ആത്മാവിഷ്കാരങ്ങള്‍

 അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വാക്ക് Pic made by Google Gemini  ദിനചര്യയിലെ ചെറു നിമിഷങ്ങളിൽ,   പിരിമുറുക്കത്തിലും ശാന്തതയിൽ,   അർത്ഥം തേടാതെ ചൊല്ലപ്പെടുന്നു,   പൊതു വാക്കുകൾ മാത്രം ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.   ബന്ധങ്ങളിലും അധികാരത്തിനുമുന്നിൽ,   അത് പതിവായി വഴുതി വീഴും.   ശീലമായി പഠിപ്പിച്ച വിനയം,   ആഴം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ശബ്ദം.   പർവതങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കും,   നദികൾ മൗനമായി ഒഴുകും.   മുറിവേറ്റ മണ്ണ് ഒന്നും പറയില്ല,   സർവം സഹയായ ഭൂമി ദേവി മൗനമായി അവസാനത്തിൽ സംഹാര രുദ്രയായി മാറുന്നു.   ശ്വാസം ദുർലഭമാകുന്ന നാളിൽ,   ഒരു പിടി ചാരമായ് മാറുമ്പോൾ,   “സോറി അഥവാ ക്ഷമിക്കുക” എന്ന് ഒടുവിൽ മനുഷ്യൻ ചൊല്ലും,   അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വാക്കായി. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഏകാന്ത ചിന്തകൾ 292 കാഴ്ച്ച ഒരുപോലെയെങ്കിലും സ്പർശം സത്യം പറയുന്നു   പുറമേ ശാന്തത ഉള്ളിൽ ചൂട് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു   കേട്ടറിവുകൾ പലപ്പോഴും വഴിതെറ്റിക്കുന്നു   അനുഭവം മാത്രമാണ് ശരിയായ ബോധം നൽകുന്നത്   മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുന്നില്ല നോട്ടങ്ങൾ പോലും   വാക്കുകൾ അർഥത്തെ പലതവണ വഞ്ചിക്കുന്നു   സമീപം വന്നാൽ മാത്രമേ സത്യം തെളിയൂ   അകലം തെറ്റിദ്ധാരണകൾ വളർത്തുന്നു   സമയം മനുഷ്യനെ തുറന്ന പുസ്തകമാക്കുന്നു   ധൈര്യം സമീപിക്കാൻ മനസ്സിനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു   വിധി പറയുന്നതിന് മുൻപ് അറിയാൻ ശ്രമിക്കൂ   അങ്ങനെ മാത്രമാണ് മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക ജീ ആർ കവിയൂർ  07 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 നിലാവിലെ ഹൃദയം നിശബ്ദ രാവാലായി നിലാവിൻ്റെ സ്നേഹ നിഴൽ തിരഞ്ഞു  കാറ്റിലെ മൃദുലത ശീതളതമായി സ്പർശിക്കുന്നു.   താരകളുടെ കാന്തിയിൽ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു,   ഹൃദയാകാശത്ത് മൗനം വിരിഞ്ഞു. പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇലകളിൽ വീഴുന്നു,   പ്രണയത്തിന്റെ താളത്തിൽ ശബ്ദം കാണുന്നില്ല.   ചന്ദ്രനിന്റെ മായാ പ്രകാശം പാതയിലേക്ക് നിഴൽ വീശുന്നു,   മനസ്സിൽ ആകാംക്ഷകൾ ലളിതമായി ഉയരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞ ഒരു കാഴ്ച പുഞ്ചിരിക്കുന്നു,   നക്ഷത്രങ്ങൾ കൺ ചിമ്മി പുഞ്ചിരിതൂകി.   അറിയാതെ ഹൃദയത്തിൽ അനുരാഗം കൂടു കൂട്ടി,   അന്തരാത്മാവിനെ പ്രകാശ പൂരിതമാക്കി ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ചെമ്പകവെളിച്ചം കോമളമാർന്ന കുസുമങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ മിനുങ്ങുന്നു, സൗമ്യമായ കാറ്റിൽ സുഗന്ധം വിരിയുന്നു. ഇലകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ തെളിച്ചത്തിന്റെ കാറ്റ്, നിസ്സഹായമായ പ്രകൃതിയുടെ ശാന്തി പാടുന്നു. പൂവിൻറെ മൃദുലതയിൽ കണ്ണുകൾ കഥപറയുന്നു, നിമിഷങ്ങൾ സന്ധ്യയുടെ ലാസ്യം സ്വീകാര്യിക്കുന്നു. പച്ചമരങ്ങളുടെ തണലാർന്ന തീരത്ത് മൃദുവായി ഇരിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ മിഴിവിൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. വെള്ളിമഞ്ഞിൻ്റെ മായാ സ്പർശം പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, പ്രകൃതിയുടെ ഗാനം നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകുന്നു. ജീവിതത്തിലെ രഹസ്യങ്ങൾ മൗനത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു, ചെമ്പകവെളിച്ചം ഹൃദയത്തെ പ്രകാശമാനമാക്കുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 മനസ്സമ്മതം തണുത്ത ശാന്തിയിലൊരു കിനാവ് വിരിയുന്നു, ഹൃദയം പാടിവെച്ച സത്യത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകളിൽ വീണൊരു മധുരം തിളങ്ങുന്നു, ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദ സ്മിതം പുണരുന്നു. നിറങ്ങൾ ചേരുന്ന വഴി തിരിച്ചറിയുന്നു, മൌനത്തിന്റെ കൈവിരലിൽ അനുഭവങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു. പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂടിൽ നിമിഷങ്ങൾ ഒഴുകുന്നു, സ്വപ്നങ്ങളുടെ താളത്തിൽ ജീവിതം പാടുന്നു. ഏകാന്തമായ ഒരു പ്രണയം വളരുന്നു, ഹൃദയത്തിലേക്ക് കയറിയ ശബ്ദമില്ലാതെ. മനസ്സ് സമ്മതിച്ച് കൈകൊണ്ട് പിടിക്കുന്നു, പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് ഒരുപാട് ശാന്തി നിറയ്ക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഒരു മാത്രം കണ്ടുമുട്ടൽ (ഗസൽ) രാത്രിയുടെ മരുഭൂമിയിൽ, നിശബ്ദത ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ, വഴി മറന്നു പോയി തുടങ്ങി ദു:ഖത്തിന്റെ തണുത്ത വഴികളിൽ, പ്രതീക്ഷകൾ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി ചെറു തുമ്പികൾ വലിയ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങി ഉയരങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവർ ശബ്ദത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞു പോയി താഴെയുള്ള സംവാദങ്ങൾ, ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതായിപ്പോയി തുടങ്ങി ഉറുമ്പും ആനയും പറയുന്ന കഥ, സത്യത്തിൽ അനുഭവം പോലെ ചെറിയ കുത്തലുകൾ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയവാകുന്നു തുടങ്ങി നിശബ്ദതയിൽ മറഞ്ഞ പാഠങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പറയാത്ത അനുഭവങ്ങൾ ആത്മാവിലേക്ക് മറയുന്നു തുടങ്ങി ജി ആർ, ഒരു മാത്രം കണ്ടുമുട്ടലിൽ മനസ്സിലായി നിശബ്ദതയുടെ മുറിവ്, ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതായാണ്  ജീ ആർ കവിയൂർ  09 03 2026 (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

 ഏകാന്തതയുടെ നൊമ്പരം (ഗീതം) ഈ നൊമ്പരം ഇനി സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല,   ഏകാന്തത ഇത്രയും തീവ്രം —   ജീവിക്കാനേയും കഴിയാത്തത്ര. നിരവധി സ്വപ്നങ്ങൾക്കുശേഷം   ഞാൻ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു,   ഇനി ഒരു വാഗ്ദാനത്തിലും   വിശ്വാസം ശേഷിക്കുന്നില്ല. ഒത്തുചേരലുകളുടെ നടുവിലും   ഞാൻ ആശ്വാസം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു,   എന്നാൽ ഈ ഹൃദയവേദന   ആരോടും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. തൂലികയും കടലാസുമാണ് ഇനി എന്റെ ഏകാശ്രയം അതല്ലാതെ മറ്റൊരു   പിന്തുണയും എനിക്ക് ഇല്ല. എല്ലാ രാത്രിയും   ഓർമ്മകളിൽ ഞാൻ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു,   പ്രഭാതം വരെയും   എന്നെത്തന്നെ ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാതെ. ദുഃഖമാണ്   ജി.ആറിനെ ഏകാന്തഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്   എഴുതാൻ പഠിപ്പിച്ചത്,   അല്ലെങ്കിൽ ഈ അവസ്ഥയിൽ   ഒരു ഗീതം പോലും പിറക്കുമായിരുന്നില്ല. ജി.ആർ. കവിയൂർ 08-02-2026   (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

 തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാനാവില്ല ( കവിത) വിട്ടകന്നു പോയി ഞാനെൻ്റെ ഗ്രാമവും വിടാതെ സംസ്ക്കാരവും മാനവികതയും വിയർത്തൊലിച്ചു എങ്കിലും വിളക്കുവച്ചു  വാനത്തിനു നേരെയായ് സൂര്യനായിട്ട്  നിറകണ്ണുകളോടെ സമുദ്രം നിറച്ചു മിഴികളിൽ നനവാർന്നു വിറയാർന്ന ശിശിരം പെയ്യും നേരെ ഒന്നു കാണുവാനാവാതെ ആർക്കനെ  നാവുയർത്തി നട്ടെല്ല് വളക്കാതെ തിരിക്കണം നാട്ടിലേക്ക് ഉള്ളപ്പോൾ അറിഞ്ഞില്ല വിലയേറിയ ഉള്ളൂ പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെ ഉഴറുമീ വേളയിൽ മറക്കാതെ കണ്ട് ഉള്ളൊന്നു ഞെട്ടി കണ്ണാടി കണ്ടപ്പോൾ മണ്ണിൻ മണം മറന്നില്ല നിശ്വാസങ്ങൾ ഭാഷയുടെ താളം മാറിയില്ല നാവിൽ കാലം പഠിപ്പിച്ച നഗരപാഠങ്ങൾ കാൽക്കീഴെ വെച്ചുവെച്ച് വരവായി അമ്മയുടെ കൈവിരലിൽ ഇപ്പോഴും മണ്ണിൻ ചൂട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു വാക്കുകളില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥനപോലെ വീട്ടുവാതിൽ തുറന്നുതന്നെ തിരിച്ചു പോകും എന്ന വാക്കല്ലിത് തിരിച്ചു വരാതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന സത്യം ഗ്രാമം വഴിയല്ല ഇവിടെ അസ്തിത്വം തന്നെയാണ് അത് ജീ ആർ കവിയൂർ  08 02 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 കുഞ്ഞി ചെറുകിളിയെ (ഗാനം) ആ… ഹൂം… ഹൂം… ഓ… ഹൂം… ലാ… ആ… കുഞ്ഞി ചെറുകിളിയെ, കന്നി മാനത്തേക്ക് നീ കണ്ണീരറിയാതെ പറന്നുയരുമ്പോഴായ് കുഞ്ഞി ചെറുകിളിയെ കന്നി മാനത്തേക്ക് നീ പറന്നുയരുമ്പോഴായ് പേടിയില്ലേ നിനക്ക് ഒട്ടുമേ കഴുകകണ്ണുകൾ കാത്തിരിക്കുന്നു  കപടതയാർന്ന ലോകം കറങ്ങിപ്പറക്കുന്നുവല്ലോ കുഞ്ഞി ചെറുകിളിയെ, കന്നി മാനത്തേക്ക് നീ കണ്ണീരറിയാതെ പറന്നുയരുമ്പോഴായ് കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിറയൽ, കണ്ണിൽ നിറയുന്ന നാളുകൾ കണ്ണീരായി മാറുന്നില്ലേ? കള്ളച്ചിരികളാൽ കവരുന്ന വഴികളിൽ, കൗമാരസ്വപ്നങ്ങൾ കുത്തേറ്റ് വീഴുന്നില്ലേ? കുഞ്ഞി ചെറുകിളിയെ, കന്നി മാനത്തേക്ക് നീ കണ്ണീരറിയാതെ പറന്നുയരുമ്പോഴായ് ജീ ആർ കവിയൂർ  09 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

ബാലാർക്ക ദർശനം !!! ബാലാർക്കൻ ഉദിച്ചു വാനിലാകെ   മനതാരിതിൽ ശാന്തി വിരിഞ്ഞു   ഓം സൂര്യനാരായണ പാഹിമാം   ഓം സൂര്യദേവാ നമസ്തുതേ   പുലരിവാനിൽ ദിവ്യപ്രകാശം   പുണ്യചൈതന്യം ഭൂമി തഴുകി   കണ്ണുനീർ മാറി വിശ്വാസമായി   ജീവിതപഥം പ്രകാശമായി   ബാലാർക്കൻ ഉദിച്ചു വാനിലാകെ   മനതാരിതിൽ ശാന്തി വിരിഞ്ഞു   ഓം സൂര്യനാരായണ പാഹിമാം   ഓം സൂര്യദേവാ നമസ്തുതേ   നീലാകാശം നിശ്ശബ്ദസാക്ഷി   നക്ഷത്രരേഖ മങ്ങിമറഞ്ഞു   ഹൃദയതാളം മന്ത്രമുരളി   ഭക്തിസ്മരണം ഉള്ളിലൊഴുകി   ബാലാർക്കൻ ഉദിച്ചു വാനിലാകെ   മനതാരിതിൽ ശാന്തി വിരിഞ്ഞു   ഓം സൂര്യനാരായണ പാഹിമാം   ഓം സൂര്യദേവാ നമസ്തുതേ   ശുഭപ്രഭാവം ലോകം നിറച്ചു   അന്ധകാരം ദൂരേ പിന്മാറി   ആത്മബലം പുതുതായി ജനിച്ചു   ബാലേന്ദുദർശനം ജീവൻ തൊട്ടു   ബാലാർക്കൻ ഉദിച്ചു വാനിലാകെ   മനതാരിതിൽ ശാന്തി വിരിഞ്ഞു   ഓം സൂര്യനാരായണ പാഹിമാം   ഓം സ...

ദശാവതാര ഭജന  ആദികാല നിമിഷം ജീവൻ ഉണർന്നപ്പോൾ അദൃശ്യമായൊരു ചൈതന്യം വഴികാട്ടി വളരുന്ന ലോകങ്ങൾ കാവലിരിക്കുന്നത് ആര്? ഭൂമിയുടെ തുലനം താങ്ങുന്ന ദൈവം ആര്? ജലജീവികളിൽ ആദ്യനാളുകൾ പകരാൻ അവകാശമില്ലാത്ത ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വന്നോരാൾ ജ്ഞാനസാഗരത്തിന് മധുരമേകുന്നവൻ ആദിയുടെ സംരക്ഷകനാം, മത്സ്യാവതാരമേ  നാരായണാ ഹരേ നാരായണാ ഭഗവാനേ മത്സ്യ ദേവോ ശരണം ശരണം സൃഷ്ടിയുടെ ഭാരത്തിൽ നിലനിൽക്കാൻ വളർച്ചയുടെ വഴിയെ താങ്ങാൻ വന്നോരാൾ വികാസത്തിന്റെ തൂണയാകുവാൻ സൃഷ്ടിയുടെ സംരക്ഷണം, കൂർമ്മ അവതാരമേ  നാരായണാ ഹരേ നാരായണാ ഭഗവാനേ കൂർമ്മ ദേവോ ശരണം ശരണം ഭൂമി നഷ്ടമാകാതിരിക്കാൻ, മമതയോടെ സർവം സഹയാം ദേവി വിളിച്ചപ്പോൾ ജീവജാലങ്ങളുടെ സുസ്ഥിരത കാത്തുവയ്ക്കാൻ വന്നോരാൾ സൃഷ്ടിയെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയായ് ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനാം, വരാഹ അവതാരമേ നാരായണാ ഹരേ നാരായണാ ഭഗവാനേ വരാഹ ദേവോ ശരണം ശരണം പിതാവാം ഹിരണ്യകശിപുവിൻ്റെ ദുർഭരണം സഹിക്കാനാവാതെ പ്രഹ്ലാദതൻ്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ തൂണും പിളർന്നു സന്ധ്യയിൽ പ്രതാപം തെളിയിച്ചതു നരസിംഹ അവതാരമേ നാരായണാ ഹരേ നാരായണാ ഭഗവാനേ നരസിംഹ ദേവോ ശരണം ശരണം മഹാബലിയെ സുതലത്തെ രാജാവാക്കി ഭൂമിയെ അഹങ്കാരത്തിലേക്ക് നയിക്കാതെ മൂന്ന് ലോകത...

