അധരങ്ങൾ നുകരുന്ന

അധരങ്ങൾ നുകരുന്ന

അധരങ്ങൾ നുകരുന്ന പ്രണയ നിമിഷത്തിൽ,

നിശാഗന്ധി പൂത്തു നിശ്ശബ്ദം പെയ്തിരിക്കുന്നു.

നക്ഷത്രങ്ങൾ ചിരിച്ച് ആകാശം നിറയുന്നു,

മിഴികൾ മിഴിഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങൾ തുള്ളിയടിക്കുന്നു.

കാറ്റിന്റെ താളത്തിൽ ഹൃദയം വിറയുന്നു,

ചന്ദ്രൻ തഴുകി മധുരം വിതരുന്നു.

തിരമാലകളിൽ സ്പർശം ഉണരുന്നു,

പൂമഴ പെയ്ത് തണുപ്പ് നിറയുന്നു.

വാക്കുകൾ ഇല്ലാതെ അർത്ഥം തെളിയുന്നു,

നിമിഷം തന്നെ സംഗീതമാകുന്നു.

പ്രണയം പടർന്നൊഴുകുന്ന തിരയിൽ,

ഹൃദയങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒരാകാശമാകുന്നു.

ജീ ആർ കവിയൂർ 

04 11 2025

(കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)