വിരഹനിമിഷം

വിരഹനിമിഷം 

നിമിഷം കടന്നുപോകുന്നു ഹൃദയത്തിലൂടെ,

മൗനമായ കുറിപ്പുകൾ മുറിയിലൊളിക്കുന്നു.

ഓർമ്മകൾ നിസ്സഹായമായി തൂങ്ങുന്നു,

കണ്ണുകൾ ആകാശത്തിലെ അനന്തതയെ തേടുന്നു.

സമയം നീളുന്നു ദൂരങ്ങളിലേക്ക്,

ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തിരകൾ മനസ്സിൽ താളം പിടിക്കുന്നു.

ഒറ്റപ്പെട്ട രാത്രി മറന്ന സ്വപ്നങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു,

നക്ഷത്രങ്ങൾ മങ്ങിയ ചിരിയോടെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു.

ഓരോ ശ്വാസവും നിശ്ശബ്ദ വേദനയാകുന്നു,

നിമിഷങ്ങൾ ദൂരങ്ങളായി മങ്ങിയുപോകുന്നു.

പ്രതീക്ഷ ഒരു മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൻ മുത്തായി തിളങ്ങുന്നു,

സ്നേഹം കാലത്തിന്റെ പാദസ്പർശത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നു.

ജീ ആർ കവിയൂർ 

04 11 2025

(കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)