 മനസിലെ മലനാട് മലരണികാടും മറഞ്ഞു പോയി   മരതക കാന്തിയുമകന്നു പോയി   മഞ്ഞു പെയ്തു കുളിരു കോരി   മണ്ണിൻ മണമതു മറന്നു പോയി   മലയാളത്തിന്റെ ഗന്ധവും   മയിലിന്റെയും കുയിലിന്റെയും   മഴവിൽ വിരിയും മേടും   മെല്ലെ മനസ്സിൽ പരുതി നോക്കി   മഞ്ചാടിമണികൾ പെറുക്കിയും   മിന്നാമിന്നിക്കു പിന്നാലെയും   മണ്ടി നടന്ന ചിറകുള്ള ബാല്യം   മങ്ങുന്ന ഓർമ്മയിലിന്നും   മൂടൽമേഘങ്ങൾ ചുറ്റിയ വഴികളിൽ   മറുപടികളില്ലാതെ ഹൃദയം വിങ്ങുമ്പോൾ   മമ നാടിന്റെ ചൂടും ചൂരും   മാടിവിളിക്കുന്നിന്നും   മൗനമായി നൊമ്പരം പേറുന്നു…… ജീ ആർ കവിയൂർ  06 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ആദിത്യ പ്രണാമം ( കീർത്തനം ) ധർമ്മപഥത്തിൽ അവതരിച്ച ദിവ്യസാന്നിധ്യമേ   ഭക്തമനസ്സിൽ ജ്വലിക്കുന്ന കരുണാവെളിച്ചമേ   സൂര്യദേവോ ശരണം ശരണം   ആദിത്യദേവോ ശരണം ശരണം   ആദികാലജലത്തിൽ ജീവധ്വനി ഉയർന്നു   ഭൂഭാരം നീങ്ങാൻ ശക്തിസൂചകം വിരിഞ്ഞു   ധർമ്മസംരക്ഷണാർഥം മാർഗദർശനം തെളിഞ്ഞു   ലോകക്ഷേമയാത്ര ശാന്തിദിശ കണ്ടെത്തി   അഹങ്കാരനാശത്തിന് വിനയശക്തി പകർന്നു   ദുഷ്പഥഭീതി മാറ്റാൻ സത്യശബ്ദം മുഴങ്ങി   ഭക്തിപുഷ്പങ്ങൾ ചേർന്ന് പൂജാവേദി തെളിച്ചു   ഹൃദയാകാശത്തിൽ ആശ്വാസമഴ പെയ്തു   ധർമ്മപഥത്തിൽ അവതരിച്ച ദിവ്യസാന്നിധ്യമേ   ഭക്തമനസ്സിൽ ജ്വലിക്കുന്ന കരുണാവെളിച്ചമേ   രവിദേവോ ശരണം ശരണം   ഭാസ്കരദേവോ ശരണം ശരണം   കാലചക്രവാളത്തിൽ നീതിചിഹ്നം ഉയർന്നു   അശാന്തലോകത്തിനു ദയാസന്ദേശം പകർന്നു   സങ്കടഭാരങ്ങൾ ഹൃദയതലങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞു   മോക്ഷപാതയിലേക്ക് യാത്രാസൂചന തെളിഞ്ഞു   ധർമ്മപഥത്തിൽ അവതരിച്ച ദിവ്യസാന്നിധ്യമേ   ഭക്തമനസ്സിൽ ജ്വലിക...

 അറിഞ്ഞില്ല നീ ( വിരഹ ഗാനം) നീയത് അറിഞ്ഞില്ല   നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു   നീറും ഓർമ്മ താളിലായ്   നൊമ്പരം പെയ്യും തൂലികയിൽ   നിണം പോലെ ഒഴുകുന്നു   നിനക്കറിയാ അക്ഷരങ്ങളിൽ   നിറം ചേർക്കാ ചിത്രമായി   നിഴലായി എൻ കവിതകളിൽ   നിന്റെ ശബ്ദമില്ലാതെഴുതിയ പോലെ   സഹജമായി, മൗനമായി പാടി   എന്റെ ഹൃദയം തൊടും താളത്തിൽ   സ്വരങ്ങളുടെ ഓർമ്മയായി നില്ക്കുന്നു   വായനയിൽ കണ്ടുമുട്ടും നീ   മറഞ്ഞു പോയ ഇടവേളകളിൽ   ഓർമ്മകൾ പോലെ തണലായി   എൻ വരികളിൽ എന്നും ജീവിക്കും   കാണുന്നു, നിന്റെ സ്മിതത്തിലും   എൻ പ്രണയം, നീ അറിയില്ല എങ്കിലും   ഓർമ്മകൾ തെന്നിയ ചുവടുകൾ പോലെ   എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചിരിക്കുന്നു കുളിർമയായി ജീ ആർ കവിയൂർ  05 02 2026 ( കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 ഞാനൊരു ഭക്തിഗായകൻ   ഹര ഹര മാദേവ   ശ്രീമൻ നാരായണ ഹരേ ഹരേ   ഞാനൊരു ഭക്തിഗായകൻ,   നിന്റെ നാമം ശ്വാസമായി   വീഥികളിലൂടേ നടക്കുമ്പോൾ   നീ കൂടെ വരുന്നു സാക്ഷിയായി   ഹാർമോണിയത്തിലെ ഓരോ സ്വരവും   നിനക്കുള്ളൊരു പ്രാർത്ഥന   ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന   ഭക്തിയുടെ സങ്കീർത്തനം   ഹര ഹര മാദേവ   ശ്രീമൻ നാരായണ ഹരേ ഹരേ   അഹങ്കാരമൊഴിഞ്ഞ കൈകളിൽ   ഭിക്ഷയായത് നിന്റെ കൃപ   കണ്ണീരുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസമായി   എന്റെ പാട്ടൊരു ദീപം   ഹര ഹര മാദേവ   ശ്രീമൻ നാരായണ ഹരേ ഹരേ   സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ വഴിത്താരയിൽ   പലപ്പോഴും ഞാൻ തളരുമ്പോൾ   വീഴ്ചകളെല്ലാം പാഠമാക്കി   നീ കൈപിടിച്ച് ഉയർത്തുന്നു   നഷ്ടങ്ങളെന്നെ ശൂന്യമാക്കുമ്പോൾ   ലാഭമാക്കി നീ പഠിപ്പിക്കുന്നു   ജീവിതമൊരു ഭജനമാക്കി   എൻ ഓരോ നിമിഷവും നീ നയിക്കുന്നു   ഹര ഹര മാദേവ   ശ്രീമൻ നാരായണ ഹരേ ഹരേ...

 പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കം പുലരിയുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ ഉതിരുമ്പോൾ, ഇരുട്ട് പതിയെ പിന്മാറുന്നു. ആകാശം പുതുമയോടെ വിരിയുന്നു, നിറങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ചേരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിറകടി ഉയർന്നു, ദിനത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ചൂടില്ലാത്ത വെളിച്ചം, മുഖത്ത് മൃദുവായി വീഴുന്നു. രാത്രിയുടെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞു, മനം ഉണർന്നു നിൽക്കുന്നു. പുതിയൊരു സമയം വന്നടുത്തു, പ്രകാശം മാത്രം മുന്നിൽ തെളിയുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 കാനഡയിലേ ഭൂചലനം — കവിയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് തണുപ്പിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ തളർന്നുറങ്ങുന്നവർ അറിഞ്ഞില്ല, സർവ്വം സഹയ ഒന്നു വിറച്ചു, മുന്നറിയിപ്പായി ഭൂതകാലങ്ങളിൽ നിന്നു വിളിച്ചു. സർവ്വം സഹയയെ ഉഴുതി വിചിത്രമാക്കി മണി മന്ദിരങ്ങൾ ആകാശത്തെ തൊട്ടു പോങ്ങുമ്പോൾ താഴെ മേദിനി മെല്ലെ പിറു പിറുത്തു "സഹനത്തിന്റെ അതിരുണ്ട്" കവിയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കുന്നു സർവ്വം സഹയയെ, അവൻ കാണുന്നു മറഞ്ഞുപോകുന്ന സന്ദേശങ്ങളെ. വാക്കുകൾ കുറിച്ചു, ചലനം സൃഷ്ടിച്ചു, നാളെ മനുഷ്യർ കേൾക്കേണ്ട മുന്നറിയിപ്പ്. സഹനത്തെയും കരുതലെയും അവൻ പാഠമാക്കി, പ്രകൃതിയുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കാൻ വഴിയൊരുക്കുന്നു. GR kaviyoor  29 01 2026 (Canada, Toronto)

