തീരത്തെ ഏകാന്തം

തീരത്തെ ഏകാന്തം

തിരമാല തീരം തഴുകിയെത്തി,
മണൽക്കണങ്ങൾ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു,
ചിപ്പികൾ മൗനം ചേർത്തുപിടിച്ചു,
കടൽ ദൂരങ്ങൾ നോക്കിനിന്നു.

സൂര്യൻ സായാഹ്നം ചുവപ്പണിഞ്ഞു,
ആകാശം ഓർമ്മകൾ വിതറിയൊഴിച്ചു,
തെന്നൽ നിശ്വാസം മെല്ലെ തൊട്ടു,
ഹൃദയം നിമിഷങ്ങൾ എണ്ണിനിന്നു.

ഏകാന്തം ശൂന്യമല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി,
പ്രതീക്ഷ കൂട്ടായി നിന്നറിഞ്ഞു,
സ്വയം കണ്ടെത്തിയ ആ നിമിഷത്തിൽ,
ജീവിതം തിരകളായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ജീ ആർ കവിയൂർ 
05 07 2026
( തിരുവല്ല , കവിയൂർ)


Comments

Popular posts from this blog

പ്രഭാത കിരണം

“ സുപ്രഭാതം “

വിവാഹ വാർഷിക കവിത