Tuesday, March 4, 2014

സുഹൃതത്തിന്‍ കഥ

സുഹൃതത്തിന്‍ കഥ

ഒരു നാഴി അവിലിന്‍ കഥകേട്ടു
ഉറങ്ങുന്നൊരു കണ്മണി നിനക്കായിന്നു
കരയാതെ കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കാതെ
കരളിന്റെ നൊമ്പര ഗാനം പടാമിനിയും

കല്ലും മണ്ണും നെല്ലും ഉരലിലിട്ടു
കുത്തിയവലാക്കി പൊതിഞ്ഞു
കണ്ണുകാണാ പകലില്‍ മെല്ലെ
ചകോരാതി പക്ഷിയുടെ പാട്ടുകേട്ട്

മലയും കാടും നാടും പുരങ്ങളും പിന്നിലാക്കി
നടന്നകന്നു സതീര്‍ത്ഥ്യ രാജമന്ദിരം തേടി
വിശന്നു പരവശനാം  സുധാമാവിനെ
സവിധത്തില്‍ ആനയിച്ചിരുത്തി സല്‍ക്കരിച്ചു

കുശലം ചോദിച്ചുമെല്ലേ എളിയില്‍  തിരുകിയ
കീറിയ ശീലതുനിക്കെട്ടില്‍ നിന്നും ഒരുപിടി വാരി
അവലതു വായില്‍ ഇട്ട കൃഷ്ണന്റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു
അവള്‍ രുഗ്മിണി തടുത്തു ഏറെ അര്‍ത്ഥം കൈവിടാതെ

ദാരിദ്ര ദുഃഖം അറിയിക്കാന്‍ മറന്നൊരു കുചേലന്‍ ചാലെ
നടകൊണ്ടു സ്വന്തം കുടിലുതേടി നിന്നു കൊട്ടാര സദൃശ്യമാം
ഭവനത്തിന്‍ മുന്നിലായി തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കും കണ്ണുകള്‍
തന്‍ അര്‍ത്ഥ പാതിയും മുഴുവനാം മക്കളും അത്ഭുതം കുറും കാഴ്ചയായി

അകന്നിത് സംസാര ദുഖമാം ദാരിദ്രത്തിന്‍ കഥ കേട്ട്
ഒപ്പം ഉറങ്ങിയിതു ലോകവും പൈതലുമങ്ങിനെ ഇനിയെന്ത്
പറയേണ്ടു ഇന്നുണ്ടോ ഇതുപോല്‍ വേദന അകറ്റി
ഹൃത്തില്‍ സുഖമുണ്ടോ എന്നാരായും സുഹൃത്ത്

2 comments:

സൗഗന്ധികം said...

നല്ല കവിത

ശുഭാശംസകൾ...

ശ്രീജിത്ത് മൂത്തേടത്ത് said...

ആശംസകള്‍..
കവിതകള്‍ ഇനിയും വിരിയട്ടെ..