 സ്വപ്നവാരിധി  (River of Dreams) സ്വപ്നങ്ങളുടെ നദിയിൽ ഒഴുകുമ്പോൾ, മൗനത്തിന്റെ തീരങ്ങളിൽ തിരമാല പോലെ, ഓർമ്മകളുടെ നിറവിൽ മുങ്ങി മറയുന്ന നേരം, കണ്ണീരും ചിരിയും ചേർന്ന് ഒരു കൂട്ടായ്. നദിയുടെ തണുത്ത വെള്ളം ഹൃദയം തൊടുന്നു, വെളിച്ചം മറഞ്ഞൊളിഞ്ഞ് മഞ്ഞുവള്ളങ്ങളിൽ, പ്രതിബിംബങ്ങൾ കണ്ണുകൾക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, ഒരു മൃദുല സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ സ്മൃതികൾ വീഴുന്നു, വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ചെറു കുളങ്ങളിൽ നീന്തുന്നു, നിലാവ് വന്നു മൃദുവായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, പ്രവാഹത്തിന്റെ മറുകാറ്റിൽ  നീണ്ടുനിൽക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ അരികുകൾ തേടിക്കൊണ്ട്, സ്വപ്നവാരിധി വന്നു ആശ്ലേഷിക്കുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ) സ്വപ്നവാരിധി സ്വപ്നത്തിൻ നദിയിൽ ഒഴുകി നീങ്ങവേ, മൗനത്തിൻ തീരത്ത് തിരകളായ് മാറി, ഓർമ്മകൾ തൻ നിറവിൽ മുങ്ങിടുമ്പോൾ, കണ്ണീരും ചിരിയും നമുക്ക് കൂട്ടായി. നദിയുടെ തണുപ്പ് ഹൃദയം തൊടുന്നു, മറയുന്ന വെളിച്ചം മഞ്ഞുതുള്ളികളിൽ, പ്രതിബിംബം നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകി, മൃദുവായൊരു സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നു. മഴത്തുള്ളി പോലെ സ്മൃതികൾ വീഴുന്നു, വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കുളങ്ങളിൽ നീന്തുന്നു, നിലാവു വന്നു മൃദുവായ...

 ഹൃദയാക്ഷരങ്ങളിൽ മുഴുകി  ( ഗസൽ) നീ മൗനമായിരുന്നാലും ഹൃദയം വിരിയുന്നു *പൂവുകൾ പോലെ*   നീ മൗനമായിരുന്നാലും മനസ്സ് സുന്ദരമാർന്ന  *പൂവുകൾ പോലെ*   നിഴൽവെളിച്ചം വൈകുന്നേരങ്ങൾ വഴിയിൽ കിടക്കും   പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് ഹൃദയത്തിൽ വീഴുന്നു *പൂവുകൾ പോലെ*   കാറ്റും നാമമില്ലാതെ ഒഴുകുന്നു   നക്ഷത്രങ്ങൾ ഓർമ്മകളുടെ തിളക്കം പകർന്ന *പൂവുകൾ പോലെ*   ചാന്ദ്രിക രാത്രി മൗനമായി പാടുന്നു   എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഓർമ്മകൾ അല്പം ചിരിക്കുന്നു *പൂവുകൾ പോലെ*   പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നിന്നെ പാടുന്നു   എന്റെ ശ്വസനങ്ങളിലും നിന്റെ നാമം പാടുന്നു *പൂവുകൾ പോലെ*   ഈ മൗന നോമ്പരത്തിൽ ജീ ആർ മറഞ്ഞു   നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഞാൻ കവിതയായി ജീവിക്കുന്നു *പൂവുകൾ പോലെ* ജീ ആർ കവിയൂർ  04 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 മൗനനൊമ്പരം: ഹൃദയത്തിലെ അക്ഷരമലർ( പ്രണയ ഗാനം) ല ലാ ല ല ആ ല ലാ ല ല ആ നീ മൗനമായി മറഞ്ഞിരുന്നാലും എൻ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലായി മന്ദസ്മിതമായി അക്ഷര മലരായി വിരിയുന്നു നീ മൗനമായി മറഞ്ഞിരുന്നാലും എൻ മനസ്സിൻ ഉള്ളിലായി തെളിയുന്നു നിഴലുകൾ കടന്നെത്തും സന്ധ്യയിൽ ഹൃദയപാതയിൽ തെളിഞ്ഞ നാളം സ്പർശനാനുഭവം പകർന്ന ചൂടിൽ നിമിഷങ്ങൾ സ്വപ്നമായി പെയ്യുന്നു നീ മൗനമായി മറഞ്ഞിരുന്നാലും എൻ മനസ്സിൻ ഉള്ളിലായി തെളിയുന്നു കാറ്റുപോലും നാമം ചൊല്ലാതെ കണ്ണുനീർ മധുരമായി വീശുന്നു നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഥികൾ വരച്ചു പ്രതീക്ഷ ചിറകിലേറി വരുന്നു നീ മൗനമായി മറഞ്ഞിരുന്നാലും എൻ മനസ്സിൻ ഉള്ളിലായി തെളിയുന്നു പുലരിവെളിച്ചം നെഞ്ചോട് ചേർന്നു ദൂരം മൃദുലമായി ഉരുകി ഒഴുകി സ്നേഹസംഗീതം വിരൽതുമ്പിൽ ജീവിതം കവിതയായി പാടുന്നു നീ മൗനമായി മറഞ്ഞിരുന്നാലും എൻ മനസ്സിൻ ഉള്ളിലായി തെളിയുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  04 02 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

ഹര ഹര ഹരോ മുരുകാ ( ഭക്തി ഗാനം) പടിമുകളേറി നിന്നെ കാണുമ്പോൾ   പളനി വാസനെ സങ്കടങ്ങൾ തീരുവല്ലോ   പാദ സ്പർശം കണ്ട് വണങ്ങുമ്പോൾ   പാവനമാകുന്നു മനം ഉരുകുന്നു മുരുകാ   ഹര ഹര ഹരോ മുരുകാ   മുരുകാ ശരണം ശരണം   പഴങ്ങളിലെ മണൽ തൊടും പാതയിലൂടെ   നക്ഷത്രങ്ങൾ കാണും നീ ഉയരത്തിൽ   കിളികൾ പാടും ശാന്തമായ സന്ധ്യയിൽ   നിനക്കായ് വണങ്ങി ഞാൻ കടന്നുപോകും   പടിമുകളേറി നിന്നെ കാണുമ്പോൾ   പളനി വാസനെ സങ്കടങ്ങൾ തീരുവല്ലോ   പാദ സ്പർശം കണ്ട് വണങ്ങുമ്പോൾ   പാവനമാകുന്നു മനം ഉരുകുന്നു മുരുകാ   മലയിൻ മറുവശത്ത് തഴുകുന്ന ചിരികളിൽ   ഹൃദയമേ നിറയും നീ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ   പുഷ്പങ്ങളും ഗന്ധവും നിനക്ക് അർപ്പിക്കും   അലങ്കൃതമായൊരു ഭാവം വരും എക്കാലവും   പടിമുകളേറി നിന്നെ കാണുമ്പോൾ   പളനി വാസനെ സങ്കടങ്ങൾ തീരുവല്ലോ   പാദ സ്പർശം കണ്ട് വണങ്ങുമ്പോൾ   പാവനമാകുന്നു മനം ഉരുകുന്നു മുരുകാ   നദിയുടെ തിരകൾ പോലെ പ്രണയം ഒഴുകും ...

ജയ കൃഷ്ണാ മാധവാ ഹരേ ഹരേ കൃഷ്ണാ മുകുന്ദാ മുരാരേ  ജയ കൃഷ്ണാ മാധവാ ഹരേ ഉരുളുന്ന പാദങ്ങൾ മുറ്റത്ത് കഥ പറയുന്നു   ചിരിയുടെ വെളിച്ചം വീട്ടിൽ നിറയുന്നു   അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ആശങ്ക തെളിയുമ്പോൾ   ബാലന്റെ കൺതിളക്കം കളിയായി മാറുന്നു  ഹരേ കൃഷ്ണാ മുകുന്ദാ മുരാരേ  ജയ കൃഷ്ണാ മാധവാ ഹരേ ചെറുവിരലുകൾ രഹസ്യം ഒളിപ്പിക്കുന്നു   നുണയുടെ നിഴൽ പോലും സത്യമാകുന്നു   ലോകം അത്ഭുതമായി നിൽക്കുന്ന നിമിഷം   സ്നേഹം ശാസനയെ മൃദുവായി മാറ്റുന്നു   ഹരേ കൃഷ്ണാ മുകുന്ദാ മുരാരേ  ജയ കൃഷ്ണാ മാധവാ ഹരേ കുസൃതിയിൽ ദൈവീകത തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു   കളിയിലൂടെ മഹത്വം പാടുന്നു   മനസ്സുകൾ വിസ്മയത്തിൽ മുങ്ങുന്നു   ബാലലീലകൾ കാലത്തെ ജയിക്കുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ മുകുന്ദാ മുരാരേ  ജയ കൃഷ്ണാ മാധവാ ഹരേ ജീ ആർ കവിയൂർ  04 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 മഴമൊഴികളിൽ മുളച്ച മൗനം ( കവിത ) മനസാകും പാടത്ത്   മറക്കാത്ത ഓർമ്മകളുടെ   മണമുള്ള വിത്ത് വിതയ്ക്കുകിൽ   മോഹത്തോടെ ആരെയാണോ സ്നേഹിക്കുക   മറ്റാരുമല്ല, അവർതന്നെയെന്ന്   കണ്ണുനീരിൽ മുക്കുമ്പോൾ   അവസാനം തിരിച്ചറിയും മരത്തിൻ ചില്ലകളോട് ചോദിക്കുക   മുറിഞ്ഞു വേർപെടുമ്പോഴുള്ള വേദന   മഴയില്ലാതെ വേനൽ കനക്കുമ്പോൾ   മഞ്ഞ ഇലകളും കരിയിലകളും   ചുമക്കുന്ന ദുഃഖം   മഞ്ഞിൻ വരവറിയിക്കും ശിശിരം വരും മൊഴിയും മിഴികളും കാത്തിരിക്കുന്നു   മലരണിയും വസന്തത്തിന്റെ മന്ദഹാസം   മൊട്ടു വിരിയും മുൻപേ അടർത്തിക്കൊണ്ട്   മടങ്ങുന്നത് കണ്ടു നൊമ്പരം കൊള്ളും   മാസങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന   വണ്ടിനോട് പോലും   ചോദിക്കാതെ വയ്യ മേഘം വിട്ടു മലയെ ചുംബിച്ചു   മഴ മെല്ലെ പുഴയാകുമ്പോൾ   മാറിവന്ന ഗ്രീഷത്തിൽ വറ്റിയ   മണ്ണിൻ തീരങ്ങളോട് ചോദിക്കുക   മണിവീണയുടെ കമ്പി മെല്ലെ   മുറിഞ്ഞു പോകുകിൽ   മന്ത്രമുഖരിതമാം ഗാനത്തിന്...

 കവിതയുടെ നോവുമായ് കവിമനം  വനവും ഉപവനങ്ങളും താണ്ടി  വ്യാപൃതനായി ചുറ്റി തിരികെ വന്നിട്ടും മനസ്സിലെ മൊട്ടുകൾ വിരിഞ്ഞില്ല ഇതു വരേക്കും വിശ്വം മുഴുവൻ പ്രവഹിക്കുന്ന  വേറിട്ടൊരു ഗന്ധം ഇന്നു വരേക്കും കണ്ടെത്താനായില്ല വെറുതെ ഇപ്പോഴും മനസ്സങ്ങ് വിശ്വാസമില്ലാതെ അലയുന്നു മനം വിസർഗ്ഗത്തിൻ ഗന്ധമാണ് സ്വയം വേറിട്ടറിയാതെ കസ്തൂരി മാനേ പോലെ വൃഥാ അലയുന്നുവല്ലോ കഷ്ടം വഴിമാറി നടന്നു പോകിലും  വിത്യാസമില്ലാതെ പ്രണയത്തെ വേർതിരിച്ച് പ്രതികരിക്കാതെ വീഥിവിട്ടു നടക്കുന്നു ഏകാന്തതയെ അറിയാതെ. വേദന പേറിയ മനവും തനവും വ്യാഴവട്ടങ്ങളായി പാഥേയം തിരക്കുന്നു  വല്ലതും അറിയുന്നുണ്ടോ ദുഃഖമാരുമേ  വരികൾ വിതറി വരിയാഴം തേടും  വെളുക്കെ ചിരിച്ചു കാത്ത് സൂക്ഷിച്ച  വൈകാരിക ഭാവങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വിദൂരം താണ്ടിയ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ  വാക്കുകളിൽ മുന്നറിയിപ്പുമായി കവിമനം  ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 ആതിരേ തിരുവാതിരേ ( ഗാനം) ആതിരേ തിരുവാതിരേ   ആടി പാടുവത് ആർക്ക് നീ   ആദിനാഥൻ ആയോ അതോ   അനഘനാം ഈശ്വരൻ ആയോ   ഓം നമഃ ശിവായ പാഹിമാം   ശംഭോ മഹാ ദേവ പാഹിമാം   ആഘോഷമായി വൃതാനുഷ്ടാനവും   ആധരങ്ങളിൽ ആയി നാമസങ്കീർത്തനവും (X2)   ആതിരേ തിരുവാതിരേ   ആടി പാടുവത് ആർക്ക് നീ   ആദിനാഥൻ ആയോ അതോ   അനഘനാം ഈശ്വരൻ ആയോ   ഓർമ്മയോടെ പാടുന്നവർക്കായ്   ആനന്ദ വാഹിനിയായി വരവായി   ആശീർവാദം തരുന്ന ഭഗവാനേ   ആകാശത്ത് ദിവ്യ പ്രകാശം പകർന്നു (X2)   ആതിരേ തിരുവാതിരേ   ആടി പാടുവത് ആർക്ക് നീ   ആദിനാഥൻ ആയോ അതോ   അനഘനാം ഈശ്വരൻ ആയോ   ആരാധനയാൽ തത്ത്വങ്ങൾ അറിഞ്ഞു   ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരെ   ആശീർവദിക്കുന്നു തിരുകൃപയാൽ   ആരോഗ്യവും സുഖവും പകരുന്നു ഭഗവാൻ (X2)   ആതിരേ തിരുവാതിരേ   ആടി പാടുവത് ആർക്ക് നീ   ആദിനാഥൻ ആയോ അതോ   അനഘനാം ഈശ്വരൻ ആയോ ജീ ആർ കവിയൂർ ...

 വസന്തം വന്നല്ലോ ( പ്രണയ ഗാനം) മാനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞു മാഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞ വെയിൽ വന്നല്ലോ മനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മുരളി സ്വരം പാടുന്നു മധുരം വിതറി നീ നടന്നു മുത്തു ചിരി വിസ്മയം പകർന്നു മനസ്സിൽ സന്ധ്യ രാഗം ഉണർന്നു മാനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞു മാഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞ വെയിൽ വന്നല്ലോ മനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മേഘങ്ങൾ മലയെ മുട്ടി കടന്നു  മോഹം നിറഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ മലർ ചുംബനം ചുറ്റി മൂളി വണ്ടും മണം പകരുന്നു കാറ്റും വീശിയകന്നു മാനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞു മാഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞ വെയിൽ വന്നല്ലോ മനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മദന ചന്ദ്രിക പെയ്യും രാവിൽ മനസ്സിന്റെ താളം കൊട്ടിയാടി  മയിലാടും കുന്നുകൾ കനവ് കണ്ട് മൗനാനുരാഗം ചുണ്ടിൽ വിടർന്നു മാനം തെളിഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞു മാഞ്ഞല്ലോ മഞ്ഞ വെയിൽ വന്നല്ലോ മനം തെളിഞ്ഞല്ലോ ജീ. ആർ. കവിയൂർ 03-02-2026   (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

നാടൻ പെണ്ണേ   (നാടൻ പാട്ട്) തെയ്യന്നം താര തെയ്യന്നം താര   തെയ്യന്നം തെയ്യന്നം തക തക താരാ   ചെമ്പകം ചോട്ടിൽ നിൽക്കും പെണ്ണേ   ചെമ്പക ജീരക പാടം   പൂത്തുലഞ്ഞുവല്ലോ പെണ്ണേ   ചന്ദ്രൻ ഉദിക്കുന്നത് കണ്ടോടിയെ   ചന്ദനം മണക്കുന്നു, പെണ്ണേ   തെയ്യന്നം താര തെയ്യന്നം താര   തെയ്യന്നം തെയ്യന്നം തക തക താരാ   ചാന്തും തൊടു കുറികളും   ചന്തത്തിൽ വാലിട്ട് എഴുതി കണ്ണും   ചാമ്പക്ക ചുണ്ടിൽ വിരിക്കും   ചേലുള്ള പാട്ടും കഥകളും കേട്ടല്ലോ പെണ്ണേ   തെയ്യന്നം താര തെയ്യന്നം താര   തെയ്യന്നം തെയ്യന്നം തക തക താരാ   ചുമന്നു തുടുത്തല്ലോ കവിൾ   ചുംബനം ആരാടി തന്നത് കണ്ണേ   ചങ്കിനകത്ത് ആരാണ് നിന്നെ പെണ്ണേ   ചേലയും ചുറ്റി വായോ   കാവിലെ വിളക്കിന് പോവാം പെണ്ണേ   തെയ്യന്നം താര തെയ്യന്നം താര   തെയ്യന്നം തെയ്യന്നം തക തക താരാ   ജീ. ആർ. കവിയൂർ 03-02-2026   (കാനഡ, ടൊറന്റോ)

