിച്ചം, മുഖത്ത് മൃദുവായി വീഴുന്നു. രാത്രിയുടെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞു, മനം ഉണർന്നു നിൽക്കുന്നു. പുതിയൊരു സമയം വന്നടുത്തു, പ്രകാശം മാത്രം മുന്നിൽ തെളിയുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

മിഴിമുദ്ര ഒരു നോക്ക് വഴിയിൽ തങ്ങി, പറയാതെ പറഞ്ഞൊരു കഥ. വാക്കുകൾ എത്താത്തിടത്ത്, കണ്ണുകൾ അർത്ഥം വിതറുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോയാലും, ആ ദൃശ്യം മാറുന്നില്ല. വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും ഇടയിൽ, ഒരു അടയാളം പതിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോഴും, ഓർമ്മ പിന്നോട്ടു വിളിക്കുന്നു. മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞ ആ മുദ്ര, മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 ( കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

തറവാടിലെ ഹൃദയം മണ്ണിന്റെ മണം മതിലുകളിൽ തങ്ങുന്നു, കാലം മറന്ന പടികൾ ശബ്ദമില്ലാതെ. തുറന്ന വാതിലുകൾ പറഞ്ഞ കഥകൾ, കാറ്റിനൊപ്പം ഇപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നു. പഴയ ചിരികൾ കോണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ചൂളയിലെ ചൂട് ഓർമ്മയായി. നിഴലുകൾ നീളുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നു. തലമുറകൾ വിട്ടുപോയിട്ടും, ബന്ധങ്ങൾ ഇവിടെ മങ്ങുന്നില്ല. തറവാടിന്റെ ഹൃദയം, ഇന്നും ശ്വാസം വിട്ടുനൽകുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

പുഴവിരലുകൾ മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ നീണ്ട കൈകൾ, വെള്ളം വരച്ച വഴികൾ. മണൽതീരത്ത് പതിഞ്ഞ ചലനം, നിശ്ശബ്ദതയെ ഉണർത്തുന്നു. ഓളങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നു, ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷയിൽ. ചൂടേറ്റ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ, തണുപ്പ് വഴിയെടുക്കുന്നു. താഴേക്ക് വളഞ്ഞ പാതകൾ, ദൂരം അറിയാതെ നീളുന്നു. പുഴ നീട്ടുന്ന വിരലുകൾ, ഭൂമിയെ മൃദുവായി തൊടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

മഞ്ഞിൻ മൗനം കാറ്റ് കടന്നുപോകുന്ന വഴിയിൽ,   ഇലകൾ സുഗന്ധമൊഴിച്ചു നിൽക്കുന്നു.   നിറങ്ങൾ ചുറ്റും ഉണരുന്നു,   നിശ്ശബ്ദതയിൽ സ്വരം മറഞ്ഞു പോയി. ചുവടുകൾ കാണാതെ തന്നെ,   ദിശ മാറുന്നൊരു അനുഭൂതി.   പുലരിയുടെ മണവും മഞ്ഞിന്റെ ശീതവും,   ഒരിടയിൽ ചേര്‍ന്നു കാറ്റിൽ തെറിക്കുന്നു. ഓരോ ശ്വാസവും പുതിയ ചിത്രം വരക്കുന്നു,   കണ്ണിൽ നോക്കാതെ ഹൃദയം കാണുന്നു.   കാറ്റിന്റെ പാതയിൽ ഓരോ നിറവും,   മനസ്സ് സ്വയം മുന്നേറുന്നു, മൃദുവായി. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

നക്ഷത്രവേനൽ മഞ്ഞ വെയിലിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രാത്രിയുടെ മൃദുവായശീതളതയിൽ,   ആകാശം സ്പഷ്ടമായി തെളിയുന്നു.   നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നു,   പ്രണയത്താൽ ചുംബിച്ചു പൊരുന്ന പോലെ. ചിത്രങ്ങൾ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്നു,   ഒരു നിമിഷം ഒരുപാട് കഥ പറയുന്നു.   താരകങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു,   സ്നേഹത്തിന്റെ ശബ്ദമില്ലാതെ. ഏകാന്തമായ ഒരു യാത്രയായി,   തെറ്റിപിരിഞ്ഞ അനുരാഗം വീഴുന്ന കാഴ്ച.     ആകാശത്തിന്റെ കനിവിൽ മറഞ്ഞു   നക്ഷത്രവേനൽ. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

