Sunday, October 5, 2014

സപ്ത കോശി

സപ്ത കോശി



ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യൻ
മിഴിനീർ തുടക്കുന്ന ചന്ദ്രന്‍
തിരിയുന്ന ഭൂമി
ഹിമവാന്റെ നെറുകയില്‍ നിന്നും
സപ്ത ധാരയായ് ഒഴുകിയെത്തി
മരണ  ദേവതയായി റിച്ചികിയുടെ
വിരഹിണിയാം പത്നിയായി
രാമായണ ഭാരത കഥകള്‍ കേട്ടു
വിശ്വാമിത്ര മഹര്‍ഷിയുടെയും
ഗംഗയുടെ സോദരിയായ നിന്നിലേക്ക്‌
കണ്ണാടി നോക്കാനെന്നോണം   നില്‍ക്കുന്നു
ധന്‍കുട്ടിന്‍ മലനിരകള്‍ക്കു മീതെ
മഴമേഘമേതോ കഥമെല്ലെ ചൊല്ലി
കാലത്തിന്‍ കുത്തൊഴുക്കില്‍ മണ്‍മറഞ്ഞു പോയ
നേപ്പാള ദേശത്തെ ഗ്രീഷ്മയുടെയും
ഭാരതത്തിലെ മിഥിലയിലെ
മനീഷ് സിംഗിന്റെയും
പ്രണയത്തിന്‍ ശോകം നെഞ്ചിലേറ്റി
വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കും തടയിണക്കിടയിലുടെ
കോശിയവള്‍ കലങ്ങി മറിഞ്ഞു
നേപ്പാളം വിട്ടു ഭാരത ഭൂവിലേക്ക്
ആര്‍ദമായി പരന്നു പതഞ്ഞു
സുഖ ദുഃഖങ്ങള്‍ പേറി
കലങ്ങി മറിയുമെങ്കിലും
ചിലപ്പോള്‍ സംഹാര രുദ്രയായിമാറി
നക്കി തുടക്കുന്നു ഇരുകരകളെയും
മുന്‍ വൈരാഗ്യം കണക്കെ
അറിയാതെ എന്‍ മനമവളോടോപ്പം
ഒന്നു ഒഴുകി നടന്നു ഇത്തിരി നേരം ........

1 comment:

Cv Thankappan said...

വിവിധ ഭാവങ്ങളുമായി ഒഴുകുകയാണ്.
നന്നായിട്ടുണ്ട് കവിത
ആശംസകള്‍