കൃഷ്ണ ഗാനം കൃഷ്ണാ നിൻ മധുര മുരളീരവത്തിൽ ഞാനെന്നെ തന്നെ മറന്നുവല്ലോ സന്ധ്യാകാലത്തു പാടുന്നു ശാന്തമായ മൃദുവായ ഗാനം നിലാപ്പൂക്കൾ വിടരും പാതിരാവിലെ വെള്ളി വെളിച്ചം മാലേയ കുളിർ കാറ്റിൽ മുഴങ്ങുന്ന സ്മരണകൾ മലരണിഞ്ഞു വിളിച്ചു ഉണർത്തും നിന്റെ നാമധ്വനി കൃഷ്ണാ നിൻ മധുര മുരളീരവത്തിൽ ഞാനെന്നെ തന്നെ മറന്നുവല്ലോ യമുനക്കരികിൽ തെളിക്കും സൂര്യരശ്മികളുടെ മൃദുവായ ചുംബനം മധുരഗാനങ്ങളിലെ സ്വരം ഹൃദയത്തെ തഴുകുന്നു ശീതള ജലധാര പാടുന്നു നിന്റെ സാന്നിധ്യ ഗാനങ്ങൾ പൂക്കളിൽ വിരിഞ്ഞ ഗന്ധം കനിഞ്ഞ് മനസ്സിൽ നിറയും കൃഷ്ണാ നിൻ മധുര മുരളീരവത്തിൽ ഞാനെന്നെ തന്നെ മറന്നുവല്ലോ നദീതീരത്തു നൃത്തം ചെയ്യും കാറ്റിൻ ലളിത ചലനം ആകാശത്ത് വിളിച്ചറിയിക്കും നിന്റെ അനുരാഗ നോട്ടം പാതിരാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞാൻ കേൾക്കും സ്നേഹമധുരം ജീവിത പാതയിൽ തെളിക്കും നിന്റെ നിത്യാനന്ദ ദീപം കൃഷ്ണാ നിൻ മധുര മുരളീരവത്തിൽ ഞാനെന്നെ തന്നെ മറന്നുവല്ലോ ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 ( കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

സുരക്ഷ ഉറപ്പ് വരുത്തുക (സുരക്ഷ വാചകങ്ങൾ) 1. സുരക്ഷ പാലിക്കൂ, ജീവൻ രക്ഷിക്കൂ 2. കരുതൽ തന്നെയാണ് സംരക്ഷണം 3. സുരക്ഷ ആദ്യം, ജോലി പിന്നെ 4. ചെറിയ അശ്രദ്ധ, വലിയ അപകടം 5. നിയമങ്ങൾ പാലിക്കൂ, സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കൂ 6. വൃത്തിയും വെടിപ്പും, സുരക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം 7. സുരക്ഷയുള്ള ജോലി, സന്തോഷമുള്ള ജീവിതം 8. അപകടം സംഭവിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് കരുതുക 9. ഹെൽമറ്റ് ധരിക്കൂ, ജീവൻ വിലപ്പെട്ടത് 10. സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കിയാൽ ഭാവി സുരക്ഷിതം 11. സുരക്ഷ ഇല്ലെങ്കിൽ പുരോഗതിയില്ല 12. സുരക്ഷയാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് സുരക്ഷയ്ക്ക് വലിയ വിലയുണ്ട് —   അനവധി ജീവിതങ്ങൾ രക്ഷപ്പെടും. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 ( കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

സുരക്ഷയുടെ മൂല്യം സ്വയം രക്ഷയ്ക്കൊപ്പം   മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതവും വിലപ്പെട്ടത്,   ഓരോ തൊഴിൽ ചുവടിലും   സുരക്ഷ ആദ്യം എന്ന ബോധം.   വൃത്തിയും വെടിപ്പും നിറഞ്ഞിടത്ത്   അപകടങ്ങൾ വഴിമാറും,   നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന കൈകളിൽ   തൊഴിൽ സുരക്ഷിതമാകും.   നിർമാണവും വ്യവസായ ശാലകളും   വിശ്വാസത്തോടെ മുന്നേറുമ്പോൾ,   സുരക്ഷയ്ക്ക് വലിയ വിലയുണ്ട് —   അനവധി ജീവിതങ്ങൾ രക്ഷപ്പെടും. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പൂക്കളുടെ മൃദുല സുഗന്ധം കോമളമാർന്ന കുസുമം പ്രണയത്താൽ വിരിയുന്നു,   മൃദുവായ സുഗന്ധം കാറ്റിൽ വീശുന്നു.   ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച്,   പ്രകൃതി തന്റെ സംഗീതം പാടുന്നു. മത്ത ഭ്രമരങ്ങൾ അണയുന്നു, ചുംബന കമ്പനവുമായി,   പുതിയ സൃഷ്ടി പിറക്കുന്ന തിരമാലയാക്കി.   ഒരു ദിനം പൂവായി വിരിയുകയും,   ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് മണ്ണിൽ വീണു നിലകൊള്ളുന്നു,   ഭൂമിയുമായി ചേർന്ന് വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.   പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദമായി അതിന്റെ നിയമം പാലിക്കുന്നു,   പ്രകൃതിയും പ്രണയിനിയും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന്   സൃഷ്ടിയുടെ ലഹരാനുഭൂതി തുടരുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കരിയിലകളുടെ സംഗീതം കാറ്റിന്റെ വീശലിൽ കരിയിലകൾ കരയുന്നു,   പച്ച ഇലകൾ അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.   ഓരോ വീഴ്ചയും പുതിയ പ്രണയം പിറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദമായ ഭൂമിയുടെ സ്നേഹഗാനം പാടുന്നു. മണ്ണിൽ തളർന്ന് തുളസിപ്പൂവ് പോലെ,   ഓരോ ഇലയും ദിവ്യാനുരാഗത്താൽ അലയുന്നു.   മഴയുടെ തുള്ളികൾ സ്പർശിക്കുന്നു,   കാലത്തിന്റെ താളത്തിൽ സംഗീതം ഒഴുകുന്നു. വീണ ഇലകൾ ഒരുചിത്രശലഭമായി പറക്കുന്നു,   നിശ്ശബ്ദ ഭംഗിയോടെ ചിറകുകളിലേർന്നു.   ഇന്നലെ വീണ ഇലകൾ ഇന്ന് മർമ്മരം നടത്തുന്നു,   നാളെയെല്ലാം വീഴേണ്ടത് പ്രകൃതി നിയമം. ജീ ആർ കവിയൂർ 02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മഞ്ഞിന്റെ മണം, പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം,   പഴയ ഓർമ്മകൾ വീശുന്ന കാറ്റിൽ.   നേരം കൊണ്ടുപോയ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യം,   മുഴുവൻ ഹൃദയം ദൂരെ തള്ളുന്നു അനിലന്റെ ക്രൂരത. വലിയ ഇലകൾ തിരിഞ്ഞു വൃത്തം വരയ്ക്കുന്നു,   മിന്നലിന്റെ വൈദ്യുതി സ്പന്ദനം വീശുന്നു.   പ്രണയവും പ്രകൃതിയും ചേര്‍ന്ന് മുറുകുന്നു,   ശബ്ദമില്ലാതെ ഈ കാറ്റ് കഥ പറയുന്നു. ഒരു നിമിഷം പാഞ്ഞുപോകുന്നു,   പെട്ടെന്നൊരു ദു:ഖം മൃദുവായി പതിക്കുന്നു.   കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രം ശ്വാസം വിടുന്നു,   മനസ്സിലെ മുഴുവൻ നിറങ്ങൾ ചലിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പ്രഭാതത്തിന് തിളക്കം പുലരിയുടെ ശ്വാസം മെല്ലെ ഉതിരുമ്പോൾ, ഇരുട്ട് പതിയെ പിന്മാറുന്നു. ആകാശം പുതുമയോടെ വിരിയുന്നു, നിറങ്ങൾ നിശബ്ദമായി ചേരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിറകടി ഉയർന്നു, ദിനത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ചൂടില്ലാത്ത വെളിച്ചം, മുഖത്ത് മൃദുവായി വീഴുന്നു. രാത്രിയുടെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞു, മനം ഉണർന്നു നിൽക്കുന്നു. പുതിയൊരു സമയം വന്നടുത്തു, പ്രകാശം മാത്രം മുന്നിൽ തെളിയുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

മിഴിമുദ്ര ഒരു നോക്ക് വഴിയിൽ തങ്ങി, പറയാതെ പറഞ്ഞൊരു കഥ. വാക്കുകൾ എത്താത്തിടത്ത്, കണ്ണുകൾ അർത്ഥം വിതറുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോയാലും, ആ ദൃശ്യം മാറുന്നില്ല. വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും ഇടയിൽ, ഒരു അടയാളം പതിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോഴും, ഓർമ്മ പിന്നോട്ടു വിളിക്കുന്നു. മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞ ആ മുദ്ര, മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 ( കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

