Friday, July 1, 2011

പൊടി കവിതകള്‍


ഞാന്‍


ഞാനയെന്ന ഞാനെ

ഞാനാക്കിമാറ്റാനി

ചാണോളം വയറിന്റെ

ഞാണൊലി കേട്ടിട്ടു

ഞാണിന്മേല്‍ ഏറുന്നു നിത്യം


പണം

പിറന്നു വീണൊരു പിച്ച പാത്രവുമായി

പിച്ചവച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍

പച്ചയായൊരു പരമാര്‍ത്ഥം

പതുങ്ങി ഇരിക്കും ഇവന്‍ ഉലകത്തിന്‍ അധികാരി

അവനുടെ വക്ക്രത കണ്ടിലെ

അവനായി വലയുന്നത് വിനയല്ലേ



പ്രണയം


നിന്നാണെ എന്‍റെ

കണ്ണാണെയിതു

കരളാണെ

കാര്യം കഴിയുമ്പോള്‍

പൊരുള്‍ ഇരുളാണെ



പിണക്കം



ഇതളറ്റു വേരറ്റു പോയരു

ഇംഗിതങ്ങളൊക്കെ

ഇണങ്ങു വാനകാതെ

ഇരുളിലേക്കു മറഞ്ഞു



ചുംബനം

ചുരുളഴിയും

മനസ്സിന്‍റെ

ചൂരകലും

കമ്പനം



ജീവിത ചക്രം

ഉണരുന്നു

ഉണര്‍ത്തുന്നു

ഉണത്താന്‍ശ്രമിക്കുന്നു

ഉറക്കുന്നു

ഉറക്കി കിടത്തുന്നു

ഉറങ്ങുന്നു

ഉണരുന്നു, മര്‍ത്ത്യന്‍ തന്‍ ജീവിതം പായുന്നു

2 comments:

ചന്തു നായര്‍ said...

വസന്തം വിരുന്നു വരുന്നൊരു

സാഗര തീരമല്ലോ

മനസ്സേ .....................

ajith said...

ഈ പൊടിയെല്ലാം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു