അതിജീവനം

 അതിജീവനം

ഉരുകുന്ന വേനലിൽ തണലായി നിന്നു ഞാൻ,  

കനലുകൾ പേറി, എൻ മിഴി നനയാതെ;  

ഹൃദയത്തിൻ ചോരയാൽ ഗോപുരം തീർത്തപ്പോൾ,  

കല്ലുകൾ എറിഞ്ഞു നിങ്ങൾ പരിഹാസമായ്.  

മുറിവേറ്റ പക്ഷിതൻ ഏകാന്ത ഗീതങ്ങൾ,  

അന്യന്റെ കാതുകളിൽ അമൃതമായി മാറി;  

ശാപത്തിൻ വരികളെ സ്നേഹത്താൽ മായ്ക്കുന്നു,  

തളരാത്ത എൻ തൂലികയുടെ ജൈത്രയാത്ര.  

അകലെയാം മണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞൊരു ആദരവ്,  

അറിവിൻ തിളക്കമായ് നെഞ്ചിൽ പടർന്നു;  

ചിറകുകൾ വെട്ടുന്ന കൂരമ്പുകൾക്കിടയിൽ,  

വാനോളം ഉയരുന്നു എൻ ഭാവനയാർന്ന കവിത.  

ജീ ആർ കവിയൂർ  

09 02 2026  

(കാനഡ, ടൊറന്റോ)