മൗനമായി വളരുന്ന ദൂരം

മൗനമായി വളരുന്ന ദൂരം

നിശ്ശബ്ദ യാമത്തിൽ നൊമ്പരം പൂക്കുമ്പോൾ,

മിഴികളിൽ മേഘങ്ങൾ തിങ്ങിനിറയുമ്പോൾ,

അറിയാതെ ഹൃദയങ്ങൾ രണ്ടായി പിരിയുമ്പോൾ,

അടരാത്ത ബന്ധങ്ങൾ അന്യമായ് തീരുന്നു.

ഒരുമിച്ചു തീർത്തൊരു സ്വപ്നക്കൂടാരം,

ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമൊരു വർണ്ണചിത്രം,

കാലത്തിന്റെ കൈകളിൽ മാഞ്ഞുപോയ സ്നേഹം,

കാണാക്കിനാവായ് മാറിയ വസന്തം.

അവഗണനയാകുന്നു അദൃശ്യവേലികൾ,

അകതാരിലുയരുന്നു വിങ്ങുന്ന നൊമ്പരങ്ങൾ,

അരികിലിരുന്നിട്ടും അകലെയായ് തോന്നും,

അനുരാഗപ്പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞുപോവുന്നു.

തിരിച്ചറിവിന്റെ തീരത്ത് വൈകിയെത്തുമ്പോൾ,

തേങ്ങലുകൾ മാത്രമായ് ശേഷിക്കുന്നു,

ക്ഷമയുടെ കൈകളാൽ മുറിവുകൾ തുന്നി,

കരുതലിൻ വെളിച്ചം കെടാതെ കാക്കുക.

ജീ ആർ കവിയൂർ

14 11 2026

(തിരുവല്ല, കവിയൂർ)