തറവാടിലെ ഹൃദയം മണ്ണിന്റെ മണം മതിലുകളിൽ തങ്ങുന്നു, കാലം മറന്ന പടികൾ ശബ്ദമില്ലാതെ. തുറന്ന വാതിലുകൾ പറഞ്ഞ കഥകൾ, കാറ്റിനൊപ്പം ഇപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നു. പഴയ ചിരികൾ കോണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ചൂളയിലെ ചൂട് ഓർമ്മയായി. നിഴലുകൾ നീളുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നു. തലമുറകൾ വിട്ടുപോയിട്ടും, ബന്ധങ്ങൾ ഇവിടെ മങ്ങുന്നില്ല. തറവാടിന്റെ ഹൃദയം, ഇന്നും ശ്വാസം വിട്ടുനൽകുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

പുഴവിരലുകൾ മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ നീണ്ട കൈകൾ, വെള്ളം വരച്ച വഴികൾ. മണൽതീരത്ത് പതിഞ്ഞ ചലനം, നിശ്ശബ്ദതയെ ഉണർത്തുന്നു. ഓളങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നു, ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷയിൽ. ചൂടേറ്റ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ, തണുപ്പ് വഴിയെടുക്കുന്നു. താഴേക്ക് വളഞ്ഞ പാതകൾ, ദൂരം അറിയാതെ നീളുന്നു. പുഴ നീട്ടുന്ന വിരലുകൾ, ഭൂമിയെ മൃദുവായി തൊടുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

മഞ്ഞിൻ മൗനം കാറ്റ് കടന്നുപോകുന്ന വഴിയിൽ,   ഇലകൾ സുഗന്ധമൊഴിച്ചു നിൽക്കുന്നു.   നിറങ്ങൾ ചുറ്റും ഉണരുന്നു,   നിശ്ശബ്ദതയിൽ സ്വരം മറഞ്ഞു പോയി. ചുവടുകൾ കാണാതെ തന്നെ,   ദിശ മാറുന്നൊരു അനുഭൂതി.   പുലരിയുടെ മണവും മഞ്ഞിന്റെ ശീതവും,   ഒരിടയിൽ ചേര്‍ന്നു കാറ്റിൽ തെറിക്കുന്നു. ഓരോ ശ്വാസവും പുതിയ ചിത്രം വരക്കുന്നു,   കണ്ണിൽ നോക്കാതെ ഹൃദയം കാണുന്നു.   കാറ്റിന്റെ പാതയിൽ ഓരോ നിറവും,   മനസ്സ് സ്വയം മുന്നേറുന്നു, മൃദുവായി. ജീ ആർ കവിയൂർ  30 01 2026 (കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

നക്ഷത്രവേനൽ മഞ്ഞ വെയിലിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രാത്രിയുടെ മൃദുവായശീതളതയിൽ,   ആകാശം സ്പഷ്ടമായി തെളിയുന്നു.   നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നു,   പ്രണയത്താൽ ചുംബിച്ചു പൊരുന്ന പോലെ. ചിത്രങ്ങൾ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്നു,   ഒരു നിമിഷം ഒരുപാട് കഥ പറയുന്നു.   താരകങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു,   സ്നേഹത്തിന്റെ ശബ്ദമില്ലാതെ. ഏകാന്തമായ ഒരു യാത്രയായി,   തെറ്റിപിരിഞ്ഞ അനുരാഗം വീഴുന്ന കാഴ്ച.     ആകാശത്തിന്റെ കനിവിൽ മറഞ്ഞു   നക്ഷത്രവേനൽ. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

നിഴലിന്റെ സ്പർശം വൈകുന്നേരത്തിന്റെ വീഥികളിൽ ഒരു നിശ്വാസം, മറഞ്ഞ വെളിച്ചം വഴിയരികിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ കാണാത്തൊരു സാന്നിധ്യം, ഹൃദയം മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നു. കാറ്റ് ചുമക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത, ചുവടുകളിൽ പതിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. അകലെ ഒരു ഓർമ്മ ചലിക്കുന്നു, മൗനമായി മനസ്സിലേക്കു. പഴയൊരു നിമിഷം മടങ്ങിവരുന്നു, നേരം മാറിയിട്ടും മണം ശേഷിക്കുന്നു. ഇരുണ്ടതിൽ ഭയമില്ലാതെ, സ്പർശം മാത്രം വഴികാട്ടിയാകുന്നു.. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

സ്വപ്നവാരിധി  സ്വപ്നങ്ങളുടെ നദിയിൽ ഒഴുകുമ്പോൾ, മൗനത്തിന്റെ തീരങ്ങളിൽ തിരമാല പോലെ, ഓർമ്മകളുടെ നിറവിൽ മുങ്ങി മറയുന്ന നേരം, കണ്ണീരും ചിരിയും ചേർന്ന് ഒരു കൂട്ടായ്. നദിയുടെ തണുത്ത വെള്ളം ഹൃദയം തൊടുന്നു, വെളിച്ചം മറഞ്ഞൊളിഞ്ഞ് മഞ്ഞുവള്ളങ്ങളിൽ, പ്രതിബിംബങ്ങൾ കണ്ണുകൾക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, ഒരു മൃദുല സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ സ്മൃതികൾ വീഴുന്നു, വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ചെറു കുളങ്ങളിൽ നീന്തുന്നു, നിലാവ് വന്നു മൃദുവായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, പ്രവാഹത്തിന്റെ മറുകാറ്റിൽ നീണ്ടുനിൽക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ അരികുകൾ തേടിക്കൊണ്ട്, സ്വപ്നവാരിധി വന്നു ആശ്ലേഷിക്കുന്നു ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

പുകയുന്ന കിനാവ് രാത്രിയുടെ അരികിൽ മങ്ങിച്ചിരി, നിദ്രയ്ക്കുമുമ്പുള്ള ഒരു കാഴ്ച. മൂടൽമഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞ സ്വപ്നം, മനസ്സിൽ മൃദുവായി ചലിക്കുന്നു. ദൂരെ നിന്നൊരു ശബ്ദം, വാക്കുകളില്ലാതെ അടുത്തുവരുന്നു. മറഞ്ഞൊരു ആഗ്രഹം ഉണരുന്നു, നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് രൂപം കിട്ടുന്നു. കാലം തീണ്ടിയ ഓർമ്മ, നിറം മാറിയിട്ടും അകന്നില്ല. പുകപോലെ ഉയർന്ന കിനാവ്, വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പതിയെ ലയിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  29 01 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 അഹങ്കാരം (കവിത) അഹങ്കാരം ഏത് വിധത്തിലാണ് മനസ്സിന്റെ ഭിത്തികളിൽ അലങ്കാരമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, സ്വന്തം നിഴലുകളേക്കാൾ പോലും വളരുമ്പോൾ അറിയുക. അവന്റെ സൂര്യൻ അസ്തമനത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു, അഭിമാനത്തിന്റെ മേഘങ്ങൾ പ്രകാശത്തെ മറയ്ക്കുന്നു. താനെന്ന ചിന്ത കോട്ടയായി ഉയർന്നപ്പോൾ, മറ്റുള്ള സാന്നിധ്യങ്ങൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ മറക്കരുത്— പ്രകാശം മായുന്ന നിമിഷം നിഴലുകളും അസ്തിത്വം നഷ്ടപ്പെടും. അഹം ശമിക്കുന്ന ദിനം, മനം വീണ്ടും വെളിച്ചത്തെ തിരിച്ചറിയും. ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 ( കാനഡ , ടൊറൻ്റോ)

 ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം ( ഗസൽ ) വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിഴലിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം, കാറ്റ് എന്നും പാടുന്നു ഈ ശാന്തിയുടെ സന്ദേശം। നദികളുടെ തിരകൾ ഒഴുകുന്നു പ്രേമത്തിന്റെ സന്ദേശം, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളും നൽകുന്നു പ്രേമത്തിന്റെ സന്ദേശം। പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പകർന്നു നൽകുന്നു നല്ലതിന്റെ സന്ദേശം, മഴപൂശലിന്റെ തുള്ളികളും നൽകുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം। ഇലകളുടെ ശബ്‌ദത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം, പക്ഷികളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ നൽകുന്നു ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം। ഭൂമിയ്‌ക്ക് പഠിപ്പിച്ചു നിലനില്ക്കലിന്റെ സന്ദേശം, ആകാശം നൽകി ആശയുടെ സന്ദേശം സദാ। മനുഷ്യൻ പഠിച്ചു പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള പാഠം, ജി ആർ പറയുന്നു — ഇത് തന്നെ മനുഷ്യതയുടെ സന്ദേശം। ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഹൃദയത്തിലെ ഗസൽ പ്രഭാതത്തിലെ സൂര്യൻ മഞ്ഞുതുള്ളികളോടു പറഞ്ഞു മരംമേളങ്ങൾ കാറ്റിനോട് പുതിയ സമ്മാനങ്ങൾ പറഞ്ഞു നദി മൗനമായി ഒഴുകി കണ്ണാടിയാൽ പോലെ ചന്ദ്രൻ രാത്രിയോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു മഴ പെയ്ത് മണ്ണിൽ സഹനം പഠിച്ചു സൂംഘനങ്ങൾ ഭൂമിയോട് സൗഹൃദം പറഞ്ഞു ഇലകൾ കാറ്റിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കത്ത് എഴുതിച്ചു തണ്ടുകൾ അന്തരീക്ഷത്തോടു സന്തോഷം പറഞ്ഞു സൂര്യ–നിഴൽ നമ്മെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കാലം കാലാവസ്ഥകളിൽ നൂതന കഥകൾ പറഞ്ഞു ജി ആർ ചോദിച്ചു, “ഭഗവാൻ എവിടെയുണ്ട്?” പ്രകൃതി പറഞ്ഞു — ഹൃദയത്തിൽ ആരാധന ചെയ്തു ജീ ആർ കവിയൂർ  03 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ഏകാന്ത ചിന്തകൾ 291 അപ്രത്യക്ഷമാകാത്ത പ്രതീക്ഷ മനസ്സിൽ തിളങ്ങുന്നു   കനത്ത ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ചെറു വിളക്ക് പുലരുന്നു   വീണുപോയ നിമിഷങ്ങൾ പാഠങ്ങളായി മാറുന്നു   കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ശക്തിയെ ജനിപ്പിക്കുന്നു   അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ പുതിയ വഴികൾ കാണിക്കുന്നു   തകർച്ചയിൽ നിന്നും ധൈര്യം വളരുന്നു   വിശ്വാസം കൈപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടത്തുന്നു   പരാജയം അവസരമാക്കി മാറ്റുന്ന കല   ശ്വാസത്തിനൊപ്പം സ്വപ്നങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു   നാളെയെക്കുറിച്ച് ഭയം മങ്ങുന്നു   സഹനം സമയംകൊണ്ട് പൊന്നാകുന്നു   ജീവിതം നല്ലതിനാവുമെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ജീ ആർ കവിയൂർ  02 02 2026

 മായുന്നില്ല പ്രണയ വർണ്ണം (ഗാനം) കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് നിറം പകർന്നതാണ്   ഇന്നും എൻ കൈയിലെ വർണ്ണം മാഞ്ഞില്ലല്ലോ   നീ ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ മറന്നെന്നാലും   ഹൃദയം നിന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   നീ പോയ വഴികളിൽ ഞാൻ നിന്നുപോയില്ല   നിന്നോർമ്മകൾ മാത്രം കൈവിട്ടില്ല   കാലം മായ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച കഥകളിൽ   നിൻ പേര് ഇന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്നു   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   പറയാതെയൊഴിഞ്ഞ വാക്കുകൾ പോലും   ഇന്നും ശ്വാസമായി ജീവിക്കുന്നു   വിടവാങ്ങാതെ സൂക്ഷിച്ച പ്രണയം   കാലത്തെ പോലും ജയിക്കുന്നു   കൈതട്ടി വീണൊരു കണ്ണാടി ഉടഞ്ഞില്ല   പ്രണയത്തിൻ്റെ കുമിളകൾ പൊട്ടിയില്ല   പൊട്ടാതെയിരിക്കുന്ന ആ ഒരോർമ്മ   എൻ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യമല്ലോ…...

 ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ നീല കളെബരൻ പാടുന്നു മോഹനം   ഗോപികാഹൃദയം പൂവിനാൽ നിറയുന്നു   വേണുനാദം കുളിർ ഉണർത്തുന്നുമെല്ലെ യമുനാ നദിയിൽ താമര വിരിയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ പുഴയരിയിലേക്ക് പാദങ്ങൾ നീളുന്നു   കണ്ണൻ സുന്ദര മധുരമായ് പാടുന്നു   പുഷ്പസാഗരം സ്നേഹം വിതറുന്നു   ലീലാപ്രഭാവം ആകാശം തെളിയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ അനുരാഗസ്മിതം കണ്ണുകളിൽ തെളിമ   ഭക്തിസന്ധ്യയിൽ ഗാനം മാറ്റൊലി കൊള്ളുന്നു  പ്രണയം കൃഷ്ണനാമത്തിൽ ലയിക്കുന്നു   ഹൃദയത്തിൽ ഗീതമായി നിറയുന്നു ഹരേ കൃഷ്ണാ പീതാബര ധാരി   ഹരേ കൃഷ്ണാ നാരായണാ ഹരേ ജീ ആർ കവിയൂർ  01 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)

 ആത്മാവിലേക്കുള്ള യാത്ര (ഗാനം) ഹൃദയം സമാധാനം തേടുന്നു,   ഹൃദയം സമാധാനം തേടുന്നു. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ   പാതകളിൽ   വിധി കണ്ണുകളിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   ഇപ്പോൾ അത് എവിടെ കണ്ടെത്തുമെന്ന്   ആർക്കറിയാം—   എവിടെ മറഞ്ഞിരിക്കാമെന്നും. ഒന്നു കണ്ടെത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ   അത് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചേനെ. തിരമാലകളിൽ കാണാത്തത്   ആഴക്കടലിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ   അത് അനുഭവപ്പെടും.   ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നോക്കുമ്പോൾ   ഞാൻ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തും. ഓരോ കണികയും അറിയാതെ പോയാൽ   ജീവിതം വേദനയോടെ കടന്നുപോകും.   എപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ   എന്നെത്തന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അൽപ്പമെങ്കിലും വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ   ഇത്രയും കാലമായി   അന്വേഷിച്ചും അലഞ്ഞും നടന്നു.   ആ സമാധാനം—   ഒരുപക്ഷേ ഉള്ളിലായിരുന്നു. അഭയകേന്ദ്രത്തിൽ   ആ സമാധാനം   ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലായിരുന്നു.   അത് ഉള്ളിലായിരുന്നു, ...

 പ്രണയത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകൾ ആ ആ ആ ആ   ആ ആ ആ ആഹ   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ   നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   ഇന്നും ഒരു നിറ സാന്നിധ്യമായ്   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   ഋതുക്കൾ മാറുന്നു   വസന്ത ശിശിരങ്ങൾ   നിറം മാറി വരുന്നതു   സുഖമുളള അനുഭവമായി   കാറ്റിലെ സുഗന്ധവും   മഴവീഴ്ചയുടെ ശബ്ദവും   എല്ലാം നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലെ തേജസ്സായി   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   അണയാറായ ദീപമെങ്കിലും   ആളി കത്തും പ്രഭയിലും   നിൻ മുഖമല്ല,   മനസ്സിന്റെ തിളക്കം ഞാനറിയുന്നു   വെള്ളിനൂൽ പാകിയ   മുടിയടയാളമെങ്കിലും   മനസ്സിൽ അത്   അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് അറിയുക   അകന്നു നീ പോയെങ്കിലും   എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും   നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ  ...

 ആത്മാ സ്പർശം (കവിത) എന്നിലെ എന്നെ ഞാനാക്കിയ   അഹം ബോധത്തിനെ നീ എന്ന്   വിളിക്കാൻ ആവുമോ അറിയില്ല   ഞാനെന്ന സംജ്ഞയെ ഇനി എന്താ   വിളിക്കേണ്ടത് ഒന്നുമേ അറിയുന്നില്ല   ഇന്നലെകളിൽ കണ്ടതൊക്കെ വെറും   പെയ്ത്തുമാറാത്ത പെയ്ക്കിനാക്കളോ   മനസ്സാം മാനത്തെ കണ്ണുനീർ മുകിലോ   മായാതെ മറയാതെ മിഴികളിൽ ഒഴുകി   സിരകളിൽ പടർന്നൊരു അഗ്നിയോ   അണുവിൽ നിന്നു അണുവായി മാറുന്ന   ശിവശക്തി യോഗത്തിൽ പിറന്നൊരു   പ്രതിഭാസമോ അതോ പ്രഹേളികയോ   അതിരുകൾ അപ്പുറം ഉള്ളയൊരു   ഞാനറിയാതെ എന്നിൽ ഉണരുന്നുവോ   ഉത്തരം തേടേണ്ടതില്ലെന്ന ഉൾത്തുടിപ്പ്,   ഈ ചോദ്യം തന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കട്ടെ;   ഞാനെന്ന് വിളിച്ചൊതുക്കിയ എല്ലാം   കാലത്തിന്റെ മൗനത്തിൽ അലിഞ്ഞ്   അർത്ഥമാകാതെ ലയിക്കുന്നവരെ. ജീ ആർ കവിയൂർ  01 02 2026 (കാനഡ, ടൊറൻ്റോ)