നിഴലിന്റെ സ്പർശം വൈകുന്നേരത്തിന്റെ വീഥികളിൽ ഒരു നിശ്വാസം, മറഞ്ഞ വെളിച്ചം വഴിയരികിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ കാണാത്തൊരു സാന്നിധ്യം, ഹൃദയം മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നു. കാറ്റ് ചുമക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത, ചുവടുകളിൽ പതിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. അകലെ ഒരു ഓർമ്മ ചലിക്കുന്നു, മൗനമായി മനസ്സിലേക്കു. പഴയൊരു നിമിഷം മടങ്ങിവരുന്നു, നേരം മാറിയിട്ടും മണം ശേഷിക്കുന്നു. ഇരുണ്ടതിൽ ഭയമില്ലാതെ, സ്പർശം മാത്രം വഴികാട്ടിയാകുന്നു.. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

സ്വപ്നവാരിധി  സ്വപ്നങ്ങളുടെ നദിയിൽ ഒഴുകുമ്പോൾ, മൗനത്തിന്റെ തീരങ്ങളിൽ തിരമാല പോലെ, ഓർമ്മകളുടെ നിറവിൽ മുങ്ങി മറയുന്ന നേരം, കണ്ണീരും ചിരിയും ചേർന്ന് ഒരു കൂട്ടായ്. നദിയുടെ തണുത്ത വെള്ളം ഹൃദയം തൊടുന്നു, വെളിച്ചം മറഞ്ഞൊളിഞ്ഞ് മഞ്ഞുവള്ളങ്ങളിൽ, പ്രതിബിംബങ്ങൾ കണ്ണുകൾക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, ഒരു മൃദുല സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ സ്മൃതികൾ വീഴുന്നു, വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ചെറു കുളങ്ങളിൽ നീന്തുന്നു, നിലാവ് വന്നു മൃദുവായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, പ്രവാഹത്തിന്റെ മറുകാറ്റിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ അരികുകൾ തേടിക്കൊണ്ട്, സ്വപ്നവാരിധി വന്നു ആശ്ലേഷിക്കുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പുകയുന്ന കിനാവ് രാത്രിയുടെ അരികിൽ മങ്ങിച്ചിരി, നിദ്രയ്ക്കുമുമ്പുള്ള ഒരു കാഴ്ച. മൂടൽമഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞ സ്വപ്നം, മനസ്സിൽ മൃദുവായി ചലിക്കുന്നു. ദൂരെ നിന്നൊരു ശബ്ദം, വാക്കുകളില്ലാതെ അടുത്തുവരുന്നു. മറഞ്ഞൊരു ആഗ്രഹം ഉണരുന്നു, നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് രൂപം കിട്ടുന്നു. കാലം തീണ്ടിയ ഓർമ്മ, നിറം മാറിയിട്ടും അകന്നില്ല. പുകപോലെ ഉയർന്ന കിനാവ്, വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പതിയെ ലയിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 അഹങ്കാരം (കവിത) അഹങ്കാരം ഏത് വിധത്തിലാണ് മനസ്സിന്റെ ഭിത്തികളിൽ അലങ്കാരമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, സ്വന്തം നിഴലുകളേക്കാൾ പോലും വളരുമ്പോൾ അറിയുക. അവന്റെ സൂര്യൻ അസ്തമനത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു, അഭിമാനത്തിന്റെ മേഘങ്ങൾ പ്രകാശത്തെ മറയ്ക്കുന്നു. താനെന്ന ചിന്ത കോട്ടയായി ഉയർന്നപ്പോൾ, മറ്റുള്ള സാന്നിധ്യങ്ങൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ മറക്കരുത്— പ്രകാശം മായുന്ന നിമിഷം നിഴലുകളും അസ്തിത്വം നഷ്ടപ്പെടും. അഹം ശമിക്കുന്ന ദിനം, മനം വീണ്ടും വെളിച്ചത്തെ തിരിച്ചറിയും. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 ( കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം ( ഗസൽ ) വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിഴലിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം, കാറ്റ് എന്നും പാടുന്നു ഈ ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം। നദികളുടെ തിരകൾ ഒഴുകുന്നു പ്രേമത്തിന്റെ സന്ദേശം, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളും നൽകുന്നു പ്രേമത്തിന്റെ സന്ദേശം। പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പകർന്നു നൽകുന്നു നല്ലതിന്റെ സന്ദേശം, മഴപൂശലിന്റെ തുള്ളികളും നൽകുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം। ഇലകളുടെ ശബ്‌ദത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം, പക്ഷികളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ നൽകുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം। ഭൂമിയ്‌ക്ക് പഠിപ്പിച്ചു നിലനില്ക്കലിന്റെ സന്ദേശം, ആകാശം നൽകി ആശയുടെ സന്ദേശം സദാ। മനുഷ്യൻ പഠിച്ചു പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള പാഠം, ജി ആർ പറയുന്നു — ഇത് തന്നെ മനുഷ്യതയുടെ സന്ദേശം। ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഹൃദയത്തിലെ ഗസൽ പ്രഭാതത്തിലെ സൂര്യൻ മഞ്ഞുതുള്ളികളോടു പറഞ്ഞു മരംമേളങ്ങൾ കാറ്റിനോട് പുതിയ സമ്മാനങ്ങൾ പറഞ്ഞു നദി മൗനമായി ഒഴുകി കണ്ണാടിയാൽ പോലെ ചന്ദ്രൻ രാത്രിയോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു മഴ പെയ്ത് മണ്ണിൽ സഹനം പഠിച്ചു സൂംഘനങ്ങൾ ഭൂമിയോട് സൗഹൃദം പറഞ്ഞു ഇലകൾ കാറ്റിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കത്ത് എഴുതിച്ചു തണ്ടുകൾ അന്തരീക്ഷത്തോടു സന്തോഷം പറഞ്ഞു സൂര്യ–നിഴൽ നമ്മെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കാലം കാലാവസ്ഥകളിൽ നൂതന കഥകൾ പറഞ്ഞു ജി ആർ ചോദിച്ചു, “ഭഗവാൻ എവിടെയുണ്ട്?” പ്രകൃതി പറഞ്ഞു — ഹൃദയത്തിൽ ആരാധന ചെയ്തു ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഏകാന്ത ചിന്തകൾ 291 അപ്രത്യക്ഷമാകാത്ത പ്രതീക്ഷ മനസ്സിൽ തിളങ്ങുന്നു   കനത്ത ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ചെറു വിളക്ക് പുലരുന്നു   വീണുപോയ നിമിഷങ്ങൾ പാഠങ്ങളായി മാറുന്നു   കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ശക്തിയെ ജനിപ്പിക്കുന്നു   അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ പുതിയ വഴികൾ കാണിക്കുന്നു   തകർച്ചയിൽ നിന്നും ധൈര്യം വളരുന്നു   വിശ്വാസം കൈപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടത്തുന്നു   പരാജയം അവസരമാക്കി മാറ്റുന്ന കല   ശ്വാസത്തിനൊപ്പം സ്വപ്നങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു   നാളെയെക്കുറിച്ച് ഭയം മങ്ങുന്നു   സഹനം സമയംകൊണ്ട് പൊന്നാകുന്നു   ജീവിതം നല്ലതിനാവുമെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026

 മായുന്നില്ല പ്രണയ വർണ്ണം (ഗാനം) കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് നിറം പകർന്നതാണ്   ഇന്നും എൻ കൈയിലെ വർണ്ണം മാഞ്ഞില്ലല്ലോ   നീ ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ മറന്നെന്നാലും   ഹൃദയം നിന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   നീ പോയ വഴികളിൽ ഞാൻ നിന്നുപോയില്ല   നിന്നോർമ്മകൾ മാത്രം കൈവിട്ടില്ല   കാലം മായ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച കഥകളിൽ   നിൻ പേര് ഇന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്നു   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   പറയാതെയൊഴിഞ്ഞ വാക്കുകൾ പോലും   ഇന്നും ശ്വാസമായി ജീവിക്കുന്നു   വിടവാങ്ങാതെ സൂക്ഷിച്ച പ്രണയം   കാലത്തെ പോലും ജയിക്കുന്നു   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   പൊട്ടാതെയിരിക്കുന്ന ആ ഒരോർമ്മ   എൻ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യമല്ലോ…...

 ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ നീല കളെബരൻ പാടുന്നു മോഹനം   ഗോപികാഹൃദയം പൂവിനാൽ നിറയുന്നു   വേണുനാദം കുളിർ ഉണർത്തുന്നുമെല്ലെ യമുനാ നദിയിൽ താമര വിരിയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ പുഴയരിയിലേക്ക് പാദങ്ങൾ നീളുന്നു   കണ്ണൻ സുന്ദര മധുരമായ് പാടുന്നു   പുഷ്പസാഗരം സ്നേഹം വിതറുന്നു   ലീലാപ്രഭാവം ആകാശം തെളിയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ അനുരാഗസ്മിതം കണ്ണുകളിൽ തെളിമ   ഭക്തിസന്ധ്യയിൽ ഗാനം മാറ്റൊലി കൊള്ളുന്നു  പ്രണയം കൃഷ്ണനാമത്തിൽ ലയിക്കുന്നു   ഹൃദയത്തിൽ ഗീതമായി നിറയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ ജീ ആർ കവിയൂർ  01 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ആത്മാവിലേക്കുള്ള യാത്ര (ഗാനം) ഹൃദയം സമാധാനം തേടുന്നു,   ഹൃദയം സമാധാനം തേടുന്നു. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ   പാതകളിൽ   വിധി കണ്ണുകളിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   ഇപ്പോൾ അത് എവിടെ കണ്ടെത്തുമെന്ന്   ആർക്കറിയാം—   എവിടെ മറഞ്ഞിരിക്കാമെന്നും. ഒന്നു കണ്ടെത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ   അത് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചേനെ. തിരമാലകളിൽ കാണാത്തത്   ആഴക്കടലിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ   അത് അനുഭവപ്പെടും.   ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നോക്കുമ്പോൾ   ഞാൻ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തും. ഓരോ കണികയും അറിയാതെ പോയാൽ   ജീവിതം വേദനയോടെ കടന്നുപോകും.   എപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ   എന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അൽപ്പമെങ്കിലും വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ   ഇത്രയും കാലമായി   അന്വേഷിച്ചും അലഞ്ഞും നടന്നു.   ആ സമാധാനം—   ഒരുപക്ഷേ ഉള്ളിലായിരുന്നു. അഭയകേന്ദ്രത്തിൽ   ആ സമാധാനം   ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലായിരുന്നു.   അത് ഉള്ളിലായിരുന്നു, ...

 പ്രണയത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകൾ ആ ആ ആ ആ   ആ ആ ആ ആഹ   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ   നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   ഇന്നും ഒരു നിറ സാന്നിധ്യമായ്   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   ഋതുക്കൾ മാറുന്നു   വസന്ത ശിശിരങ്ങൾ   നിറം മാറി വരുന്നതു   സുഖമുളള അനുഭവമായി   കാറ്റിലെ സുഗന്ധവും   മഴവീഴ്ചയുടെ ശബ്ദവും   എല്ലാം നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലെ തേജസ്സായി   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   അണയാറായ ദീപമെങ്കിലും   ആളി കത്തും പ്രഭയിലും   നിൻ മുഖമല്ല,   മനസ്സിന്റെ തിളക്കം ഞാനറിയുന്നു   വെള്ളിനൂൽ പാകിയ   മുടിയടയാളമെങ്കിലും   മനസ്സിൽ അത്   അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് അറിയുക   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ  ...

 ആത്മാ സ്പർശം (കവിത) എന്നിലെ എന്നെ ഞാനാക്കിയ   അഹം ബോധത്തിനെ നീ എന്ന്   വിളിക്കാൻ ആവുമോ അറിയില്ല   ഞാനെന്ന സംജ്ഞയെ ഇനി എന്താ   വിളിക്കേണ്ടത് ഒന്നുമേ അറിയുന്നില്ല   ഇന്നലെകളിൽ കണ്ടതൊക്കെ വെറും   പെയ്ത്തുമാറാത്ത പെയ്ക്കിനാക്കളോ   മനസ്സാം മാനത്തെ കണ്ണുനീർ മുകിലോ   മായാതെ മറയാതെ മിഴികളിൽ ഒഴുകി   സിരകളിൽ പടർന്നൊരു അഗ്നിയോ   അണുവിൽ നിന്നു അണുവായി മാറുന്ന   ശിവശക്തി യോഗത്തിൽ പിറന്നൊരു   പ്രതിഭാസമോ അതോ പ്രഹേളികയോ   അതിരുകൾ അപ്പുറം ഉള്ളയൊരു   ഞാനറിയാതെ എന്നിൽ ഉണരുന്നുവോ   ഉത്തരം തേടേണ്ടതില്ലെന്ന ഉൾത്തുടിപ്പ്,   ഈ ചോദ്യം തന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കട്ടെ;   ഞാനെന്ന് വിളിച്ചൊതുക്കിയ എല്ലാം   കാലത്തിന്റെ മൗനത്തിൽ അലിഞ്ഞ്   അർത്ഥമാകാതെ ലയിക്കുന്നവരെ. ജീ ആർ കവിയൂർ  01 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)