പൊരുളറിയാത്തവര്‍

പൊരുളറിയാത്തവര്‍

കണ്‍ തടങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇറ്റു വീണ

ലവണ രസമേറി മറന്നങ്ങു

സുഖത്തിന്റെ മാധുര്യം മാത്രം  പേറുന്നു


ചാവുനോവിന്റെ വേദനകള്‍


ജന്മ ദുഃഖങ്ങളൊക്കെ മറന്നങ്ങു

ജീവിതത്തിന്‍ നിമ്നോന്നതങ്ങളോക്കെ


തീരയുന്നു ,രസം പുരണ്ട ചില്ലുകളിലെ  മുഖത്തേക്കു


ഉറ്റു നോക്കും, ജാളൃതയുടെ മൗഡ്യം

പകര്‍ന്നാടും നവരസങ്ങള്‍ കണ്ടു


എത്തുവാന്‍ മുതിരവേ

തെല്ലിട നിന്ന് കണ്ടു ആ പ്രതിച്ഛായയെ


ചുക്കി ചുളിഞ്ഞ മനസ്സിന്റെ

കപടതയുള്ളൊരു രൂപത്തെ


അറപ്പും വെറുപ്പുമുളവാകാതെ

ചായം പൂശിയൊരു മുഖത്തെ

പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നിതാര്‍ക്കു വേണ്ടി

ജഠരാഗ്നി കത്തി പടരുന്നു


പ്രളയാഗ്നിയായി ചാരമായി മാറും

പഞ്ച ഭൂത കുപ്പായത്തിനു മപ്പുറമുള്ളോരു


അനശ്വരമാം ആത്മാവിനെ അറിയാതെ