ഒരു ആശ്വാസം

 ഒരു ആശ്വാസം

ഏഴു കടൽ കടന്നെത്തിയ ഇടത്തൊരു-

അട തിന്നാമെന്നു കരുതി ഞാൻ

'ക്യാനിൽ' അടയോ? അയ്യോ അല്ല കാനഡ!

ഇലവാട്ടി ചുട്ടൊരടയുടെ മണം-

ഈ കാനഡക്കാറ്റിൽ തിരഞ്ഞു ഞാൻ.

വന്നു കുറച്ചു നാൾ തേടിയലഞ്ഞു,

അവസാനം പല വാരാന്ത്യങ്ങൾ

മകളോടൊപ്പം മാളുകളിൽ-

മാലില്ലാതെ ഡോളർ കിലുക്കങ്ങൾ...

മഞ്ഞ ഇലകൾ പൊഴിയുന്ന കാലവും

മഞ്ഞിൻ്റെ വരവും ഒക്കെക്കൂടെ,

മങ്ങിയ വെളിച്ചവുമിരുളേറെ-

മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്ന വ്യത്യാസം.

ഒടുവിൽ മടങ്ങാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ,

ആ കട കണ്ടു മെല്ലെ അടുത്തു പോയി

ഒപ്പം അടയുടെ കാര്യം ചോദിച്ചു...

ഒട്ടും മടിക്കാതെ വാങ്ങി കഴിക്കവേ-

കടക്കാരൻ ചൊല്ലി തമിഴും മലയാളവും!

ഹോ! എന്തൊരു സന്തോഷം, പറയാതെ വയ്യ...

മഷി പടരും ഉള്ളിൽ നിന്നു കവിത കിനിഞ്ഞു.

അന്യദേശത്തെ തണുപ്പിലും ഉള്ളിൽ-

അമ്മമലയാളം തന്നൊരു ചൂടുണ്ട്!

ഇനി അഞ്ചു പകൽ കൂടി... അക്കരെയെത്തുമ്പോൾ-

മണ്ണിൽ തൊട്ടു ഞാനൊന്നു വണങ്ങീടും,

മലയാളം പെയ്യുന്ന നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാം-

എന്നൊരാശ്വാസം... മനസ്സിൻ വിശ്വാസം!

ജി ആർ കവിയൂർ 

05-04-2026

(കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

*********************************

കവിതയുടെ പശ്ചാത്തലം

ഈ കവിത വെറുമൊരു യാത്രാവിവരണമല്ല, മറിച്ച് ദൂരദേശത്തിരുന്നുള്ള ഒരു പ്രവാസിയുടെ ഗൃഹാതുരത്വമാണ്. കാനഡ എന്ന പേരിനെ ഒരു കവിയുടെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടപ്പോൾ അതിൽ മലയാളിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പലഹാരമായ 'അട' (Ada) ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടെത്തി. 'Can-Ada' എന്ന വാക്കിൽ ഒരു 'അട' ഉണ്ടല്ലോ എന്ന കൗതുകത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ വരികളുടെ തുടക്കം.

നാട്ടിലെ ഇലയടയുടെ രുചി തേടി അലയുന്ന മനസ്സ്, ടൊറന്റോയിലെ തണുപ്പിലും മഞ്ഞുവീഴ്ചയ്ക്കിടയിലും മാതൃഭാഷയ്ക്കായി കൊതിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു മാളിലെ ചെറിയ കടയിൽ വച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി മലയാളവും തമിഴും കേൾക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ വലിയ ആശ്വാസമാണ് ഈ കവിതയുടെ ജീവൻ.

അന്യനാട്ടിലെ തണുപ്പിനേക്കാൾ മാതൃഭാഷയുടെ ചൂടിന് കരുത്തുണ്ടെന്നും, ഇനി അഞ്ചു ദിവസങ്ങൾക്കപ്പുറം മലയാളം പെയ്യുന്ന സ്വന്തം മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങാമെന്നുമുള്ള ശുഭപ്രതീക്ഷയോടെയാണ് ഈ വരികൾ അവസാനിക്കുന്നത്.